Видавець: Armoryka
Józef Czechowicz
Niniejsza powieść to debiut prozatorski Czechowicza z 1923 roku. Opublikował ją na łamach lubelskiego Reflektora. Opowieść o papierowej koronie, to dzieło, którego jednym z tematów jest niespełniona homoseksualna miłość. Młody Czechowicz stworzył niezwykle ciekawy utwór, którego głównym bohaterem jest Henryk, homoseksualista, zawiedziony kochanek, niedoszły samobójca. Opowieść o papierowej koronie stanowi świadectwo pierwszych doświadczeń i pragnień miłosnych autora, a jednocześnie w sposób znakomity odzwierciedla stan duszy młodego twórcy, który sam zmagał się z chorobą psychiczną, której ostatecznie nie przezwyciężył i której uległ.
Władysław Orkan
Zbiór opowiadań Władysława Orkana, pisarza tworzącego w okresie Młodej Polski, chociaż do nurtu modernistycznego ani on sam, ani współcześni go nie zaliczali, zawierający te oto utwory: Juzyna. Błażkowa łysina. Wojtusiowe lato. Opowieść o Płanetniku. O Wojtku, którego na Szczepana przekręcili. Lis. Świt nad Leną.
Nieznany
Opowieść o Sörlim, stanowiąca ważne źródło badań nad mitologią skandynawską, jest częścią powstałej ok. 1300 roku Sagi o Olafie Tryggvasonie, nazywanej najdłuższą bądź największą (Olafs saga Tryggvasonar en mesta). Utwór ten zalicza się do specyficznego rodzaju islandzkiej literatury, tzw. ttir (l. poj. áttr, dosłownie pokrętka liny) krótkich opowiastek wplecionych najczęściej w sagi królewskie, których zadaniem było uzupełnienie obrazu monarchy przedstawionego w sadze, podkreślenie jego pozytywnych relacji z oddanymi mu ludźmi i uwydatnienie najbardziej pożądanych cech władcy: szczodrości, mądrości, odwagi czy pobożności.
Opowieść o Zaklętej Krainie. Legenda walijska
Andrzej Sarwa
Legenda walijska opowiadająca o krainie, w której wszystko jest piękniejsze i lepsze niż w świecie ludzi. Tylko nieliczni mogą tam trafić, a jeszcze bardziej nieliczni potrafią to docenić. Czy ludzie mogą być szczęśliwi w świecie, który zwykle zamknięty jest dla człowieczego rodu...?
Opuszczony okręt oraz inne opowieści nadzwyczajne
Guy de Maupassant
"Guy de Maupassant: Opuszczony okręt oraz inne opowieści nadzwyczajne. Zbiór zawiera jedenaście opowiadań. Są to opowiadania noszące tytuły: Ojciec Amable, Rozsądny, Oczekiwanie, Ojciec, Sposób Rogera, Przyjaciel Patience, Odkrycie, Baronowa, Opuszczony okręt, Ciocia Klocia, Wieczór Trzech Króli. Fragment jednego z opowiadań: Ile nakryć? Zapytał Marchas, spostrzegając mnie. Jedenaście. Nas jest sześciu, potem proboszcz i cztery damy. Osłupiał. Ja tryumfowałem. Zapytał: Cztery damy! Mówisz: cztery damy? Będziemy mieli kobiety! zawołał Marchas. Ci trzej zaczęli tańczyć i głośno wyrażać swoje zadowolenie. Wszystko było gotowe. Czekaliśmy około godziny. Stuknięcie w okiennice porwało nas wszystkich równocześnie na nogi. Ponderel pobiegł otworzyć. Po upływie dobrej minuty, mała siostra zakonna zjawiła się w obramieniu drzwi. Była chuda, pomarszczona, nieśmiała i raz po raz kłaniała się przerażonym na jej widok huzarom. Za nią słychać było stuk lasek uderzających o posadzkę przedsionka i gdy weszła do salonu, spostrzegłem idące za nią, jedna za drugą, trzy stare głowy w białych czepkach, kiwające się w chodzie w różne strony, jedna na prawo druga na lewo. I zjawiły się trzy babki z przytułku, kulejące, ciągnące za sobą nogi, okaleczałe i pokurczone ze starości, jedyne trzy zdolne jeszcze chodzić pensjonariuszki ze szpitala siostry Saint-Benoit."
Oratorstwo chrześcijańskie w IV wieku
Franz Joseph Holzwarth
Wiek IV jest periodem rozkwitu wymowy chrześcijańskiej na Wschodzie. Wszystko to, co wydali wielkiego od czasów Augusta w zakresie krasomówstwa sofiści i retorowie greccy i rzymscy, pod względem polotu myśli, głębokości uczucia a niekiedy i piękności formy nie może iść w porównanie z dziełami wielkich mówców chrześcijańskich IV wieku. Lecz wymowa chrześcijańska jest zupełnie odmienną od pogańskiej. Dla pogan mowa była widowiskiem a mównica była teatrem; o treść nie tyle im chodziło ile o piękną budowę periodów i o wytworną deklamację. Kunszt krasomówczy u Greków i Rzymian drobiazgowo przepisywał, jak mówca ma wstępować na mównicę, jak ma czoło sobie pocierać, lewą nogę naprzód wysuwać, ramiona rozstawiać, jak, ożywiwszy się wykładem rzeczy, ma on, niby od niechcenia rozwijać starannie obmyślane periody i na znak uniesienia w tył odrzucać togę. Wszystko to odpadło teraz. Mównica chrześcijańska stała nie na agorze, lecz w świątyni, w pobliżu ołtarza; mowa nie była tu spektaklem, nie schlebiała zmysłom, lecz oświecała ducha i serca poruszała; publiczność, z którą mówca miał do czynienia, była różnorodną; ludzie ubodzy, kobiety, niewolnicy, do których kaznodzieja przemawiał, nie znali się na subtelnościach retorycznych.
Eurypides
Orestes to tragedia Eurypidesa w mitologii greckiej syn Agamemnona i Klitajmestry, który pomścił ojca, zabijając matkę (jego morderczynię) i jej kochanka. Czy to z rozkazu Apollina, czy to z własnej woli, Orestes musiał pomścić śmierć ojca, zabijając jego morderców. Wraz z Pyladesem i (w niektórych wersjach) swoim wychowawcą z dzieciństwa wrócił do ojczyzny, gdzie złożył ofiarę na grobie ojca. Po pukla włosów, który zostawił w ofierze na grobie, rozpoznała go Elektra. Według wersji Eurypidesa przybył do ojczyzny incognito, przedstawiając się parze królewskiej jako posłaniec, przynoszący wiadomość o śmierci Orestesa. Z poparciem Elektry lub z jej czynną pomocą zabił Ajgistosa i Klitajmestrę, mimo że matka błagała o darowanie jej życia. (Za Wikipedią).
Orland szalony. Orlando furioso
Lodovico Ariosto
Orland szalony (Orlando furioso) epos rycerski, najdłuższy znany epos europejski opisuje przygody Orlanda, paladyna króla Franków, Karola, walki z najazdem muzułmańskim oraz nieodwzajemnioną miłość Orlanda do Angeliki, królewny z Orientu. Epos zawiera również wiele rozbudowanych dygresji (szczególnie przygody Rudgera (Ruggiero) i Bradamanty (Bradamante), przodków panującej w Ferrarze rodziny dEste, patronów poety), wiele elementów fantazji i magii oraz walki dobra ze złem. (Za: https://pl.wikipedia.org/wiki/Orland_szalony). Książka w dwóch wersjach językowych: polskiej i włoskiej.
Władysław Stanisław Reymont
"Osądzona" to dwa utwory autorstwa Władysława Reymonta, laureata Nagrody Nobla, który zabiera nas w podróż do mrocznego świata nizin społecznych. Z naturalistyczną precyzją autor ukazuje ponurą rzeczywistość naznaczoną nędzą, wyzyskiem i izolacją. Na tle kontrastującej z nią obojętności bogaczy, Reymont maluje wstrząsające obrazy straszliwej biedy trapiącej chłopów. Ukazuje "wilcze" stosunki panujące na wsi, gdzie głód ziemi staje się motorem ludzkich działań. Nawet akcja rozgrywająca się w miejskim otoczeniu nie ucieka od wiejskich realiów, a bohaterowie niosą w sobie ślady pochodzenia ze wsi. Reymont z dogłębną analizą przedstawia "sprawę chłopską", tropiąc jej złożoność i wyzwania. "Osądzona" to nie tylko lektura obowiązkowa dla miłośników literatury, ale i wstrząsająca opowieść o ludzkiej kondycji w obliczu przeciwności losu oraz bezcenne źródło wiedzy o realiach życia na przełomie XIX i XX wieku.
Karol May
Odkryj magiczny świat Bliskiego Wschodu w szóstym tomie cyklu "W kraju Srebrnego Lwa" autorstwa Karola Maya, zatytułowanym "Osman Pasza". Ta pasjonująca podróż po orientalnych krainach zabierze Cię w niezwykłą wyprawę ku nieznanemu. W tej opowieści spotkasz bohaterów stawiających czoła różnorodnym wyzwaniom, testującym ich siłę i odwagę w obliczu losu. Czy zdołają przezwyciężyć wszystkie przeciwności? Przeniknij do tajemniczego Orientu, poznając fascynujące krajobrazy i spotykając wyjątkowych ludzi. Zanurz się w bogatej kulturze Bliskiego Wschodu, odczuwając dreszczyk emocji na każdej stronie tej wciągającej opowieści. "Osman Pasza" to niezwykła książka, której nie będziesz mógł oderwać się od lektury. Jeśli pragniesz zapierających dech w piersiach przygód, poruszających wątków i zaskakującego zakończenia, ta historia spełni Twoje oczekiwania. Kup swój egzemplarz już dziś i wyrusz w niezapomnianą podróż przez krainy tajemniczego Orientu!
Osobliwe mity Wieków Średnich. Curious Myths Of The Middle Ages
Sabine Baring-Gould
Odkryj fascynujący świat średniowiecznych wierzeń i legend dzięki książce Sabine'a Baring-Goulda, która przenosi czytelnika w mroczne i tajemnicze zakamarki historii. "Osobliwe mity Wieków Średnich" to wyjątkowy zbiór najciekawszych mitów, które od wieków inspirowały i intrygowały ludzi, opowiedzianych zarówno w wersji polskiej, jak i angielskiej. W tomie znajdziesz legendy o takich postaciach jak Żyd Wieczny Tułacz, Prezbiter Jan, czy Antychryst, a także historie o sprytnym zającu, rajskim ogrodzie i górze Wenus. Sabine Baring-Gould łączy badania historyczne z opowieściami, które od stuleci żyły w ludzkiej wyobraźni, tworząc bogatą mozaikę średniowiecznych wierzeń. Ta dwujęzyczna edycja pozwala zgłębiać fascynujące mity w obu językach, co czyni książkę doskonałym wyborem dla miłośników historii, literatury oraz osób uczących się języka angielskiego. Poznaj niezwykłe opowieści, które ukształtowały średniowieczną kulturę i nadal zachwycają swoją uniwersalnością.
Zygmunt Golian
Książka porusza taka oto tematykę: I. Prolog. Pojęcie bohaterstwa. Zdanie św. Augustyna o bohaterach pogańskich i chrześcijańskich. Źródło, ideał, przedmiot i cel bohaterstwa. Co tworzy prawdziwych bohaterów? Czy z bohaterstwem godzi się pożyteczność? Rzut oka na bohaterów Judei w dziejach jej narodzin, rozwijania się, wolności, chwały i niewoli. II. Ostatnie bohaterstwo Grecji wobec ostatniego bohaterstwa Judei. Macedonizm i machabeizm. Zagłada bohaterstwa Greków idąca w paraleli z wielkimi czynami indywiduów. Geniusz polityczny i wojenny dobija bohaterstwo Grecji i przygotowuje krwawe pole dla bohaterstwa Judei. Proroctwo Daniela. III. Pierwsze i ostatnie powszechne męczeństwo Żydów za wiarę. To prześladowanie podnosi tryumfujący nad geniuszem Azji polityczny geniusz Europy. Aleksander Wielki wobec majestatu Monarchii Bożej u Żydów. Obraz jego wielkości przedstawiony w prologu do Ksiąg Machabejskich. IV. Bestia o czterech głowach i czterech skrzydłach, wylęgła z rozbitej Aleksandrowej potęgi. Grecyzm podejmuje poronioną myśl macedonizmu w Azji i Afryce. Judea wpośród dwóch potęg. Tyrania sumień inaugurowana przez geniusz pogańskiej Europy w Egipcie i w Syrii. Żydzi kończą swe dzieje, jak zaczęli emigracją do Egiptu i niewolą. V. Opatrzna misja Żydów w ojczyźnie ich pierwszej niewoli. Grecyzm egipski zdobywa przekład Biblii. Komu ta zdobycz usłuży? Aleksandria teatrem strasznego prześladowania Żydów pod Filopatorem. Żydzi w hipodromie na podeptanie 500 słoniom. Interwencja Boska i tryumf bohaterstwa wiary. VI. Antioch Wielki otwiera krwawe dzieje Seleucydów słodkimi rządami. Hasło prześladowania dane przez Żyda zdrajcę i intruza. Skarby świątyni pierwszą okazją prześladowania. Prawo wobec gwałtu. Przez interwencję niebios szala zwycięstwa po stronie prześladowanych. O tej interwencji świadectwo Greka Polybiusza. VII. Antioch Epifanes spełnia straszne proroctwo Daniela. Nowe hasła dane przez nowych zdrajców-intruzów. Greckie gimnazjum tuż obok świątyni. Licytacje na Arcykapłaństwo. Menelaus daje najwięcej, a w dodatku odstępuje Antiochowi naczynia święte, a Jowiszowi Olimpijskiemu świątynię. Grecyzm zabija się w Judei zasadą jus in armis, której Machabeusze przeciwstawiają zasadę Prawa Bożego. Kwiat bohaterstwa dających głowę pod miecz. Mowa bohaterstwa wedle Biblii i wedle tradycji unieśmiertelnionej w dziele Flawiusza. Echo tej mowy w odpowiedziach bohaterów Ewangelii. Epilog. Hasło z Modin do spełnienia testamentu Matatiasza i proroctwo siedmiu Machabejczyków. Owoc bohaterstwa w dziełach rycerza Boskiej sprawy. Żydzi po-Chrystusowi bez dziejów do czasu Antychrysta. Spodziewani bohaterowie ostatnich dni świata.
James Fenimore Cooper
Ostatni Mohikanin, to jedna z powieści przygodowo-historycznych amerykańskiego pisarza Jamesa Fenimorea Coopera. Ich akcja rozgrywa się w drugiej połowie XVIII wieku w Ameryce Północnej, wśród pionierów i Indian. Ich głównym bohaterem jest traper i myśliwy zwany Sokolim Okiem, biały człowiek wychowany przez Indian. Utwory te to romantyczny i idealistyczny obraz osiemnastowiecznych kresów Ameryki Północnej i zamieszkujących je Indian i osadników. Cechują je barwne opisy przyrody, wartka i pełna napięcia akcja, mocno zarysowane sylwetki głównych bohaterów. Książki te wysoko oceniane przez współczesnych i wciąż popularne, stanowią one żywy do dziś wzór przygodowej powieści indiańskiej. Powieści te od blisko dwustu lat są publikowane na całym świecie. Kilka z nich zostało sfilmowanych. Najpopularniejszym tomem cyklu jest wielokrotnie filmowana powieść Ostatni Mohikanin. (za Wikipedia).
Joséphin Péladan
W trzydziestym roku życia, Leonard da Vinci przybył na dwór Ludwika Sforzy i założył w Mediolanie pierwszą, jaka w ogóle powstała w Italii, akademię. Sztych autentyczny z Muzeum Brytyjskiego, przedstawiający widzianą z profilu florentynkę z odsłoniętą piersią, nosi napis ACHA: LE: V: i robi wrażenie dyplomu lub projektu na dyplom. Mamy nadto sześć rysunków floresowych, gdzie sznurki franciszkańskie przewijają się i wiążą wzorem dekoracyjnego piękno pisma arabskiego; czytamy na nich: ACADEMIA LEONARDI VINCI. Zgromadzenie to tworzyli zapewne naprzód uczniowie-malarze: Luini, być może przedziwny Sodoma, Andrea Solario, Marco da Oggione, Beltraffio, Cesare da Sesto, Gaudenzio Ferrari, Andrea Sala, Francesco Melzi; dalej, humanista Lomazzo. Fra Luca Pacioli, autor Della divina proporzione, Konstantyn Lascaris i Demetrios Chalcondylas. Urzędowy poeta księcia, Bellincione, a niekiedy i znakomity Bramante przyłączali się do uczniów. Akademia miała skupiać nadto młodzież żądną kształcenia się i pociągniętą przez geniusz oraz wdzięk Mistrza.
Ostatni z Nieczujów. Bitwa o chorążankę. Tom 1 cyklu powieści
Zygmunt Kaczkowski
Ostatni z Nieczujów cykl historycznych powieści i opowiadań autorstwa Zygmunta Kaczkowskiego, których akcja toczy się na przełomie XVIII i XIX wieku. Cykl był publikowany w latach 1851-1858. Głównym bohaterem jest pan Marcin Nieczuja, ostatni z rodu Nieczujów. Akcja większości utworów cyklu toczy się w środowisku szlachty galicyjskiej, na ziemi sanockiej. Ich lektura pogłębia wiedzę o obyczajowości tamtejszej szlachty pod koniec XVIII wieku. Głównym bohaterem utworów oraz narratorem większości z nich jest szlachcic Marcin Nieczuja, nazywający siebie ostatnim ze "starożytnego" rodu Nieczujów. Ów sędziwy już człowiek wspomina czasy swojej młodości, która przypadła na burzliwe lata rozbiorów, konfederacji barskiej i wojen napoleońskich. Bohater, który brał udział w większości z tych wydarzeń opisuje je z perspektywy czasu. Oprócz wydarzeń historycznych wiele miejsca zajmują też wydarzenia lokalne, takie jak sejmiki, spory, zajazdy, jakie zajmowały szlachecką społeczność w Galicji. Teraz z perspektywy czasu z sentymentem wspomina czasy przed rozbiorami jako szczęśliwe, kiedy panował sarmacki styl życia, a główną rolę odgrywała warstwa szlachecka, odznaczająca się umiłowaniem tradycji i troską o jej przechowanie, przywiązaniem do zasad religijnych i etosu rycerskiego oraz żarliwie patriotycznym duchem. Marcin Nieczuja boleje nad tragedią ojczyzny, swojego rodu oraz warstwy szlacheckiej. Cały cykl napisany w formie gawędy szlacheckiej. Poszczególne utwory posiadają jednak dodatkowo cechy romansu przygodowego, powieści historycznej, a nawet powieści gotyckiej. (https://pl.wikipedia.org/wiki/Ostatni_z_Nieczujów)
Ostatni z Nieczujów. Gniazdo Nieczujów, tom 6 cyklu powieści
Zygmunt Kaczkowski
Ostatni z Nieczujów cykl historycznych powieści i opowiadań autorstwa Zygmunta Kaczkowskiego, których akcja toczy się na przełomie XVIII i XIX wieku. Cykl był publikowany w latach 1851-1858. Głównym bohaterem jest pan Marcin Nieczuja, ostatni z rodu Nieczujów. Akcja większości utworów cyklu toczy się w środowisku szlachty galicyjskiej, na ziemi sanockiej. Ich lektura pogłębia wiedzę o obyczajowości tamtejszej szlachty pod koniec XVIII wieku. Głównym bohaterem utworów oraz narratorem większości z nich jest szlachcic Marcin Nieczuja, nazywający siebie ostatnim ze "starożytnego" rodu Nieczujów. Ów sędziwy już człowiek wspomina czasy swojej młodości, która przypadła na burzliwe lata rozbiorów, konfederacji barskiej i wojen napoleońskich. Bohater, który brał udział w większości z tych wydarzeń opisuje je z perspektywy czasu. Oprócz wydarzeń historycznych wiele miejsca zajmują też wydarzenia lokalne, takie jak sejmiki, spory, zajazdy, jakie zajmowały szlachecką społeczność w Galicji. Teraz z perspektywy czasu z sentymentem wspomina czasy przed rozbiorami jako szczęśliwe, kiedy panował sarmacki styl życia, a główną rolę odgrywała warstwa szlachecka, odznaczająca się umiłowaniem tradycji i troską o jej przechowanie, przywiązaniem do zasad religijnych i etosu rycerskiego oraz żarliwie patriotycznym duchem. Marcin Nieczuja boleje nad tragedią ojczyzny, swojego rodu oraz warstwy szlacheckiej. Cały cykl napisany w formie gawędy szlacheckiej. Poszczególne utwory posiadają jednak dodatkowo cechy romansu przygodowego, powieści historycznej, a nawet powieści gotyckiej. (https://pl.wikipedia.org/wiki/Ostatni_z_Nieczujów)