Видавець: 8
Brzydka prawda. Kulisy walki Facebooka o dominację
Sheera Frenkel, Cecilia Kang
Nagradzane reporterki New York Timesa w pasjonującym, demaskatorskim stylu przedstawiają wyjątkową, technologiczną historię naszych czasów dzieje Facebooka. Spokojnie, oddychajcie głęboko. Słyszymy was. - Mark Zuckerberg, wrzesień 2006 Nigdy nie mieliśmy zamiaru was zdenerwować. - Sheryl Sandberg, lipiec 2014 Przepraszam i obiecuję poprawę. -Mark Zuckerberg, wrzesień 2017 Popełniliśmy błędy, przyznaję się do nich i biorę za nie odpowiedzialność. - Sheryl Sandberg, kwiecień 2018 To był mój błąd, za który przepraszam. - Mark Zuckerberg, kwiecień 2018 Musimy się poprawić. - Sheryl Sandberg, styczeń 2019 Musimy działać lepiej. - Mark Zuckerberg, maj 2020 Facebook, swego czasu jeden z największych fenomenów branży technologicznej, od kilku lat jest nękany kontrowersjami i kryzysami. Wyciek danych użytkowników, fake newsy i polaryzująca mowa nienawiści. Dlaczego tak się stało? Decyzje kierownictwa doprowadzały do kryzysów, od których potem próbowano odwracać uwagę. Programiści dostawali polecenia tworzenia narzędzi, które w rezultacie wzmacniały konfliktową retorykę, teorie spiskowe i bańki informacyjne przepuszczające tylko jednostronne opinie. Facebook stał się najbardziej żarłoczną na świecie machiną do eksploracji danych, odnotowywał rekordowe zyski i wzmacniał swą dominującą pozycję za pomocą agresywnego lobbingu. Korzystając z unikatowej wiedzy, m.in. byłych pracowników Facebooka, autorki zabierają nas do świata skomplikowanych rozgrywek, sojuszy i rywalizacji w firmie. Ich dziennikarskie śledztwo doprowadziło do szokujących wniosków: błędne poczynania nie były anomalią, lecz nieuchronnością. Dla Marka Zuckerberga i Sheryl Sandberg w niezwykle burzliwych minionych pięciu latach nieograniczony rozwój pozostawał priorytetem. Obydwoje są ikonami naszych czasów: cudowny chłopiec Doliny Krzemowej, który stał się miliarderem, i błyskotliwa bizneswoman, inspiracja dla milionów kobiet. Jednak zamknięci w swoich hermetycznych kręgach, zaślepieni przez własne ambicje i arogancję, nie zrobili nic, kiedy ich technologia była przejmowana przez podżegaczy, przestępców i skorumpowane reżimy polityczne na całym świecie. W książce Brzydka prawda zostają pociągnięci do odpowiedzialności Autorki należały do zespołu dziennikarzy śledczych, który znalazł się w gronie finalistów Nagrody Pulitzera za rok 2019. Zespół zdobył też George Polk Award w kategorii reportaż oraz Gerald Loeb Award za reportaż śledczy.
Hans Christian Andersen
Brzydkie kaczątko Prześlicznie było na wsi. Lato gorące, pogodne, żółte zboże na polach, owies jeszcze zielony, na łąkach wielkie stogi pachnącego siana, a bociany przechadzają się powoli, na wysokich, czerwonych nogach i klekoczą po egipsku, bo takim językiem nauczyły się mówić od matek. Dokoła wielkie lasy, cieniste, szumiące, a w nich głębokie i ciche jeziora. Prześlicznie i cudownie było na wsi. Na pochyłości wzgórza jasne słońce oświetlało stary zamek z wieżycami i gankami, otoczony murem i szeroką wstęgą wolno płynącej wody. [...]Hans Christian AndersenUr. 3 kwietnia 1805 r. w Odense na wyspie Fionii Zm. 4 sierpnia 1875 r. w Rolighed koło Kopenhagi Najważniejsze dzieła: baśnie: Brzydkie kaczątko, Calineczka, Dziewczynka z zapałkami, Dzielny ołowiany żołnierz, Królowa Śniegu, Księżniczka na ziarnku grochu, Krzesiwo, Mała Syrena, Nowe szaty cesarza, Słowik, Świniopas; powieści: Improwizator (1835), O.T. (1836), Tylko grajek (1837) Duński baśniopisarz i poeta. Po śmierci ojca, ubogiego szewca, który dla zarobku wziął udział w kampanii napoleońskiej, 14-letni Hans Christian opuścił dom i ruszył do Kopenhagi. Marzył o teatrze, lecz ani jego występy aktorskie, ani dzieła sceniczne (debiut 1829 r. Miłość na Wieży Mikołaja) nie zyskały uznania. Dzięki stypendium królewskiemu (1822) i wsparciu życzliwych ludzi skończył szkołę i został sławnym autorem. W uznaniu zasług otrzymał tytuł profesora (1851) i radcy (1874). Przyjaźnił się m.in. z Dickensem i braćmi Grimm. Andersen podkreślał, że jego baśnie są utworami poważnymi, nie tylko dla dzieci, ale i dla dorosłych. autor: Kamil Jackowicz Kupując książkę wspierasz fundację Nowoczesna Polska, która propaguje ideę wolnej kultury. Wolne Lektury to biblioteka internetowa, rozwijana pod patronatem Ministerstwa Edukacji Narodowej. W jej zbiorach znajduje się kilka tysięcy utworów, w tym wiele lektur szkolnych zalecanych do użytku przez MEN, które trafiły już do domeny publicznej. Wszystkie dzieła są odpowiednio opracowane - opatrzone przypisami oraz motywami.
Hans Christian Andersen
Brzydkie kaczątko Prześlicznie było na wsi. Lato gorące, pogodne, żółte zboże na polach, owies jeszcze zielony, na łąkach wielkie stogi pachnącego siana, a bociany przechadzają się powoli, na wysokich, czerwonych nogach i klekoczą po egipsku, bo takim językiem nauczyły się mówić od matek. Dokoła wielkie lasy, cieniste, szumiące, a w nich głębokie i ciche jeziora. Prześlicznie i cudownie było na wsi. Na pochyłości wzgórza jasne słońce oświetlało stary zamek z wieżycami i gankami, otoczony murem i szeroką wstęgą wolno płynącej wody. [...]Hans Christian AndersenUr. 3 kwietnia 1805 r. w Odense na wyspie Fionii Zm. 4 sierpnia 1875 r. w Rolighed koło Kopenhagi Najważniejsze dzieła: baśnie: Brzydkie kaczątko, Calineczka, Dziewczynka z zapałkami, Dzielny ołowiany żołnierz, Królowa Śniegu, Księżniczka na ziarnku grochu, Krzesiwo, Mała Syrena, Nowe szaty cesarza, Słowik, Świniopas; powieści: Improwizator (1835), O.T. (1836), Tylko grajek (1837) Duński baśniopisarz i poeta. Po śmierci ojca, ubogiego szewca, który dla zarobku wziął udział w kampanii napoleońskiej, 14-letni Hans Christian opuścił dom i ruszył do Kopenhagi. Marzył o teatrze, lecz ani jego występy aktorskie, ani dzieła sceniczne (debiut 1829 r. Miłość na Wieży Mikołaja) nie zyskały uznania. Dzięki stypendium królewskiemu (1822) i wsparciu życzliwych ludzi skończył szkołę i został sławnym autorem. W uznaniu zasług otrzymał tytuł profesora (1851) i radcy (1874). Przyjaźnił się m.in. z Dickensem i braćmi Grimm. Andersen podkreślał, że jego baśnie są utworami poważnymi, nie tylko dla dzieci, ale i dla dorosłych. autor: Kamil Jackowicz Kupując książkę wspierasz fundację Nowoczesna Polska, która propaguje ideę wolnej kultury. Wolne Lektury to biblioteka internetowa, rozwijana pod patronatem Ministerstwa Edukacji Narodowej. W jej zbiorach znajduje się kilka tysięcy utworów, w tym wiele lektur szkolnych zalecanych do użytku przez MEN, które trafiły już do domeny publicznej. Wszystkie dzieła są odpowiednio opracowane - opatrzone przypisami oraz motywami.
H.C. Andersen
Mama kaczka od dłuższego czasu wysiadywała jajka. W końcu skorupki zaczęły pękać, a z nich wykluły się małe kaczątka. Wszystkie żółciutkie i urocze. Poza jednym. Ostatnie kaczę od narodzin odstawało od reszty. Za duże, za brzydkie, za bardzo różniło się od rodzeństwa. Było wyrzutkiem, którym wszyscy wokół pomiatali, nawet nie próbując go zrozumieć. Upór, waleczność i ciekawość świata sprawiły, że Brzydkie Kaczątko przeszło przemianę. Odnalazło prawdziwe piękno ukryte w nim samym. Baśń o Brzydkim Kaczątku od lat porusza serca czytelników w każdym wieku. Uczy tolerancji i szacunku do wszystkich, którzy w jakiś sposób różnią się od nas samych. Inny nie znaczy gorszy. Każdemu należy się szansa na rozwinięcie własnych łabędzich skrzydeł.
H.C. Andersen
Mama kaczka od dłuższego czasu wysiadywała jajka. W końcu skorupki zaczęły pękać, a z nich wykluły się małe kaczątka. Wszystkie żółciutkie i urocze. Poza jednym. Ostatnie kaczę od narodzin odstawało od reszty. Za duże, za brzydkie, za bardzo różniło się od rodzeństwa. Było wyrzutkiem, którym wszyscy wokół pomiatali, nawet nie próbując go zrozumieć. Upór, waleczność i ciekawość świata sprawiły, że Brzydkie Kaczątko przeszło przemianę. Odnalazło prawdziwe piękno ukryte w nim samym. Baśń o Brzydkim Kaczątku od lat porusza serca czytelników w każdym wieku. Uczy tolerancji i szacunku do wszystkich, którzy w jakiś sposób różnią się od nas samych. Inny nie znaczy gorszy. Każdemu należy się szansa na rozwinięcie własnych łabędzich skrzydeł.
Brzydsza córka życia. Eseje o chorowaniu psychicznym
Dorota K. Solarska
"Brzydsza córka życia. Eseje o chorowaniu psychicznym" to druga, po Artystce przetrwania, książka Doroty K. Solarskiej wydana wspólnie z wydawnictwem Oficyna Związek Otwarty. Autorka, absolwentka psychologii i dziennikarstwa na UJ, przez dziesięć lat pracowała jako trenerka biznesowa, coach i counsellorka. W 2014 roku zdiagnozowano u niej chorobę afektywną dwubiegunową, która okazała się ciężka w przebiegu. Od tamtej pory maluje i pisze; jej prace wizualne i teksty teatralne wystawiane są głównie w Szwajcarii, gdzie mieszka na stałe. "Brzydsza córka życia" nie jest poradnikiem, a zbiorem kilkudziesięciu esejów dotyczących chorowania i zdrowienia, które można czytać nielinearnie. Zakres tematów, które porusza autorka, obejmuje m.in. neuroróżnorodność, wzrost potraumatyczny, język inkluzywny, pseudonaukę a leczenie, pop-duchowość, miłość a chorowanie psychiczne, nutripsychiatrię, a także terapię traumy, hospitalizacje i farmakologię. Eseje dotyczą wielu wymiarów chorowania psychicznego - nie tylko w zakresie choroby afektywnej dwubiegunowej, ale również CPTSD (złożony zespół stresu pourazowego) i zaburzeń lękowych. Książka może być pomocna dla osób chorujących, ich bliskich oraz dla terapeutów i pracowników sektora psychiatrycznego. Autorkę cechuje duża samoświadomość (co, jak twierdzi, bywa także obciążające), a jej doświadczenie w counsellingu czyni ją "nietypową chorującą", potrafiącą być nie tylko w chorobie, ale również obok niej. "Brzydsza córka życia" powstawała na przestrzeni dziewięciu miesięcy - od momentu kolejnej hospitalizacji autorki aż do fazy chwilowej stabilności. Widoczne w treści przypływy i odpływy, typowe dla choroby afektywnej dwubiegunowej, umożliwiają dodatkowy wgląd w mechanizm leżący u podstaw tego zaburzenia. Książka jest w dużej mierze zapisem procesu terapeutycznego, który można podsumować jako uwalnianie się od nadziei. Proponuje czytelnikom wyjście poza dychotomię nadzieja-beznadzieja, co paradoksalnie może okazać się wyzwalające. "Nadzieja to męcząca rzecz" - podsumowuje Dorota K. Solarska.
Barbara Kosmowska
Kiedy ma się rodziców, dziadka, ukochaną parę dżinsów, martensy i własny pokój życie wydaje się całkiem znośne i Buba o tym wie. Ale Buba to gracz, który walczy o najwyższą stawkę, jaką jest rodzinne szczęście. Bo Bubie do szczęścia potrzebne jest zawsze szczęście innych. Taka już jest. Powieść Barbary Kosmowskiej tętni ciepłem i życiem. Jej główna bohaterka jest postacią bardzo pozytywną, niestety - mnóstwo poważnych problemów spada na jej nastoletnią głowę. Z opresji zawsze wychodzi z twarzą i więcej - swoim optymizmem rozwesela także twarze (i serca!) innych.
Kalina Jerzykowska
Kim jest tytułowa bohaterka trzeciej i ostatniej części Upiornych przygód Koszmariusza i Horroraty nie zdradzimy. Obiecujemy za to wirujące stoliki, splamiony krwią testament, tajemnicze portrety, zatopione szkielety, kolejne wcielenia doktora Ben Gali i ostateczne rozwiązanie wszystkich tajemnic rodów Wyrwidębskich, von Knotteów i Cebulów. Klejnoty hrabiny Ingeborgi też się w końcu znajdą.