Видавець: 8
Éric Fouassier
KIEDY NAUKA INSPIRUJE ZBRODNIE Jesień 1830 roku. Ciemne zaułki Paryża, który usiłuje otrząsnąć się z szoku rewolucji lipcowej. Postęp nauki, w połączeniu z szalenie modnym ezoteryzmem, inspiruje nowy rodzaj przestępczości. Valentin Verne, młody inspektor, ale i zapalony student chemii i medycyny, z zamiłowaniem do tego, co nieprzeniknione i irracjonalne, musi rozwiązać serię zagadek związanych z dziwnymi zgonami. Mianowany przez prefekta na szefa Biura do spraw tajemnych, specjalnego wydziału, którego zadaniem jest tropienie tajemniczych przestępców, korzystających z dobrodziejstw dynamicznie rozwijającej się dziedziny wiedzy, ma zamiar udowodnić swoje niezwykłe umiejętności. Ale kim tak naprawdę jest ten samotny policjant, którego obsesją jest schwytanie seryjnego mordercy znanego pod pseudonimem Wikary? Kto kryje się za anielską twarzą, która tylko czasami ujawnia niepokojącą dzikość? Kto jest łowcą, a kto ściganym? Co odnaleźć można w splątanym labiryncie luster? Od salonów pełnych blichtru, przez gwarne gospody, po rynsztoki spowite w wilgotnej, lepkiej mgle przenieś się do dziewiętnastowiecznego Paryża i sprawdź, co się stanie, gdy nie będziesz już mógł zaufać zmysłom. Burzliwa historia Francji roku 1830 czyni akcję powieści wiarygodną i bogatą w realia, nie przytłaczając jednocześnie szczegółami. Czytelnik zostaje wrzucony w wir politycznych intryg i poznaje arcyciekawe metody rozwijających się medycyny sądowej i kryminalistyki. Snobistyczne salony pełne posągów i kryształowych luster oraz zaplute spelunki i wilgotne piwnice, zaludnione przez wyrzutków społecznych i spiskowców w takiej scenerii prowadzi swoje śledztwo Valentin Verne. Samotny, skłonny do przemocy tajemniczy policjant skrywa ponury sekret. Po przeczytaniu Biura do spraw tajemnych byłem rozczarowany tym, że nie mogę od razu się rzucić na kolejne tomy z Verneem w roli głównej. Marek Krajewski Są rzeczy na niebie i ziemi, jakie się czytelnikom kryminałów nawet nie śniły. Jeśli wam się wydawało, że znacie mrok zbrodni, to wam się tylko wydawało. Edgar Alan Poe byłby zazdrosny. Będzie głośno o tej książce. Maciej Siembieda
Andrzej Marek Grabowski
Tata Janka pochodzi z Senegalu. To dlatego chłopca wciąż przezywają Małpą. Michał lubi zakładać spódniczki i śpiewać z koleżankami, czego nie akceptują jego rodzice. Ewa padła ofiarą przykrych żartów swojej koleżanki z klasy i teraz boi się wrócić do szkoły. Te historie zdarzyły się naprawdę. Są smutne i radosne, takie, jakie jest życie. Rozejrzyj się, może blisko ciebie jest ktoś, kto potrzebuje trochę ciepła? Podaj mu swoją dłoń.
Magdalena Witkiewicz, Alek Rogoziński
Ona - kobieta z przeszłością, on - mężczyzna po przejściach. Czy razem rozpoczną nowe życie? Barbara jest z zawodu informatyczką, a prywatnie kobietą po kilku nieszczęśliwych związkach, zniechęconą do facetów i nie za bardzo już wierzącą w miłość. Chcąc rozpocząć nowe życie, przeprowadza się do niewielkiej mieściny o nazwie Miasteczko, gdzie, jak planuje, spędzi resztę żywota wraz ze swoją jedyną miłością życia - kotem Puszysławem. Jacek też nie miał dotąd szczęścia ani w miłości, ani w pracy. Czego się nie dotknął, zamienił w katastrofę. Na szczęście zawsze mógł liczyć na kobiece wsparcie. Oboje zaczynają pracę w biurze matrymonialnym, prowadzonym przez szefową z piekła rodem. I choć wydaje im się, że ich zajęcie będzie miłe, proste i nieco nudne, to szybko przekonują się, że kojarzenie par to wyjątkowo trudne zadanie. I że można przy nim nie tylko przeżyć przygody jak z filmu grozy, to jeszcze nabrać wątpliwości, czy w dzisiejszych czasach romantyzm to coś więcej niż tylko hasło w słowniku...
Magdalena Witkiewicz, Alek Rogoziński
Ona - kobieta z przeszłością, on - mężczyzna po przejściach. Czy razem rozpoczną nowe życie? Barbara jest z zawodu informatyczką, a prywatnie kobietą po kilku nieszczęśliwych związkach, zniechęconą do facetów i nie za bardzo już wierzącą w miłość. Chcąc rozpocząć nowe życie, przeprowadza się do niewielkiej mieściny o nazwie Miasteczko, gdzie, jak planuje, spędzi resztę żywota wraz ze swoją jedyną miłością życia - kotem Puszysławem. Jacek też nie miał dotąd szczęścia ani w miłości, ani w pracy. Czego się nie dotknął, zamienił w katastrofę. Na szczęście zawsze mógł liczyć na kobiece wsparcie. Oboje zaczynają pracę w biurze matrymonialnym, prowadzonym przez szefową z piekła rodem. I choć wydaje im się, że ich zajęcie będzie miłe, proste i nieco nudne, to szybko przekonują się, że kojarzenie par to wyjątkowo trudne zadanie. I że można przy nim nie tylko przeżyć przygody jak z filmu grozy, to jeszcze nabrać wątpliwości, czy w dzisiejszych czasach romantyzm to coś więcej niż tylko hasło w słowniku...
Biuro Przeczuć. Historia psychiatry, który chciał przewidzieć przyszłość
Sam Knight
21 października 1966 roku młodą nauczycielkę z przedmieść Londynu wyrwało ze snu silne przeczucie, że wkrótce wydarzy się coś strasznego. Godzinę później w walijskim Aberfan doszło do tragedii na górnicze miasteczko osunęła się część hałdy węglowej, zabijając ponad sto czterdzieści osób, w większości dzieci. Wśród lekarzy, którzy pojawili się na miejscu, był psychiatra John Barker. To on dla jednych szarlatan, dla innych innowator łączący naukowe podejście z otwartością na ezoterykę wpadł na pomysł niecodziennego badania: postanowił zebrać świadectwa osób, które w jakiś sposób przeczuły tragedię. By je odnaleźć, założył we współpracy z dziennikiem The Evening Standard Biuro Przeczuć, które z czasem przekształciło się w bazę danych zawierającą sny i wizje, mające posłużyć jako ostrzeżenia. Sam Knight brawurowo opisuje historię Barkera, jego współpracowników i podopiecznych żywych sejsmografów, ludzkich sensorów katastrof. Biuro Przeczuć to również fascynująca opowieść o meandrach nauki i tajemnicza podróż do najbardziej niepokojących zakątków ludzkiego umysłu. Olśniewająca lektura. Intrygująca i przesycona aurą tajemniczości. Biuro Przeczuć opowiada o grupie śmiałków, którzy w latach sześćdziesiątych usiłowali zrozumieć najbardziej nieprzeniknione kwestie związane z ludzką egzystencją. Sam Knight spokojnie i racjonalnie, z doskonałym wyczuciem tempa opowiada o tym niesłychanym projekcie skupionym na ludziach, którzy wydają się zdolni do przewidywania przyszłości ze szczególnym uwzględnieniem nadchodzących katastrof. To reportaż, która wciąga i niepokoi wybornie napisany i bardzo wnikliwy. Patrick Radden Keefe Sam Knight w Biurze Przeczuć dzięki niezwykłej wnikliwości i talentowi literackiemu porywa czytelników i zabiera ich w fascynującą i dogłębnie przemyślaną podróż po ukrytych zakamarkach ludzkiej świadomości. Przygotujcie się na zdumiewające odkrycia niemal na każdej stronie. Robert Kolker Treściwa, smakowita, zabawna historia z nutą melancholii []. Obserwacje Knighta są trafne i przenikliwe [], autor analizuje zgromadzony materiał od strony neurobiologii, rozważa naturę efektu placebo, a także rolę oczekiwań i samospełniających się przepowiedni []. To świeży i wyrazisty reportaż. Dwight Garner, New York Times Dająca do myślenia książka oparta na wnikliwych badaniach []. Knight sonduje przestrzeń między przypadkowością a niezgłębioną tajemnicą zjawisk paranormalnych. National Public Radio Elegancka i nieco ekscentryczna książka Knighta lśni jak żywe srebro. Autor nie marnuje słów i sprawnie zanurza się w tradycje myślenia o ludzkiej percepcji zdarzeń, czasie, strachu i śmierci. New York Times Book Review
Biuro rachunkowe w obliczu koronawirusa
Praca zbiorowa
Właściciele i pracownicy biur rachunkowych w okresie pandemii koronawirusa stoją przed dużym wyzwaniem: muszą nie tylko w trybie ekspresowym przyswajać wiedzę związaną z ciągłymi zmianami w przepisach, ale również przygotować na nie swoich klientów. Sprawdź, co możesz doradzić swojemu klientowi! Uświadom mu, że nawet w trudnej sytuacji finansowej nie musi od razu likwidować czy zawieszać działalności – może ją np. przenieść do Internetu.
Biuro rachunkowe XXI wieku. Kompendium
Kamil Klamer, Gabriela Kocurek, Beata Kostrzycka, Małgorzata...
Czy prowadząc biuro rachunkowe spotkałeś się z niezrozumieniem nieustannie zmieniających się przepisów księgowo-podatkowych oraz kadrowych? Czy zbyt dużo czasu zajmuje Ci obsługa klientów i chciałbyś usprawnić ten proces? Spotkałeś się z nierzetelnym przedsiębiorcą, który nie chciał opłacić świadczonych przez Ciebie usług w terminie? Chcesz pozyskać nowych klientów,ale nie chcesz przeznaczyć na to dużego budżetu? Czy chciałbyś skrócić proces księgowania i rozliczania, a w konsekwencji kończyć pracę o wcześniejszej porze? Jeśli na któreś z wymienionych pytań, Twoja odpowiedź brzmi “tak”, koniecznie przeczytaj naszą publikację i rozwiąż swoje problemy, które dotyczą większości biur rachunkowych.
Wojciech Zimiński
https://biurowszelkiegopocieszenia.pl Wojciech Zimiński kocha radio, a radio kocha Wojciecha Zimińskiego, czyli ta książka jest owocem szczęśliwej miłości. Sam redaktor Zimiński, niestrudzony komentator naszej rzeczywistości, jak mało kto potrafi wytykać ludzkie słabości. Na szczęście wszyscy myślimy, że to nie o nas. Ja też. Dlatego jestem jego wielbicielką. Magdalena Jethon Tu Biuro Wszelkiego Pocieszenia. Jak powiadają starsi wiekiem, kiedyś to był boży porządek. Rok miał cztery pory, a dzieci nie miały po 40 lat. Z grubsza rzecz ujmując, świat, mimo rozmaitych mankamentów i paskudztw, był dorosły. Cechą człowieka dorosłego, odróżniającą go od dziecka, jest umiejętność realistycznej oceny rzeczywistości wynikającej z doświadczenia. Jakoś tak się stało, że dzisiaj każdy musi móc wszystko, nie bacząc na realne możliwości. Przed laty mężczyzna, który miał 160 cm wzrostu, nie domagał się możliwości gry w reprezentacji kraju w koszykówce. Wiedział natomiast, że - w przeciwieństwie do potencjału dwumetrowego olbrzyma - otwiera się przed nim kariera dżokeja. Dziś każdy musi mieć prawo do reprezentowania kraju w drużynie koszykówki. Tylko to może mu dać szczęście. Grubi muszą wygrywać w biegu na 100 metrów, a chudzi pokonać mistrza sumo. Bo muszą być szczęśliwi. Człowiek dorosły wie, że skoro z różnych względów nie może robić jednego, to szuka szczęścia w innym. Okazuje się, że umożliwienie łysemu reklamowania szamponu jest miarą postępu. O Wojciechu Zimińskim będą kiedyś pisać wiersze. To znaczy - już piszą. To znaczy - ja piszę: Wojciechu Zimiński, I Zalew Szczeciński, I we wsi Otaląż Niechaj Ciebie chwaląż Artur Andrus Patroni medialni: