Wydawca: 8
Wenecja. Od Marco Polo do Casanovy
Paul Strathern
Wenecja. Od Marco Polo do Casanovy Co łączy pierwszy teleskop Galileusza, szkło z wyspy Murano, podróże Marco Polo i uwodzicielskiego Casanovę? Wenecja. Przechadzaj się ramię w ramię z wybitnymi umysłami, które stanowiły o potędze miasta zbudowanego na wyspach. Przenieś się do miasta, które tętni życiem i wspaniałą architekturą. Poznaj biografie najbardziej znaczących i fascynujących postaci, jakie kiedykolwiek żyły. Dzięki tej książce odkryjesz Wenecję na nowo. Najbardziej romantyczne z włoskich miast i jego intrygujące losy od gwałtownej ekspansji do powolnego upadku. Bohaterami książki są ludzie ucieleśniający ducha Wenecji: geniusze, odkrywcy, wizjonerzy, mężowie stanu, artyści, kobiety nietłamszące swoich marzeń, postacie wprowadzające intelektualne wrzenie, a nawet próżniacy i spekulanci, często skazani na zapomnienie. Serenissima z jednej strony lękała się kultu jednostki, z drugiej natomiast bez wyrzutów sumienia manipulowała swoimi obywatelami, a nawet poświęcała ich dla starannie obliczonych korzyści. Znakomita lektura dla wszystkich miłośniczek i miłośników Italii. Anna Otwinowska, autorka bloga Pod słońcem Italii Paul Strathern szkocko-irlandzki pisarz i naukowiec. Studiował w Trinity College w Dublinie, po czym przez dwa lata służył w marynarce handlowej. Pisze powieści, a także książki z zakresu filozofii, historii, literatury, medycyny i ekonomii cieszą się one dużą popularnością i zostały przetłumaczone na ponad dwadzieścia języków. Jest autorem dwóch serii książek wprowadzających w zagadnienia naukowe: Philosophers in 90 Minutes oraz The Big Idea. Scientists Who Changed the World. W 1972 roku otrzymał Somerset Maugham Award za powieść historyczną A Season in Abyssinia, był również nominowany do Aventis Prize za książkę o historii chemii Mendeleyev's Dream.
Wenecja. Udany weekend. Wydanie 4
praca zbiorowa
Kiedy spogląda się na leżącą na mapie Lagunę Wenecką, pośród której ulokowało się miasto, wydaje się być ona bezpiecznym łożyskiem, broniącym dostępu do Wenecji, nietkniętej przez czas. Jeśli patrzy się nań z Riva degli Schiavoni lub Fondamenta Nuove, ma się wrażenie, że tylko vaporetti lub silny podmuch wiatru mogą wzburzyć na chwilę jej spokojne wody. Jednak kanały połączone z otwartym morzem, złowrogie określenie "martwa laguna", wyspy, które raz pojawiają się, a raz znikają oraz skrawki lądu ukazujące się tylko w czasie odpływu dają rzeczywiste pojęcie o dynamicznej naturze Laguny Weneckiej, a także odwiecznych dobrodziejstwach i zagrożeniach dla miasta, jakie łączą się z jego wyjątkowym położeniem. Wenecja, która od wieków prowadziła ożywioną wymianę handlową z krajami Orientu, swą sławę miasta o tysiącu twarzy zawdzięcza ludziom, którzy w przeszłości tłoczyli się na jej uliczkach i placach, wypełniając ją kolorami, wielojęzycznym gwarem oraz, przede wszystkim, swymi kulturalnymi i kulinarnymi tradycjami. Przez lata smaki i zapachy Wenecji wzbogaciły się tym sposobem o egzotyczne ingrediencje, które z tradycyjną tutejszą kuchnią stworzyły niezwykłe połączenie. Niegdyś tymi smakami delektowali się kupcy, dziś weneckie specjały znajdują uznanie u rzeszy turystów. Dziś zresztą władze miasta, starając uchronić się wyjątkowy charakter Wenecji, w coraz większym stopniu kładą nacisk na rozwój kultury, pragnąc stworzyć miasto-laboratorium, które dzięki istniejącym muzeom, fundacjom i uniwersytetowi stanie się miejscem spotkań i swoistym twórczym tyglem. Do Wenecji można przybyć z wielu powodów: dla niezapomnianych zabytków renesansowych i barokowych, romantycznych przejażdżek gondolą po Grande Canale w świetle gwiazd, zachwycających wyrobów z weneckiego szkła czy też żywiołowego karnawału, któremu nieodłącznie towarzyszą ukryte za maskami postacie w fantazyjnych strojach. Jednych kuszą wspaniałe zbiory Galerii Akademii, gromadzące prace dawnych mistrzów weneckich, inni ściągają tu we wrześniu, by podczas odbywającego się wówczas słynnego festiwalu filmowego podziwiać najsłynniejsze gwiazdy ekranu oraz najnowsze dzieła kinematografii, wyświetlane na weneckich placach zamienionych na wielkie sale kinowe. Niezależnie jednak od tego, co nas zaprowadzić do Wenecji, z pewnością będzie to niezapomniana wizyta! Gwiazdki Michelin Wszystkie przewodniki Michelin zawierają prosty i wygodny system oceny miejsc opisywanych w przewodnikach. Świetnie sprawdza się on jako wskazówka dla zwiedzających. Trójstopniowa ocena: *** zobacz koniecznie ** warto odwiedzić * godne uwagi Rzut oka na punktację, wystarczy aby zorientować się, czy dane miejsce należy do "listy obowiązkowej" punktów, które trzeba zobaczyć, czy też możemy powrócić do niego przy kolejnych odwiedzinach danego miasta, regionu lub kraju. Dzięki systemowi gwiazdek turysta otrzymuje cenną, praktyczną wskazówkę, na co należy zwrócić uwagę i co zobaczyć w pierwszej kolejności, np. gdy dysponuje się niewielką ilością czasu na zwiedzanie. Jak to się robi? Wszystkie atrakcje turystyczne polecane w przewodnikach Michelin otrzymują ocenę od zera do trzech gwiazdek, przy czym trzy gwiazdki oznaczają miejsca unikatowe, które należy koniecznie odwiedzić. Aby opracować wiarygodne, praktyczne i kompletne przewodniki, ich autorzy co roku wyjeżdżają na kilkudniowe podróże studyjne, aby odwiedzić wszystkie atrakcje, wyszukać miejsca noclegowe i restauracje o dobrej jakości i w najlepszych cenach. Podróże studyjne przygotowywane są z kilkutygodniowym wyprzedzeniem, tak aby na miejscu nie zapomnieć o niczym. To właśnie znakomita znajomość terenu oraz doświadczenie pozwalają autorom wybrać i sklasyfikować różne atrakcje, a także wnieść to małe "coś", co sprawia że przewodniki okazują się niezastąpione. Jedyny taki system. Aby przewodniki pozostały żywe i aktualne, informacje dotyczące poszczególnych miejsc są regularnie weryfikowane w terenie. Godziny otwarcia muzeów, adresy hoteli i restauracji, cenniki, aktualność polecanych tras, plany... wszytko to jest dokładnie sprawdzane. Chodzi o to, by przejrzeć przewodniki od pierwszej do ostatniej linijki i upewnić się aby zawarte tam informacje są aktualne. Ma to zagwarantować czytelnikowi wiarygodne informacje i pozwolić mu uniknąć nieprzyjemnych niespodzianek w czasie podróży. System tak rzetelnie i systematycznie prowadzonej weryfikacji informacji jest charakterystyczny tylko dla przewodników Michelin i został doceniony przez czytelników w 90 krajach świata.
Wenlafaksyna i duloksetyna. Doświadczenia terapeutyczne w praktyce lekarza specjalisty
Łukasz Święcicki, Małgorzata Malec-Milewska, Justyna Sobolewska-Nowak, Piotr...
Poradnik składa się z trzech artykułów. W pierwszym omówiono skuteczność leków przeciwdepresyjnych. Autor szczegółowo opisuje pozycję kliniczną wenlafaksyny i duloksetyny. Prezentuje także porównanie tych leków pod względem ich skuteczności i tolerancji. Skuteczność wenlafaksyny i duloksetyny jest porównywalna. Wyniki niektórych badań wskazują, że duloksetyna to lek lepiej tolerowany. Drugi artykuł koncentruje się na lekach przeciwdepresyjnych wykazujących liczne działania farmakologiczne, które w efekcie poprawiają efektywność w terapii bólu, zwłaszcza tego trudnego do leczenia, jakim jest ból neuropatyczny. Zgodnie z najnowszymi rekomendacjami leki przeciwdepresyjne obok gabapentyny i pregabaliny plasują się na I linii obrony w leczeniu bólu neuropatycznego. Łagodzą również współistniejące z bólem zespoły, takie jak lęk i depresja. W terapii lekami z tej grupy stosuje się głównie inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny. Leki z tej grupy dostępne w Polsce to duloksetyna i wenlafaksyna. Trzeci artykuł mówi o tym, że leki z grupy inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny są od wielu lat dostępne na polskim rynku. To wenlafaksyna i duloksetyna. Może się wydawać, że substancje te można stosować zamiennie, jednak lata praktycznego zastosowania oraz badania udowodniły, że występują między nimi różnice. Kolejną ich ciekawą cechą jest zmiana działania zależnie od dawki. W artykule zaprezentowano kilka przypadków klinicznych pacjentów, u których leczenie wenlafaksyną i duloksetyną przyniosło poprawę stanu zdrowia. Pokazują one mnogość zastosowań tych preparatów.
Henryk Grzegorz Sabiniak
Informacje zawarte w książce obejmują wytyczne dotyczące projektowania instalacji wentylacyjnych. Zamieszczono w niej podstawowe parametry powietrza, opis zjawisk termodynamicznych dotyczących powietrza, wzory obliczeniowe określające wielkości przewodów wentylacyjnych, wymagań ich szczelności i wytrzymałości, sposobów prowadzenia i mocowania. Opisano elementy instalacji wentylacyjnych, ich konstrukcje i funkcje. Bardzo szczegółowo przedstawiono metody i urządzenia do odzyskiwania energii cieplnej z usuwanego (zużytego) powietrza. Rozważania teoretyczne poparto licznymi przykładami projektowo-obliczeniowymi. Książka jest przeznaczona dla studentów studiujących przede wszystkim na kierunkach inżynierii środowiska i bezpieczeństwa pracy. Może być także pomocna dla studentów kierunków budownictwa, architektury i inżynierii procesowej.
Wentylacja i klimatyzacja. Laboratorium
Jacek Hendiger, Marta Chludzińska, Jerzy Sowa, Leszek...
W skrypcie opisano techniki pomiarowe wykorzystywane do oceny poprawności funkcjonowania systemu wentylacji i klimatyzacji budynku oraz wyznaczania parametrów urządzeń stosowanych w instalacji. Omówiono różne procedury pomiarowe, dotyczące zarówno pomieszczenia, instalacji i wybranych urządzeń, jak też modelowania fizykalnego. W opisach poszczególnych ćwiczeń laboratoryjnych zwrócono uwagę na sposób interpretacji wyników oraz porównanie uzyskiwanych wartości temperatury, ciśnienia czy przepływu z wartościami projektowanymi, co jest warunkiem odbioru instalacji lub podstawą oceny efektów jej działania. Skrypt przeznaczony jest dla studentów kierunku Inżynieria Środowiska specjalności Ciepłownictwo, Ogrzewnictwo, Wentylacja i Gazownictwo, ale zaprezentowane procedury badań mogą też być przydatne specjalistom wykonującym pomiary w obiektach wyposażonych w system wentylacji i klimatyzacji.
Angelika Sadkowska
Siedemnastoletnia Wenus Villanueva jest radosną, pełną życia i piękną dziewczyną. No i bardzo popularną w szkole. Podczas rutynowych badań dowiaduje się, że jest śmiertelnie chora. Pomóc jej może jedynie leczenie eksperymentalne, ale jest ono bardzo drogie. Na domiar złego okazuje się, że najlepsza przyjaciółka spiskuje przeciwko niej. To wszystko sprawia, że dziewczyna jest załamana i nie chce walczyć o życie - wręcz przeciwnie, postanawia zakończyć je jak najszybciej. U boku bohaterki stoi przyjaciel, który czuje do niej coś więcej, niż tylko sympatięWkrótce zbieg okoliczności stawia przed Wenus koleżankę z klasy, Joy, z której wszyscy się śmieją. Czy ta znajomość obudzi w Wenus chęć do życia? I czy wyzna Troyowi prawdę?
Angelika Sadkowska
Siedemnastoletnia Wenus Villanueva jest radosną, pełną życia i piękną dziewczyną. No i bardzo popularną w szkole. Podczas rutynowych badań dowiaduje się, że jest śmiertelnie chora. Pomóc jej może jedynie leczenie eksperymentalne, ale jest ono bardzo drogie. Na domiar złego okazuje się, że najlepsza przyjaciółka spiskuje przeciwko niej. To wszystko sprawia, że dziewczyna jest załamana i nie chce walczyć o życie - wręcz przeciwnie, postanawia zakończyć je jak najszybciej. U boku bohaterki stoi przyjaciel, który czuje do niej coś więcej, niż tylko sympatięWkrótce zbieg okoliczności stawia przed Wenus koleżankę z klasy, Joy, z której wszyscy się śmieją. Czy ta znajomość obudzi w Wenus chęć do życia? I czy wyzna Troyowi prawdę?
Wenus Hotentocka i inne rozprawy o literaturze południowoafrykańskiej
Koch Jerzy
Książka profesora Jerzego Kocha przedstawia niezwykle zróżnicowany wybór rozpraw poświęconych piśmiennictwu południowoafrykańskiemu, zarówno okresu kolonialnego, jak i doby najnowszej. Autor, członek Południowoafrykańskiej Akademii Nauki i Sztuki, ukazuje literaturę Afryki Południowej w nowych, zaskakujących perspektywach, często sięgając po metodę archeologiczną: na szeroko zarysowanym tle dokonuje głębokich cięć, by przeprowadzić swe erudycyjne interpretacje. Badanie dyskursu wokół Wenus Hotentockiej prowadzi do błyskotliwej analizy kolonialnych reprezentacji kolorowej kobiety, szczególnie jej mowy i ciała, ale rozprawy przybierają także formę klasycznego portretu literackiego (C. Louis Leipoldt) czy próby typologii stanowisk badawczych (teorie na temat genezy języka afrikaans). Na ogół mają też podwójne dno. Esej o tym, co tłumaczyć z literatury afrikaans, przeradza się w szkic historycznoliteracki najważniejszych kierunków rozwojowych tego piśmiennictwa, a porównanie polskiej i holenderskiej recepcji J.M. Coetzeego staje się pretekstem do innej kontekstualizacji dzieła noblisty. Analizy literackie coraz to dają Autorowi asumpt do uogólnień czy przemyśleń teoretycznych. Zestawienie paraleli literackich między J.F. Celliersem a A. Mickiewiczem prowadzi do refleksji nad sposobami rozumienia dzieła literackiego jako takiego, a interpretacje wybranych motywów twórczości J. van Bruggena i K. Schoemana stanowią pretekst do pierwszej w Polsce prezentacji różnych aspektów południowoafrykańskiej powieści farmerskiej (plaasroman, farm novel). Charakter literatury Afryki Południowej oraz zainteresowania samego Autora sprawiają, że motywy ziemi, spotkania z Innym czy emancypacji języka obecne są we wszystkich rozprawach.