Publisher: 8
Robyn Gigl
Porywający thriller z fabułą wyrwaną z pierwszych stron gazet i wyjątkową bohaterką… Erin McCabe jest prawniczą, starająca się wieść spokojne życie po głębokiej, osobistej zmianie. Ale kiedy młoda, ciemnoskóra, transpłciowa prostytutka zostaje oskarżona o zamordowanie syna bogatego polityka, Erin czuje się w obowiązku podjąć się jej obrony. Nawet jeśli zagraża to jej własnej karierze i życiu. Dziewczyna twierdzi, że zabiła syna senatora w samoobronie. Gdy Erin zabiera się za sprawę, okoliczności wskazują na bardziej złożoną i mrożącą krew w żyłach historię, powiązaną z innymi brutalnymi morderstwami… Robyn Gigl – prawniczka i aktywistka – mierzy się z tematem złożoności płci, rasy, władzy i opinii publicznej.
Marek Dryjer
Tak znane internetowe serwisy literackie pisały o książce Droga ślepców: „Droga ślepców składa się ze znakomitych fragmentów, prosta narracja dobrze oddaje charakter utworu, podkreślony przez wiarygodne rozmowy bohaterów, które później przekształcają się w monolog jednej już tylko osoby. Tą osobą jest chłopiec, też narrator, ostatecznie autor, także każdy z nas. Książka zaskakuje swoją innowacyjnością, celowe skracanie dialogów znakomicie oddaje charakter utworu. Autor nie pomaga czytelnikowi, nie podpowiada mu i nie tłumaczy każdego słowa, czy też gestu, pozwala naszej wyobraźni wypracować swój własny klimat. Dlatego jest to wersja minimalistyczna, porównywana do streszczenia, ale jakże jednocześnie prawdziwa. Nie zapominajmy o tym, że świat właśnie dogorywa. Język, którym posługuje się autor, jest bardzo prosty, dlatego uderza w nas od samego początku. Pisarz celowo używa tego typu zdań, prostych określeń, czasami wręcz nawet banalnych zwrotów, które okresowo przekształcają się jednak w liryczne metafory, dodajmy, że dobrze wkomponowane w treść utworu.” Trzynasty Schron „Nadzieja w tej książce jest najważniejsza. Pozwala wydobyć największe pokłady wiary i dodaje sił. Mordercza walka zostaje w końcu nagrodzona, choć po drodze wymaga ofiar. W finale książka wyjaśnia przyczyny „śmierci klinicznej” naszego świata oraz daje także nadzieję na przyszłość. Czy dobro zatryumfuje a wiara i nadzieja ostatecznie zwyciężą? Czy ci niestrudzeni piechurzy odzwierciedlający przecież nas samych, odnajdą wreszcie tę właściwą drogę do wybawienia? A słońce, które na długie lata także zasnęło, czy na nowo zaświeci pełnym blaskiem? Wiele pytań i tyle samo odpowiedzi i ta niekończąca się wciąż droga. Droga ślepców. Wyniszczający marsz w poszukiwaniu zarówno siebie jak i życia oraz utraconego na długie lata człowieczeństwa. Pamiętajmy o tym, że ta historia może się wydarzyć naprawdę. Oby jednak okazała się tylko i wyłącznie literacką fikcją, bo świat, który prawie nagle umarł, dostał jeszcze jedną szansę. Nie zmarnujmy jej…” Granice.pl „Droga ślepców ma kilka mocnych stron. Od początku wiemy, że na świecie wydarzyło się coś strasznego, ale aby dowiedzieć się, co to było, będziemy musieli trochę poczekać. Od czasu do czasu dostajemy jakąś wskazówkę, ale nie brakuje również fałszywych tropów. Dzięki temu, to pytanie towarzyszy nam przez całą lekturę i ciągle wypływa na wierzch. Intryguje. Kolejną zaletą jest kreacja świata. Bardzo sugestywna, nieprzyjazna i niebezpieczna. Nie ma co jeść, nie ma co pić, wszystkiego trzeba pilnować i na wszystko uważać. Największym wrogiem człowieka jest drugi człowiek. Tutaj niewielu wyciągnie do ciebie rękę, ale z chęcią zabiorą twój dobytek, a i nie zawahają się wykroić, co lepszych kąsków. Autor potrafi dobrze zbudować napięcie. W książce znajdziemy kilka scen, które potrafią sprawić by czytelnik, poczuł się nieswojo. Co ciekawe, większość tych scen związanych jest z zagrożeniem, które czyha na naszych bohaterów ze strony innych ludzi. Choć może to już nie byli ludzie.” Bramy Grozy Książka Droga ślepców została zakwalifikowana do Nagrody Literackiej Europy Środkowej Angelus 2011 dla książek wydanych w 2010 r.
Tadeusz Gajcy
Droga tajemnic Błękitniejący umarłych proch rośnie w ziemi mocny jak żywioł i na oczach pisze co noc kręte znaki jak mróz na szybie. Białą czaszką kołysze księżyc, stosy planet utkanych z kości, zagubisz się, pomylisz -- w tym tokowisku zwierząt szklistym włosem porosłych. Łasi się grom i ciemność do twych stóp: skuś się tylko i poddaj, a zarośniesz jak liściem -- ziemią i zaleje cię ogień i woda. Usta z lęku zwiotczałe jak gąbka schylisz, poznasz: misterny znak pisze w oczach ręką jak lotka, który kości umarłych zna. [...]Tadeusz GajcyUr. 8 lutego 1922 r. w Warszawie Zm. 16 sierpnia 1944 r. w Warszawie Najważniejsze dzieła: Wczorajszemu, Kolęda, Widma, Do potomnego, Homer i orchidea pseud. Karol Topornicki, Roman Oścień Poeta, prozaik, dramatopisarz, krytyk literacki. Ukończył gimnazjum i liceum księży marianów na Bielanach. Od 1941 r. studiował filologię polską na podziemnym UW. Członek organizacji Konfederacja Narodu; współzałożyciel (1942), a od 1943 r. redaktor konspiracyjnego czasopisma tej organizacji ?Sztuka i Naród?. Żołnierz AK; brał udział w akcji składania wieńca pod pomnikiem Kopernika (25 maja 1943 r.). Zginął w powstaniu warszawskim wraz z Zdzisławem Stroińskim na Starym Mieście. Otrzymał nagrodę na podziemnym konkursie czasopisma ?Sztuka i Naród? za wiersz Wczorajszemu (1942), włączony później do antologii Słowo prawdziwe (1942). Nagrodzony także przez czasopismo ?Kultura i Jutro? (1943) za wiersz Rapsod o Warszawie. Wyraziciel ideowego i artystycznego grupy ?Sztuka i Naród?; w artykule Już nie potrzebujemy (?SiN? nr 11, 12 z 1943 r.) i O wawrzyn (wyd. ?Kierunki? 1967, nr 19) polemizował z literackimi poprzednikami, zarzucając poetom ?Skamandra? bezideowość i koniunkturalizm, a Awangardzie Krakowskiej ? ?ekwilibrystykę intelektualną?; poetów swojej generacji uważał za kontynuatorów katastrofizmu. Sam rolę poety widział w byciu odkrywcą tajemnicy bytu i wychowawcą narodu. W poematach Z dna nawiązującym do przeżyć z wojny obronnej 1939 r. oraz Widma wyd. w debiutanckim tomie z 1943 r. (będącym poetycką odpowiedzią na cykl poetycki Borowskiego pt. Gdziekolwiek ziemia...) zawarł wizję apokaliptycznej zagłady. W śpiewogrze Misterium niedzielne (1943) podjął próbę przezwyciężenia własnego katastrofizmu, przedstawiając świat czasu wojny jako groteskę i nawiązując do folkloru warszawskich przedmieść. W ostatnim tomie zwraca uwagę jego testament poetycki Do potomnego. Często posługiwał się konwencją snu, wizji, sięgał po formy ballady, kolędy, piosenki.Kupując książkę wspierasz fundację Nowoczesna Polska, która propaguje ideę wolnej kultury. Wolne Lektury to biblioteka internetowa, rozwijana pod patronatem Ministerstwa Edukacji Narodowej. W jej zbiorach znajduje się kilka tysięcy utworów, w tym wiele lektur szkolnych zalecanych do użytku przez MEN, które trafiły już do domeny publicznej. Wszystkie dzieła są odpowiednio opracowane - opatrzone przypisami oraz motywami.
Droga wiodła ugorem. Wspomnienia
Stanisław Sosabowski
Pierwsze od wielu lat wznowienie wspomnień generała Stanisława Sosabowskiego jednej z dramatycznych postaci najnowszej historii Polski, bohatera walk na Zachodzie w czasie II wojny, twórcy pierwszej w historii polskiej formacji spadochronowej. Pierwsza Brygada Spadochronowa zasłużyła się przede wszystkim w bitwie pod Arnhem (Holandia). Wkrótce potem Sosabowski w krzywdzący sposób został przez brytyjskie i polskie dowództwo odsunięty od Brygady. Po wojnie pracował w Anglii jako zwykły robotnik.
Alan Watts
Rzeczowe studium, napisane ze swadą i przystępne. - Philip Toynbee, The Observer Oto mamy wreszcie napisaną w zachodnim języku z zachwycającą przejrzystością próbę umieszczenia zen w kontekście historii religii Wschodu To bez wątpienia najbardziej wszechstronne dzieło na temat zen, jakie do tej pory wyszło spod pióra człowieka Zachodu. - The Listener"
Philip Beard
Opowieść o wielkich emocjach, które rozdzierają serce. Oraz miłości, która uzdrawia... Przygotowanie się na odejście najbliższych jest bardzo trudne, zwłaszcza na takie, które przychodzi znienacka. Wie o tym piętnastoletnia Tess DeNunzio, której siostra ginie potrącona przez samochód. Droga Zoe to poruszający list, który Tess pisze do zmarłej siostry. To szczere i intymne wyznanie układa się w niezwykłą opowieść o niej samej, przeżywaniu straty i samotności, odkrywaniu na nowo wspomnień, a przede wszystkim o tym, co tak naprawdę jest ważne. Jedna z najlepszych powieści 2005 roku według Booklist! Główną rolę w filmie na podstawie książki zagrała Sadie Sink, która podbiła serca widzów jako Max w kultowym serialu Stranger Things. .
Bill Johnson
Bill Johnson, szanowany pastor, autor bestsellerów i starszy lider Kościoła Bethel, żyje w kulturze cudów. W swojej przełomowej książce Droga życia nie występuje jako obserwator teologiczny, ale jako aktywny uczestnik historycznego, ogarniającego narody ruchu Boga. Po ponad 40 latach osobistego doświadczenia z Duchem Świętym Bill doradza, jak: • stworzyć nadprzyrodzony „efekt cieplarniany”, który wpływa na otaczający świat poprzez praktykowanie wartości Królestwa • utrzymać przepływ nadprzyrodzonej mocy Boga w swoim życiu, rodzinie i społeczności kościelnej • rozwijać kulturę ceniącą pełnię - ciało, duszę i ducha - w której Królestwo ma namacalny wpływ na wszystkie dziedziny życia • honorowo budować relacje nadprzyrodzone i dostrzegać znaczenie każdej osoby • żyć ukończonym dziełem Krzyża, ponieważ jesteśmy ugruntowani w teologii „Wykonało się” • współpracować z obecnością Świętego Ducha, przemieniającą codzienne miejsca, do których Bóg cię prowadzi • biec w kierunku niemożliwych sytuacji i uwolnić nadprzyrodzone rozwiązania Jezusa Dowiedz się, jak możesz poruszać się w znakach, cudach i nadprzyrodzonej mocy, o których Biblia mówi, że są dla nas dostepne! Bill Johnson jest pastorem piątego pokolenia z bogatym dziedzictwem w Duchu Świętym. Bill i jego żona Beni są starszymi liderami Kościoła Bethel w Redding w Kalifornii i służą coraz większej liczbie Kościołów, które przekraczają granice wyznaniowe, demonstrują moc i partnerują w przebudzeniu. Wizją Billa jest, aby wszyscy wierzący doświadczyli tego poprzez jego bestsellerowe książki Kiedy niebo nawiedza ziemię, Ugościć Boga, Bóg jest dobry i Decydujący moment. Johnsonowie mają troje dzieci i dziesięcioro wnucząt.
Milena Gracka-Tomaszewska
Książka dotyczy psychicznych determinant macierzyństwa. Autorka jest psychologiem klinicznym i to przesądza o charakterze tej pracy. Mamy tu próby wniknięcia w istotę i mechanizmy psychologiczne omawianych zagadnień (a nie tylko ich wyodrębnienie lub ocenę) oraz metodę badań charakterystyczną dla psychologii klinicznej - wyniki badań empirycznych z ich analizą ilościową i jakościową oraz dane uzyskane z sesji terapeutycznych. Ponadto, nie tylko przyjęta perspektywa psychologii klinicznej, lecz także w jej ramach doświadczającej siebie kobiety, która decyduje się na macierzyństwo lub brak potomstwa wyróżniają tę książkę spośród istniejących monografii na temat macierzyństwa i stanowią o jej unikatowości. z recenzji prof. dr hab. Mariny Zalewskiej Do zainteresowania źródłami narodzin psychiki dziecka skłoniła mnie praktyka kliniczna i chęć poszukiwania mechanizmów nieprawidłowości w coraz wcześniejszym okresie jego rozwoju. (...) Pytania, które stawiam, pokazują perspektywę, z jakiej analizuję tytułowy problem - perspektywę doświadczającej siebie kobiety. Staram się wnioskować o tym obszarze życia, który wiąże się z macierzyństwem, a dotyczy szczególnie reprezentacji dziecka. Jakie jest jego miejsce w wewnętrznym świecie kobiety? Co "warunkuje" jego obraz, który się w owym świecie tworzy? Jaki jest, jakie budzi emocje? fragment wstępu