Wydawca: Armoryka
Większość książek wydajemy w seriach: Święte Księgi, Święte Teksty, Biblioteka Tradycji Europejskiej, Biblioteka Celtycka, Sagi Islandzkie, Biblioteka Tradycji Słowiańskiej, Wierzenie i Tradycje Narodów Świata, Biblioteczka Poetycka i inne.
Józef Ignacy Kraszewski
Macocha jest powieścią historyczno-obyczajową, posiadająca również elementy powieści kryminalnej, jak również powieści z gatunku płaszcza i szpady. Wartka akcja, piękna dziewczyna, stare zamczysko i tajemnicze lochy, delikatna i wrażliwa córka, kochający ojciec i zła, wreszcie mściwa i przewrotna i bezwzględna macocha. Książkę czyta się jednym tchem, chociaż język już dość archaiczny. Lektura, którą z czystym sumieniem można polecić każdemu, kto lubi tego rodzaju literaturę.
Magia i czary. Szkice z dziedziny wiedzy tajemniczej
Stanisław Antoni Wotowski
Jesteś zaintrygowany magią i czarami? Sięgnij po książkę "Magia i czary. Szkice z dziedziny wiedzy tajemniczej" autorstwa Stanisława Antoniego Wotowskiego, a zanurzysz się w fascynującym świecie ezoteryki. Wotowski zabiera czytelnika w podróż po zakamarkach magii, odsłaniając sekrety rytuałów i obrzędów zarówno białej, jak i czarnej magii. Odkryjesz sekrety wtajemniczenia, poznasz mroczne praktyki sabatów i zaklęcia szatana, a także zgłębisz fenomen inkubizmu i sukubizmu. Autor nie ogranicza się jednak do teorii. Prezentuje również historyczne konteksty, opisując polowania na czarownice i procesy o czary. Poznając ówczesne wyobrażenia o diable i czarownicach, zrozumiesz, jak strach i przesądy kształtowały rzeczywistość dawnych czasów. Książka "Magia i czary" to nie tylko kompendium wiedzy o ezoteryce, ale również wciągająca lektura dla każdego, kto pragnie poznać mroczne strony ludzkiej natury i zgłębić tajemnice magii. Zamów już teraz i odkryj sekrety magii i czarów!
Antoni Moszyński
Ks. Antoni Moszyński, Magia i spirytyzm w zarysie: Spirytyzm był u nas w modzie. Nie było prawie domu, gdzie by się nie kręciły stoliki. Spirytyzm miał zmienić postać świata, miał szczęśliwymi uczynić ludzi. Spirytyzm nowoczesny urodził się w Ameryce, skąd przeszedł wkrótce do Francji i rozszerzył się po całej Europie. Kręcące się stoliki lat kilka byty zabawą, u nas zwłaszcza, wyższej klasy towarzystwa; lud prosty, wierzący jak Pan Bóg przykazał, nie zajmował się stolikami tańcującymi. Ale jak wszelka moda zjawia się i ginie, tak i ze spirytyzmem się stało. Lat kilka czy kilkanaście nie słychać o nim było, aż oto w ostatnich czasach zjawił on się z nową siłą, z duchami widzialnymi nie tylko w postaci drobnej ręki kobiecej jak było przedtem, ale nawet w całkowitej ich postaci, z ciałem i kośćmi. Spirytyzm stał się osobną, podług jednych religijną, podług innych filozoficzną nauką. Nie naszych czasów spirytyzm jest wynalazkiem. Znany już on był w starożytności, i daje się widzieć we fragmentach filozofów indyjskich, egipskich i greckich. Patriarchą i apostołem nowoczesnych europejskich spirytów jest Allan Kardek...
Vyasa
Mahabharata - najbardziej obszerny oraz jeden z najstarszych poematów epickich znanych ludzkości, powstały w starożytnych Indiach i zapisany w sanskrycie. Mahabharata liczy sto tysięcy ślok (dwu- i czterowierszy), jest osiem razy dłuższa od Iliady i Odysei razem wziętych. Epos ten opowiada o współzawodnictwie pomiędzy rodami Pandawów i Kaurawów zakończonym osiemnastodniową, wyniszczającą bitwą na polach Kurukszetry, świętego miejsca pielgrzymek w środkowych Indiach. W szeregach wojsk Pandu poczesne miejsce zajmuje Kryszna, syn królewskiej dynastii Jadu, który widząc zwątpienie i rezygnację swego przyjaciela Ardżuny, tuż przed rozpoczęciem bitwy udziela mu filozoficznego wykładu w formie Bhagawad Gity. Obejmująca ponad siedemset ślok "Pieśni Pana" (zapisana w części Mahabharaty zwanej Biszma Parwa) wyjaśnia w zwięzły sposób trzy podstawowe nurty jogi: karma (szkołę działania pozbawionego rezultatów karmicznych), dźnana (jogę wiedzy spekulatywnej) oraz bhakti (czyli bezinteresowne oddanie dla Najwyższego). Uważaną za Piątą Wedę (pańćana weda) Mahabharata ustanawia supremację Kryszny, jako summum bonum całego stworzenia i jednocześnie Najwyższego Osobowego Boga, powtarzając jednocześnie zawarte w literaturze pańćaratra takiej jak sadhana, czy moksza. Ze względu na dogłębność i rozciągłość tematów związanych z kultem Kryszny, Mahabharata uważana jest za "encyklopedię religii i filozofii wisznuizmu". (źródło : Wikipedia)
Selma Lagerlöf
W Boże Narodzenie 1800 roku biedna dziewczynka Nora, córka Marit z Koltorp, zmaga się z matką i młodszym bratem z burzą. Idą do bogatego krewnego, aby udać się na przyjęcie bożonarodzeniowe, dzieci nie chcą wracać do domu, bo wiedzą, ile jedzenia będzie na przyjęciu i chcą najeść się do syta. Na przyjęciu, żona miejscowego pastora interesuje się dziewczynką i zabiera je do pracy na plebanii Lövdala. Zostanie służką Maji Lisy, pasierbicy pastora. Kiedy Nora przychodzi na plebanię, czuje, że wszystko jest w porządku, ale drugiej nocy słyszy córkę pastora opowiadającą historię panny Śnieżki i to, jak jej słodki ojciec ponownie ożenił się z nikczemną czarownicą do macochy. Nora nie jest do końca pewna, czy naprawdę jest nią sama Maja Lisa, ale wkrótce rozumie, że żona pastora jest naprawdę paskudną macochą, która nęka pasierbicę. Ludzie w parafii również nie lubią żony proboszcza... a co było dalej, dowie się czytelnik po lekturze całej powieści.
Majorat. Das Majorat. Le Majorat
Ernst Theodor Amadeus Hoffmann
Ernst Theodor Amadeus Hoffmann: Majorat - Das Majorat - Le Majorat - tekst: polski / deutsch / français. Przełożył Józef Pracki. Traduit par Henry Egmont. Książka w 3 wersjach językowych polskiej, niemieckiej i francuskiej. Fragmenty tekstu tego znakomitego, po mistrzowsku napisanego powiadania z dreszczykiem: Niedaleko od brzegów morza Bałtyckiego stoi zamek dziedziczny rodziny Her...., który zowią Her... burg. Okolica jest surowa i pustynna. Zaledwie tu i ówdzie na piaszczystym gruncie dostrzeżesz garści trawy. Zamiast tych ogrodów, jakie zazwyczaj zdobią siedziby pańskie, ponad gołym murem widać tylko jakiś nędzny gaj sosnowy, którego żałoba ponura i nieustanna zda się lekceważyć uśmiechniętą szatę wiosny. W tym lasku, zamiast wesołego świergotu ptasząt, słychać tylko monotonne krakanie kruków albo świst mew zapowiedź burzy. Dem Gestade der Ostsee unfern liegt das Stammschloß der Freiherrlich von R..schen Familie, R..sitten genannt. Die Gegend ist rauh und öde, kaum entsprießt hin und wieder ein Grashalm dem bodenlosen Triebsande, und statt des Gartens, wie er sonst das Herrenhaus zu zieren pflegt, schließt sich an die nackten Mauern nach der Landseite hin ein dürftiger Föhrenwald, dessen ewige, düstre Trauer den bunten Schmuck des Frühlings verschmäht, und in dem statt des fröhlichen Jauchzens der zu neuer Lust erwachten Vögelein nur das schaurige Gekrächze der Raben, das schwirrende Kreischen der sturmverkündenden Möwen widerhallt. Non loin des bords de la mer Baltique est situé le vieux château seigneurial des barons de R*** quon appelle R....sitten. La contrée qui lentoure est déserte et sauvage. peine voit-on verdir par-ci par-l quelques brins dherbe au milieu de cette plage couverte de sable amoncelé; la place dun jardin dagrément, tel quil sen trouve de contigu partout ailleurs une habitation de ce genre, un mur nu, élevé du côté des terres, sert dappui un méchant bois de pins attristé dun deuil éternel. Jamais sa sombre verdure ne revtit la robe émaillée du printemps; et ses échos, au lieu de résonner des joyeux concerts des petits oiseaux célébrant leurs plaisirs au lever de laurore, ne sont frappés que du croassement sinistre des corbeaux, et des cris de la mouette précurseurs de lorage.
William Shakespeare
Makbet (ang. Macbeth) - tragedia Williama Shakespeare'a napisana około roku 1606, należy do najczęściej wystawianych i adaptowanych sztuk szekspirowskich, jest również najkrótszą tragedią jego autorstwa. Sztuka oparta została na przekazach historycznych dotyczących króla szkockiego Makbeta spisanych w kronice Raphaela Holinsheda (ok. 1570-1577), a pośrednio na kronice Historia gentis Scotorum (1527) Hectora Boece (która była źródłem dla Holinsheda). Sztuka jest archetypiczną opowieścią o niebezpieczeństwach związanych z żądzą władzy i zdradą przyjaciół. Obecny jest w niej wątek charakterystyczny dla średniowiecznego moralitetu: główny bohater ulega pokusie władzy, następuje jego stopniowy upadek moralny, aż do zbrodni, która pociąga za sobą kolejne, nie mija go jednak kara - traci wewnętrzny spokój i poczucie sensu życia. (Za Wikipedią).
Św. Ignacy Loyola
Mądrość duchowa w pigułce - przewodnik życia wewnętrznego według św. Ignacego Loyoli. Książka "Maksymy" św. Ignacego Loyoli, w klasycznym przekładzie ks. Aleksandra Jełowickiego, to perła duchowości katolickiej, która od wieków inspiruje wiernych do głębszego życia w zgodzie z nauczaniem Kościoła. To nie tylko zbiór sentencji, ale przede wszystkim przewodnik duchowy dla tych, którzy pragną żyć autentycznie wiarą - z pokorą, ufnością i oddaniem. Autor, założyciel zakonu jezuitów i jeden z największych mistrzów życia duchowego, z prostotą i głębią przypomina o roli Kościoła jako wspólnoty prowadzonej przez Ducha Świętego. Przekonuje, że prawdziwa mądrość płynie z posłuszeństwa wiary, a nie z intelektualnej pychy. Wzywa do czujności wobec ataków na świętość obyczajów oraz do odważnego świadectwa wobec świata. Ta niewielka objętościowo, ale potężna treściowo publikacja to nie tylko lektura dla duchownych czy zakonników. To książka dla każdego, kto szuka jasnych, ponadczasowych zasad, które mogą stać się drogowskazem na codziennej drodze wiary.