Verleger: 8
Robert Wen
Product development and release faces overlapping challenges due to the combined pressure of delivering high-quality products in shorter time-to-market cycles, along with maintaining proper operation and ensuring security in a complex high-tech environment. This calls for new ways of overcoming these challenges from design to development, to release, and beyond. SAFe® for DevOps Practitioners helps you use a DevOps approach with the Scaled Agile Framework and details how value streams help you resolve these challenges using examples and use cases.The book begins by explaining how the CALMR approach makes DevOps effective in resolving product development roadblocks. Next, you’ll learn to apply value stream management to establish a value stream that enables product development flow, measure its effectiveness through appropriate feedback loops, and find ways of improving it. Finally, you’ll get to grips with implementing a continuous delivery pipeline that optimizes the value stream through four phases during release on demand. This book complements the latest SAFe DevOps courses, and you’ll find it useful while studying for the SAFe DevOps Practitioner (SDP) certification.By the end of this DevOps book, you’ll have gained a clear understanding of how to achieve continuous execution and release on demand using DevOps and SAFe.
Safo. Powieść z obyczajów paryskich
Alphonse Daudet
Fanny Legrand jest namiętną, wyrachowaną, ale zawsze uczciwą kobietą. Jest jedną z wielkich postaci kobiecych w literaturze. Nic nie może być bardziej szokujące dla Jeana Gaussina, poważnego młodego studenta z prowincji, niż bagno moralne, w którym mieszkała jego kochanka, zanim się poznali. Modelka rzeźbiarza, muza poety, Fanny Legrand widziała i robiła to wszystko w ciągu dwudziestu lat, odkąd jej pierwszy kochanek Caoudal rzucił tę dziewczynę z paryskiego rynsztoka i nazwał ją Safo. Ale wstręt nie może się równać z pożądaniem; i stopniowo, pomimo ciągłych wybuchów wściekłości i zazdrości, Jean jest w stanie żyć z haniebną przeszłością Fanny, czerpać przyjemność ze zdegradowanego życia rodzinnego, ich wspólnego życia, a nawet odczuwać dumę ze swoich nowych związków ze sławnymi mężczyźni. Pojawienie się na scenie młodej dziewczyny, która wychodzi za mąż, wydaje się oferować Jeanowi drogę ucieczki, której potrzebuje: ale nie może zmusić się, by zadać swojej starzejącej się kochance potencjalnie śmiertelny cios. Historia z jednej strony zda się pełna humoru, ale zarazem przejmująca grozą zabiera Jeana w podróż, której nigdy nie mógł przewidzieć.
Anna Kowalska
Fascynująca książka, przedstawiająca tragiczne, pełne zmagań ze sobą i otaczającym światem życie kobiety-poetki, kobiety-matki, kobiety tęskniącej, uczuciowej, kobiety wykraczającej swoim talentem i odwagą czasy, w których przyszło jej żyć. Wspaniały styl, wartka akcja. Autorka obala stereotypowy obraz bohaterki. Gorąco polecam. [LunaSowa, lubimyczytac.pl] "Safona" Anny Kowalskiej to opowieść o antycznej greckiej poetce i jej skomplikowanym życiu uczuciowym. Tekst parafrazuje i rozwija wątki legendy o ostatnich dniach Safony, zakochanej bez wzajemności w młodym przewoźniku Faonie. Autorce udało się jednakże przedstawić całą psychologiczną złożoność sytuacji, w jakiej znalazła się poetka, dzięki czemu Safona na kartach książki prawdziwie ożywa, jest kobietą wciąż chcącą intensywnie przeżywać świat, zachwycać się pięknem natury i sztuki. A ponieważ najintensywniej żyje się i tworzy będąc zakochanym i adorowanym, nade wszystko chce ona przeżywać jeszcze nowe miłości. [PIW, 1959] "Safona" jest doskonale napisana, bardzo ciekawa, piękna, poruszająca. Oddaje w niepowtarzalny sposób klimat wyspy Lesbos w czasach starożytnej Grecji, gdy panowała tam wybitna kultura. Opis obyczajów, sylwetki bohaterów, zarówno samej głównej bohaterki, jej dziewcząt, jak i prostych ludzi, rzemieślników, robi wrażenie, jest pełen realizmu, a jednocześnie poezji. Opisy przyrody ujmujące. To dobra literatura. Intrygująca opowieść o ludzkich losach i uniwersalnych dramatach: o tęsknocie za sławą, za miłością. I jeszcze jedna zaleta: historia jest dość krótka, a fabularnie domknięta. [Cezary Gawryś] W powieści Anny Kowalskiej poznajemy starzejącą się Safonę, gdy ta wspomina utraconą młodość i miniony już romans z dziewczyną o imieniu Attys, która niegdyś porzuciła ją dla innej. Safo czuje wypalenie i twórczą niemoc. Jest wdową, jej córka - Kleida - jest już dorosła i ma własne dzieci. Jednak życie rodzinne nie jest czymś co pociąga Safonę, nigdy jej nie pociągało. Bogata, otoczona niewolnikami, wiedzie jałowy żywot. Kiedyś prowadziła swoistego rodzaju szkołę dla panien, obecnie towarzyszą jej już tylko dwie wychowanice: Telesippa i Megara. Ta ostatnia nieszczęśliwie i bez wzajemności kocha się w Safonie. Tymczasem poetka poznaje młodego i urodziwego żeglarza Faona, z którym nawiązuje płomienny romans. Oboje zdają się nie zważać na dzielącą ich różnicę wieku - przeciwnie, młodzieńcowi schlebia to, że kocha się w nim nie tylko sławna, ale i zamożna kobieta; pozostaje on jednak próżny w swym uczuciu. Ich namiętna relacja zostaje wystawiona na próbę, gdy ukończywszy remont statku, Faon wraca na morze. Postać Safony była niewątpliwie bliska sercu Anny Kowalskiej, znanej nie tylko ze swego pisarstwa, ale i ze swoistego związku z Marią Dąbrowską. Książka ta jest jednak daleka od jednoznacznych określeń i etykiet - w żadnym wypadku nie jest skandalizująca i z pewnością nie była taką w momencie publikacji (1959 r.). To opowieść o przemijaniu, ale i o przyjemności życia - i o pięknie wyspy Lesbos, wypełnionej dźwiękami formingi, zanurzonej wśród narcyzów i anemonów, smakującej owocami derenia i greckim krasis, czyli winem wymieszanym z wodą, tak aby smakowało, ale aby się nim nie upić. [Meander, lubimyczytac.pl] Biografia Safony podobnie jak jej utwory doczekała się niemal każdej możliwej interpretacji. Faktów mamy garstkę: pochodziła z wyspy Lesbos, była nieco starsza od Alkajosa, miała trzech braci, męża o nieznanym nam imieniu oraz córkę Kleis. W pewnym momencie została wygnana z Lesbos, najprawdopodobniej na Sycylię. Na tym właściwie nasza wiedza się kończy, trudno się wobec tego dziwić, że jej postać bardzo szybko zaczęła obrastać legendami. Możemy więc o niej usłyszeć, że jest wybitną poetką, dziesiątą Muzą (Platon), powszechnie szanowaną "chociaż była kobietą" (Alkidamas z Elei u Arystotelesa), ale i nierządnicą (Didymos z Aleksandrii) czy "niewiastą wszeteczną" (Tacjan Syryjczyk). Bywa nauczycielką na pensji dla dziewcząt z dobrych domów i właścicielką szkoły dla heter. Lesbijką i kobietą popełniającą samobójstwo z powodu nieszczęśliwej miłości do mężczyzny. Trudno jest powiedzieć o Safonie coś pewnego, ale jeszcze trudniej jest o niej milczeć. [Helena Teleżyńska, malyformat.com] ADAPTACJE. Utwór Anny Kowalskiej "Safona" doczekał się dwóch adaptacji w 1970 roku. Pierwsza - radiowa, przygotowana przez Teatr Polskiego Radia w reżyserii Natalii Szydłowskiej - miała premierę 24 maja, a w obsadzie znaleźli się m.in. Nina Andrycz, Roman Wilhelmi, Ewa Wawrzoń i Józef Maliszewski. Druga - telewizyjna, w reżyserii Henryka Drygalskiego, została zaprezentowana 19 października w ramach Teatru Telewizji, z Niną Andrycz, Markiem Perepeczką, Ewą Wawrzoń i Januszem Ziejewskim w rolach głównych. O AUTORCE. Anna Kowalska (1903-1969) - polska pisarka, nowelistka, autorka dzienników. Studiowała filologię klasyczną i romanistykę na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Swoje pierwsze utwory współtworzyła wraz z mężem Jerzym Kowalskim, m.in. powieści: "Catalina" (1931), "Mijają nas" (1932) i "Grucowie" (1936). Do jej najważniejszych, samodzielnych dzieł należą "Opowiadania greckie" (1949), "Na rogatce" (1953), "Safona" (1959) oraz "Dzienniki 1927-1969" - wydane pośmiertnie zapiski autorki, które dają wgląd w jej życie osobiste i intelektualne, a także w bliskie relacje, szczególnie z pisarką Marią Dąbrowską, z którą łączyła ją przez lata bliska, romantyczna więź. Jej styl bywa opisywany jako erudycyjny, refleksyjny i psychologicznie wnikliwy, łączący klasyczną formę z inspiracjami antycznymi. Choć nigdy nie zdobyła szerokiego, powszechnego rozgłosu, Kowalska była ważną postacią życia literackiego - zwłaszcza we Wrocławiu i w Warszawie - oraz autorytetem dla takich twórców jak Władysław Broniewski, Jarosław Iwaszkiewicz czy Antoni Słonimski. Nota: przytoczone powyżej opinie są cytowane we fragmentach i zostały poddane redakcji. Projekt okładki: Małgorzata Biendara
Anna Kowalska
Fascynująca książka, przedstawiająca tragiczne, pełne zmagań ze sobą i otaczającym światem życie kobiety-poetki, kobiety-matki, kobiety tęskniącej, uczuciowej, kobiety wykraczającej swoim talentem i odwagą czasy, w których przyszło jej żyć. Wspaniały styl, wartka akcja. Autorka obala stereotypowy obraz bohaterki. Gorąco polecam. [LunaSowa, lubimyczytac.pl] "Safona" Anny Kowalskiej to opowieść o antycznej greckiej poetce i jej skomplikowanym życiu uczuciowym. Tekst parafrazuje i rozwija wątki legendy o ostatnich dniach Safony, zakochanej bez wzajemności w młodym przewoźniku Faonie. Autorce udało się jednakże przedstawić całą psychologiczną złożoność sytuacji, w jakiej znalazła się poetka, dzięki czemu Safona na kartach książki prawdziwie ożywa, jest kobietą wciąż chcącą intensywnie przeżywać świat, zachwycać się pięknem natury i sztuki. A ponieważ najintensywniej żyje się i tworzy będąc zakochanym i adorowanym, nade wszystko chce ona przeżywać jeszcze nowe miłości. [PIW, 1959] "Safona" jest doskonale napisana, bardzo ciekawa, piękna, poruszająca. Oddaje w niepowtarzalny sposób klimat wyspy Lesbos w czasach starożytnej Grecji, gdy panowała tam wybitna kultura. Opis obyczajów, sylwetki bohaterów, zarówno samej głównej bohaterki, jej dziewcząt, jak i prostych ludzi, rzemieślników, robi wrażenie, jest pełen realizmu, a jednocześnie poezji. Opisy przyrody ujmujące. To dobra literatura. Intrygująca opowieść o ludzkich losach i uniwersalnych dramatach: o tęsknocie za sławą, za miłością. I jeszcze jedna zaleta: historia jest dość krótka, a fabularnie domknięta. [Cezary Gawryś] W powieści Anny Kowalskiej poznajemy starzejącą się Safonę, gdy ta wspomina utraconą młodość i miniony już romans z dziewczyną o imieniu Attys, która niegdyś porzuciła ją dla innej. Safo czuje wypalenie i twórczą niemoc. Jest wdową, jej córka - Kleida - jest już dorosła i ma własne dzieci. Jednak życie rodzinne nie jest czymś co pociąga Safonę, nigdy jej nie pociągało. Bogata, otoczona niewolnikami, wiedzie jałowy żywot. Kiedyś prowadziła swoistego rodzaju szkołę dla panien, obecnie towarzyszą jej już tylko dwie wychowanice: Telesippa i Megara. Ta ostatnia nieszczęśliwie i bez wzajemności kocha się w Safonie. Tymczasem poetka poznaje młodego i urodziwego żeglarza Faona, z którym nawiązuje płomienny romans. Oboje zdają się nie zważać na dzielącą ich różnicę wieku - przeciwnie, młodzieńcowi schlebia to, że kocha się w nim nie tylko sławna, ale i zamożna kobieta; pozostaje on jednak próżny w swym uczuciu. Ich namiętna relacja zostaje wystawiona na próbę, gdy ukończywszy remont statku, Faon wraca na morze. Postać Safony była niewątpliwie bliska sercu Anny Kowalskiej, znanej nie tylko ze swego pisarstwa, ale i ze swoistego związku z Marią Dąbrowską. Książka ta jest jednak daleka od jednoznacznych określeń i etykiet - w żadnym wypadku nie jest skandalizująca i z pewnością nie była taką w momencie publikacji (1959 r.). To opowieść o przemijaniu, ale i o przyjemności życia - i o pięknie wyspy Lesbos, wypełnionej dźwiękami formingi, zanurzonej wśród narcyzów i anemonów, smakującej owocami derenia i greckim krasis, czyli winem wymieszanym z wodą, tak aby smakowało, ale aby się nim nie upić. [Meander, lubimyczytac.pl] Biografia Safony podobnie jak jej utwory doczekała się niemal każdej możliwej interpretacji. Faktów mamy garstkę: pochodziła z wyspy Lesbos, była nieco starsza od Alkajosa, miała trzech braci, męża o nieznanym nam imieniu oraz córkę Kleis. W pewnym momencie została wygnana z Lesbos, najprawdopodobniej na Sycylię. Na tym właściwie nasza wiedza się kończy, trudno się wobec tego dziwić, że jej postać bardzo szybko zaczęła obrastać legendami. Możemy więc o niej usłyszeć, że jest wybitną poetką, dziesiątą Muzą (Platon), powszechnie szanowaną "chociaż była kobietą" (Alkidamas z Elei u Arystotelesa), ale i nierządnicą (Didymos z Aleksandrii) czy "niewiastą wszeteczną" (Tacjan Syryjczyk). Bywa nauczycielką na pensji dla dziewcząt z dobrych domów i właścicielką szkoły dla heter. Lesbijką i kobietą popełniającą samobójstwo z powodu nieszczęśliwej miłości do mężczyzny. Trudno jest powiedzieć o Safonie coś pewnego, ale jeszcze trudniej jest o niej milczeć. [Helena Teleżyńska, malyformat.com] ADAPTACJE. Utwór Anny Kowalskiej "Safona" doczekał się dwóch adaptacji w 1970 roku. Pierwsza - radiowa, przygotowana przez Teatr Polskiego Radia w reżyserii Natalii Szydłowskiej - miała premierę 24 maja, a w obsadzie znaleźli się m.in. Nina Andrycz, Roman Wilhelmi, Ewa Wawrzoń i Józef Maliszewski. Druga - telewizyjna, w reżyserii Henryka Drygalskiego, została zaprezentowana 19 października w ramach Teatru Telewizji, z Niną Andrycz, Markiem Perepeczką, Ewą Wawrzoń i Januszem Ziejewskim w rolach głównych. O AUTORCE. Anna Kowalska (1903-1969) - polska pisarka, nowelistka, autorka dzienników. Studiowała filologię klasyczną i romanistykę na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Swoje pierwsze utwory współtworzyła wraz z mężem Jerzym Kowalskim, m.in. powieści: "Catalina" (1931), "Mijają nas" (1932) i "Grucowie" (1936). Do jej najważniejszych, samodzielnych dzieł należą "Opowiadania greckie" (1949), "Na rogatce" (1953), "Safona" (1959) oraz "Dzienniki 1927-1969" - wydane pośmiertnie zapiski autorki, które dają wgląd w jej życie osobiste i intelektualne, a także w bliskie relacje, szczególnie z pisarką Marią Dąbrowską, z którą łączyła ją przez lata bliska, romantyczna więź. Jej styl bywa opisywany jako erudycyjny, refleksyjny i psychologicznie wnikliwy, łączący klasyczną formę z inspiracjami antycznymi. Choć nigdy nie zdobyła szerokiego, powszechnego rozgłosu, Kowalska była ważną postacią życia literackiego - zwłaszcza we Wrocławiu i w Warszawie - oraz autorytetem dla takich twórców jak Władysław Broniewski, Jarosław Iwaszkiewicz czy Antoni Słonimski. Nota: przytoczone powyżej opinie są cytowane we fragmentach i zostały poddane redakcji. Projekt okładki: Małgorzata Biendara.
James Clavell
Przygotuj się na najlepsze, lecz nie bój się najgorszego. ale właśnie dlatego nie pojmują, czym jest władza ani tego, że wojna jest życiem, a życie jest śmiercią. Przełom XVI i XVII wieku czas wielkich odkryć, dalekich podróży, zdobywania nowych ziemi zakładania kolonii. Los rzuca angielskiego żeglarza Johna Blackthornea, do kraju kwitnącej wiśni. Bohater trafia tam w przełomowym momencie historii Japonii, tuż po śmierci genialnego wodza, który zjednoczył i zreformował kraj. Blackthorne walczy o przeżycie pośród meandrów japońskiego dworu, który aż kipi od spisków i knowań. Musi być bardzo czujny, aby rozpoznać, kto jest jego wrogiem, a kto prawdziwym przyjacielem. Pragnie odnaleźć właściwą ścieżkę, która pozwoli mu powrócić na europejską ziemię. Nie jest to proste w kraju samurajów, gdzie walka o władzę i panowanie w niczym nie przypomina zachodniej rzeczywistości. Ta monumentalna, wielowątkowa powieść to historia zderzenia się dwóch cywilizacji, ale też piękna opowieść o honorze, poświęceniu i o miłości przeplatającej się z nienawiścią. Powieść została zekranizowana i wpisała się na stałe do kanonu najważniejszych dzieł XX wieku.
James Clavell
Połowa XIX wieku, na Dalekim Wschodzie panoszą się piraci i wybuchają krwawe wojny opiumowe, a światowe mocarstwa walczą o wpływy w Azji i nowy podział świata. Dirk Struan kupiec i żeglarz w imieniu Korony Brytyjskiej zakłada Hongkong, port na skalistej wyspie u wybrzeży Chin. Ma nadzieję, że stanie się on zalążkiem wolnego handlu i współpracy ludzi pochodzących z całego świata. Tai-pan spółki Noble House odważny wizjoner, marzy o potędze swojego klanu i godnym następcy, a zafascynowany Chinami pragnie wziąć od nich co najlepsze i pokazać światu wartość ich cywilizacji. Stosując hazardowe zagrania w interesach wdaje się w rywalizację ze spółką Taylera Brocka i dąży do przejęcia kontroli nad nową kolonią. Jak potoczą się losy rodziny Struanów i ich śmiertelnych wrogów Brocków, kto przejmie panowanie na Hongkongu i zostanie nowym Tai-panem? Wielka przygoda i sensacja, ryzykowna rywalizacja kupieckich potęg i triad, genialnie zbudowane postacie, emocje, romantyczne uniesienia i przenikliwa mądrość Chinek oraz oryginalny humor na tle pasjonującej historii powstania Hongkongu, do tego niesamowita zbieżność z tym, co współcześnie rozgrywa się na arenie międzynarodowej i w samych Chinach, składają się na kolejną część Sagi Azjatyckiej. Powieść, napisana przez mistrza bestselerów i znawcę Azji, fenomenalnie wprowadza słuchacza w kulturę, mentalność i ducha Dalekiego Wschodu. Sfilmowana została w 1986 roku.
James Clavell
Kontynuacja Shoguna i Tai-Pana. Saga azjatycka w skład sagi wchodzą: Król szczurów, Shogun, Tai-Pan, Gai-Jin, Noble House i Whirlwind światowe hity, sprzedane w kilkunastu milionach egzemplarzy. Gai-jin człowiek z zewnątrz, nie-Japończyk. XIX-wieczna Japonia, po dwustu latach izolacji, to łakomy kąsek dla przybywających na wyspy obcych przedsiębiorców, awanturników i handlarzy. Wielka Brytania próbuje narzucić zachodnie wzorce i zdominować kolejny rejon świata. Szerzą się spiski, zdrady i morderstwa. Grupa młodych samurajów, pragnących zachować swoją kulturę i dziedzictwo, planuje obalić shogunat, oddać władzę cesarzowi i wygnać wszystkich gai-jinów ze swojej ojczyzny. Nieporozumienie, wynikające z różnic kulturowych, samurajowie zamieniają w krwawy incydent, atakując z błahego powodu Anglików, wśród których znajduje Malcolm Struan dziedzic spółki handlowej Noble House, przybywający w interesach do Yokohamy. Separatystyczne spiski nie ustają, a w powietrzu czai się widmo wojny domowej Mistrzowsko nakreślone tło historyczne i kompendium wiedzy o XIX-wiecznej Japonii, przygody i intrygi, ekonomia i polityka, dramat miłosny i obyczajowy na styku wielkich, obcych dla siebie kultur i co wyjątkowe w literaturze Europejczycy widziani oczyma Japończyków. James Clavell jeden z najsławniejszych amerykańskich pisarzy, scenarzysta, znał kilka azjatyckich języków, z jego fascynacji Dalekim Wschodem zrodziła się Saga azjatycka, która przyniosła mu ogromną popularność, dzięki niej zyskał przydomek Mr. Bestseller. Japońskie zwyczaje i wychowanie dyktowały: należy być opanowanym i zadowalać się małym, bo częściej doznajemy głodu niż obfitości; należy mężnie znosić zimno i ból, gdyż więcej jest złych dni niż dobrych, więcej zimnych niż ciepłych po prostu lepiej być przygotowanym. Mniej to lepiej niż dużo. No, z wyjątkiem sake. I chędożenia.
Saga azjatycka (#4). Król szczurów
James Clavell
Świat jest dżunglą silni wygrywają, a słabi giną. Giniesz albo ty, albo ktoś drugi. I słusznie. Nie ma innego wyjścia. Podczas II wojny światowej James Clavell trafił do japońskiego obozu jenieckiego w pobliżu Singapuru. Swoje przeżycia, niewyobrażalne w zwykłym świecie, wykorzystał do napisania znakomitej powieści, która jest częścią Sagi Azjatyckiej. Brytyjski oficer Marlowe, będący literackim alter ego autora, przebywa w obozie, w którym panują nieludzkie warunki, głód, choroby, a śmierć jest wszechobecna. Jednym z jego współwięźniów jest Król amerykański kapral. Jest najedzony, ma ubranie, papierosy i pieniądze. Znajduje się w niewoli, ale potrafi funkcjonować jak wolny człowiek. Inni więźniowie podziwiają go i nienawidzą jednocześnie i do końca nie wiadomo kto jest jego przyjacielem, a kto wrogiem. Niejeden strażnik obozowy wyczekuje na jego potknięcie, ale przyłapać przebiegłego handlarza na gorącym uczynku nie jest łatwo. Marlowe staje w obliczu moralnych dylematów. Musi zdecydować, czy uczestniczyć w podejrzanych transakcjach między więźniami, japońskimi strażnikami, a miejscową ludnością i stać się wspólnikiem i przyjacielem Króla, czy w pojedynkę walczyć o przetrwanie. Filmowa adaptacja Króla Szczurów otrzymała nominacje do Oscara w dwóch kategoriach. Bestselerowe książki Jamesa Clavella sprzedały się na całym świecie w kilkudziesięciu milionach egzemplarzy! Bo Królem jest zawsze najsilniejszy, nie tylko dzięki samej sile, ale dzięki sile, sprytowi i szczęściu, Królem wśród szczurów. Człowiek stoi zawsze na rozstaju dróg. I jeżeli naprawdę jest człowiekiem, to w grę wchodzi nie tylko jego własne, ale także cudze życie.