Видавець: 8
Eliasz. Kiedy nie chce mi się żyć, czyli depresja powołanego
Debora Sianożęcka
Kapłaństwo widziane oczami kobiety. Książka dedykowana wszystkim kapłanom i tym, którzy pełnią posługę przewodnictwa Ludowi Bożemu. ELIASZ – charyzmatyczny prorok, cudotwórca, a zarazem kruchy psychicznie człowiek, walczący z pokusą wielkości, dramatycznie przeżywający swoje powołanie. Jego służba Bogu stała się wzorcowa dla wszystkich, którzy mają powołanie kapłańskie. Wbrew temu, co powszechnie sądzi się o ludzkich słabościach jako przeszkodach w realizacji celów powołania, okazuje się, że są one ułatwieniem dla objawienia się Bożej mocy. Na pewno książka ta będzie pomocą dla osób powołanych, czy posługujących we wspólnotach ale też i wielką ulgą dla tych, którzy przygotowując się do kapłaństwa, lękają się czy poradzą sobie z wyzwaniami jakie niesie misja prezbitera. Zapewne też tym, którzy nie są kapłanami pozwoli z większą wyrozumiałością spojrzeć na usługujących w konfesjonałach i przy ołtarzach i otoczyć ich troskliwą modlitwą. Debora Sianożęcka - (ur. w 1981 r.) psycholog, psychoterapeuta. Miłość do Biblii pociągnęła ją do poznawania biblijnego języka hebrajskiego i aramejskich komentarzy. "Uzależniona" od Eucharystii.
Magdalena Ciesielska
Niezwykle ciepła historia, która zaskakuje, uczy empatii i udowadnia, że nawet w fantastycznych krainach najpotężniejszym eliksirem jest serce pełne dobroci. Odkryj tajemnice lasu Shelter, gdzie elfia księżniczka Diviana w poszukiwaniu miłości przeżyje przygodę pełną magii i nieoczekiwanych zwrotów akcji. Kiedy spotyka rannego jeża, nie spodziewa się, że ta niewinna znajomość przerodzi się w coś, co na zawsze zmieni ich obydwa światy. Przyjaźń i dobroć splecione w niezwykłej opowieści, owianej ciepłem i tajemnicą... Czy można przejść obok niej obojętnie? Idealna lektura dla małych odkrywców, którzy wierzą w moc dobra i magiczne zakończenia. Magdalena Ciesielska autorka opowieści dla dzieci pod tytułem Eliksir Dobroci opublikowanej po raz pierwszy w 2011 roku.
Beata Ostrowicka
Młodzi bohaterowie spotykają w ruinach zamku nową koleżankę. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, ale dziewczynka ta urodziła się w... XVII wieku i dziwnym zrządzeniem losu przeniosła się w nasze czasy. Poznaje współczesny świat, poznaje nowych przyjaciół, przeżywa wiele fantastycznych przygód, a w ślad za nią przez wieki podąża tajemniczy człowiek z blizną...
Herbert George Wells
„Eliksir przyśpieszający” to opowiadanie autorstwa Herberta George’a Wellsa, uznanego za jednego z pionierów gatunku science fiction. Opowieść dotyczy eliksiru, wynalezionego przez prof. Gibberne'a, który przyspiesza wszystkie procesy fizjologiczne i poznawcze jednostki o kilka rzędów wielkości, tak że chociaż jednostka nie dostrzega w sobie żadnej zmiany, świat zewnętrzny wydaje się prawie zamrożony w bezruchu i można jedynie dostrzec ruch najszybciej poruszających się obiektów - takich jak końcówka zbliżającego się bicza.
H. G. Wells
Prof. Gibberne wynajduje specyfik, który radykalnie przyspiesza procesy fizjologiczne i poznawcze człowieka. Jednostka będąca pod wpływem eliksiru nie dostrzega w sobie żadnych zmian, ma natomiast wrażenie jakby świat dookoła zastygł w bezruchu. W sytuacji tak wielkiego spowolnienia dostrzec można wyłącznie naprawdę szybkie ruchy, jak strzał w bicza. Eksperymenty z użyciem substancji dają obiecujące rezultaty, ale niosą ze sobą również pewne ryzyko. W 2001 r. opowiadanie zostało zekranizowane jako pierwszy odcinek brytyjskiego miniserialu "The Infinite Worlds of H. G. Wells".
Sylwia Waszewska
Eliksir Sopotu" to książka podróżniczo-biograficzna. Ukazuje Sopot od nieznanej powszechnie strony, odkrywa nietypowe i fascynujące miejsca. Ciekawostki o mieście przeplatane są z osobistą relacją dziennikarki, zajmującej się wydarzeniami kulturalnymi i zagadkami historycznymi. Przewodnikiem po mieście jest 27-letni miłośnik psychologii, medytacji i zdrowego trybu życia, prowadzący w samym sercu Sopotu kwaterę dla gości z całego świata. "Eliksir Sopotu" to coś więcej niż zwykły przewodnik. To bardzo osobista, napisana z pasją opowieść o mieście, pełna wrażeń i przeżyć. Autorka, posługując się barwnym, literackim językiem, zabiera czytelnika w podróż, którą z pewnością zapamięta na długo." - Shirin Kader, autorka "Zaklinacza Słów" Sylwia Waszewska Dziennikarka, redaktor w wydawnictwie mangowym, pasjonatka podróży i kultury Orientu. Mieszka w Gdańsku, Sopocianką pozostaje duchem.
Remigiusz Kozłowski, Jakub Jabłoński, Żaneta Błoch
Przyczyn wypadków i kolizji drogowych jest wiele, jednak nie zawsze zdarzenia te są zupełnie przypadkowe. Można odnaleźć zależności, które wskażą, jak im zapobiegać, np. poprzez modernizację infrastruktury drogowej. Działania zmierzające do podnoszenia bezpieczeństwa na drogach są trudne i nie zawsze przynoszą oczekiwane rezultaty, ale mimo wszystko należy je podejmować. Autorzy niniejszej monografii dołożyli wszelkich starań, aby zidentyfikować przyczyny zagrożeń na siedmiu najbardziej niebezpiecznych skrzyżowaniach w Łodzi. Ponadto opracowali propozycje modernizacji infrastruktury drogowej w taki sposób, żeby dążyć do wyeliminowania wypadków i kolizji zdarzających się na tych skrzyżowaniach.
Elita Hitlera. SS w latach 1933-1945
Chris McNab
Ta bogato ilustrowana książka to nowa historia SS - ukochanej a zarazem najbardziej zbrodniczej i okrytej największą niesławą formacji militarnej Hitlera. Autor - znakomity znawca historii militarnej oraz techniki wojskowej - przestawia dzieje powstania i rozwoju SS oraz jej udział w wojennych zmaganiach w ramach sił zbrojnych Trzeciej Rzeszy. Od skromnych początków w latach 20. w roli straży przybocznej Hitlera SS szybko rozrosła się w wielką organizację militarną skupiającą setki tysięcy ludzi, która wystawiła własną armię (Waffen-SS) liczącą prawie 40 dywizji, a jej policyjne ramię (Allgemeine-SS) prowadziło zbrodniczą politykę rasową. Esesmani mieli na koncie zarówno czyny bohaterskie, jak i potworne: toczyli z wielką nieustępliwością walki na frontach wschodnim i zachodnim, kierowali obozami koncentracyjnymi i obozami zagłady, a także stanowili personel "szwadronów śmierci" (Einsatzgruppen) dokonujących masowych mordów w Europie Wschodniej. W1919 roku Adolf Hitler wstąpił do działającej w Monachium maleńkiej Niemieckiej Partii Robotników (Deutsche Arbeiterpartei - DAP), a w następnym roku przejął jej kierownictwo i dodał do nazwy tego ugrupowania określenie "narodowosocjalistyczna". Był to niechlubny moment w historii XX wieku, gdyż oznaczał narodziny Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotników (NSDAP), powszechniej znanej jako partia nazistowska. Populistyczne hasła polityczne Hitlera padły wtedy na podatny grunt. Po czterech latach straszliwej wojennej rzezi Niemcy ostatecznie poniosły klęskę w 1918 roku. Cesarz Wilhelm II abdykował na kilka dni przed podpisaniem porozumienia rozejmowego, a w Niemczech objęła rządy lewica. Nowy rząd musiał się zgodzić na to, co wielu Niemców uważało za krzywdzący dyktat (Diktat) pod pozorem układu pokojowego. Traktat wersalski, który formalnie zakończył I wojnę światową, wzbudzał kontrowersje, stanowiąc zarzewie kolejnego konfliktu zbrojnego. Autorzy traktatu obwiniali o rozpętanie tej wojny wyłącznie Niemców i narzucili pokonanemu krajowi wymóg spłaty olbrzymich kontrybucji oraz okroili Niemcy z rozległych obszarów, a na części z nich utworzyli nowe państwa. Szukając przyczyn wybuchu II wojny światowej, należy brać pod uwagę wszystkie te czynniki, ale zwłaszcza to, że zwycięscy alianci nie zdołali wyegzekwować konsekwentnego przestrzegania postanowień traktatu wersalskiego. Szczególne znaczenie miał też fakt, że niemiecki rząd obarczano winą za podpisanie upokarzającego dla Niemców traktatu, podczas gdy w istocie niemieccy sygnatariusze wersalskich postanowień znaleźli się w sytuacji przymusowej. Owych socjaldemokratów krytykowano także za doprowadzenie do kapitulacji Niemiec - wielu prawicowców, a w szczególności wojskowych uważało, że Niemcy nie zostały pokonane, a klęska była skutkiem ciosu nożem w plecy zadanego przez lewicowy rząd. Taki mit rozpowszechnił się w Niemczech w latach międzywojennych, a Hitler zbijał polityczny kapitał na powszechnym rozgoryczeniu ludności niemieckiej. W pierwszych latach po Wielkiej Wojnie nie tylko w Niemczech, ale i w wielu krajach Starego Kontynentu była skrajnie trudna sytuacja ekonomiczna, a w tych warunkach kwitł polityczny ekstremizm. Powstanie nowej niemieckiej republiki proklamowano w prowincjonalnym Weimarze, w którego pobliżu później, w czasach nazistowskich, zorganizowano obóz koncentracyjny - Buchenwald. Stąd też ów okres w historii Niemiec (lata 1919-1933), gdy po raz pierwszy w Niemczech nastały prawdziwe rządy demokratyczne, znany jest pod nazwą Republiki Weimarskiej. Ze względu na powiązania Berlina z pruskim militaryzmem to Weimar, a nie Berlin, stał się siedzibą nowych władz.