Видавець: E-bookowo
Anna Kiesewetter
"Ku oświeceniu" nie stara się rozpatrywać tych wątków, od których zależy nasza wiara. Ale próbuje spojrzeć chłodnym okien naukowca na fakty już udokumentowane przez świat nauki. Zwraca też uwagę na otaczającą nas rzeczywistość i odniesienia do niej treści biblijnych. AK. Anna Kiesewtter urodziła się 4 września 1946 roku w Łodzi. Studiowała w Paryżu, Warszawie i Łodzi, gdzie ukończyła studia. Pracowała kolejno: jako konsultant literacki w Teatrze Nowym w Łodzi w latach 1974 - 1989, w tym podczas dyrekcji Kazimierza Dejmka; w latach 1989 - 2004 w Łódzkim Domu Kultury, gdzie samodzielnie prowadziła jednocześnie Bibliotekę Naukową i Klub Unesco; oraz w latach 2004 - 2008 była redaktorem naczelnym czasopisma "W kręgu literatury". Autorka ma na swoim koncie pracę dla takich kabaretów, jak STS, "U Bena" oraz "Kpiarz". W różnych periodykach ukazało się około 100 felietonów. Anna Kiesewetter specjalizowała się też w piosence aktorskiej i literackiej. Ponadto zostały wystawione niektóre jej sztuki teatralne, a także przez jakiś czas współpracowała z Teatrem Polskiego Radia. Anna Kiesewtter wydała do tej pory cztery powieści: "Ostatni wywiad z Tatą", "Upalne lato wielkiego miasta czyli rzecz o Łodzi", "Opowieści celtyckie" oraz ostatnio "Krajobraz romantyczny z księżycem w tle". Ukazał się też tomik jej poezji, zebranej pod tytułem "Zaułek Upadłych Aniołów", zawierający wiersze z lat 1968 - 1978.
Marian Kowalski
Za motto powieści dla dorastających nastolatek mogą posłużyć słowa wypowiedziane w lecznicy dla zwierząt przez weterynarza: "Ukochane przez nas istotki dostarczają nam nie tylko przyjemności, ale i przysparzają nieraz sporo obowiązków. Dla naszej wygody byłoby nieludzkie próbowanie uwolnienie się od nich."O łamaniu tej zasady przypomina stałe nawoływanie kukułki, ptaka podrzucającego do cudzych gniazd jajka, by inne ptaki spełniły biologiczny obowiązek wobec piskląt; wspomina się o żółwiach pozostawiających na plaży jajka bez jakiejkolwiek opieki oraz los starego człowieka na skraju wsi, o którym wujek bohaterki powieści mówi: "W sercu samotnego, starego człowieka jest tylko smutek, żal prowadzący do rozpaczy." Śmierć nie wydaje się im tak straszna, jak takie życie na uboczu życia innych.Bliska takiemu dramatowi jest główna bohaterka powieści Natalia. Przeżyła rozstanie z rodzicami na dość nieokreślony czas, straciła ulubionego przez rodzinę zwierzaczka świnkę morską; była świadkiem, co robi się z koniem ze złamaną nogą; ma prawo podejrzewać, że chorującego psa wujek nie wiezie do lecznicy, ale gdzieś się go pozbędzie.Na szczęście Natalka przebywa wśród rówieśników, którzy nie pozwalają jej myśleć tylko o nieobecnych rodzicach, czy o śwince morskiej, których losów do końca nie zna. Jej pobyt u wujostwa na wsi, okazującego jej czułość, serdeczność, obfituje w różne wakacyjne draki i hece sprzyjające zapomnieniu o rzeczach przykrych.Powieść nie ma wyraźnego zakończenia, mają go dopisać czytelnicy, do czego Autor gorąco zachęca.PATRONAT MEDIALNY:TwojaKultura.plMarian Kowalski po wrocławskich studiach polonistycznych pracował w oświacie szkolnej oraz w szkolnictwie wyższym. Pływał na statkach handlowych jako chief praktyki. Debiut prozatorski w 1958 we Współczesności opow. Koty, książkowy w 1973. Współpracował z czasopismami regionalnymi i centralnymi, publikując m.in. w Nowych Sygnałach. Nadodrzu Pobrzeżu, Scenie, Teatrze, Studencie, Kurierze Szczecińskim, Głosie Szczecińskim, Morzu i Ziemi, Spojrzeniach Jedności. Współtworzył kwartalniki społeczno-kulturalne na Pomorzu Zachodnim, inicjator literackich konkursów marynistycznych, słuchowisk radiowych. Członek Związku Literatów Polskich, później Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Autor m.in. kilkudziesięciu magazynów radiowych, recenzji teatralnych, esejów, słuchowisk radiowych, sztuk teatralnych, powieści, opowiadań, redaktor Zeszytów Nauczyciela, Spojrzeń, Morza i Ziemi, Między innymi, w wydawnictwie Glob, Jedności, w szczecińskim radiu, Przewodnika po współczesnej literaturze marynistycznej, albumu 60 lat Polskiego Radia Szczecin, periodyku Publiczna Radiofonia Regionalna. Wiele publikacji w czasopismach pod kryptonimami, pseudonimami, również pod pseudonimami ukazywały się jego powieści przygodowe, kryminały, romanse. Publicysta, autor sztuk scenicznych, słuchowisk radiowych, powieści społeczno-obyczajowych: W połowie drogi, W oczekiwaniu, Przed kurtyną, Karczowiska, Dom na klifie; utworów historycznych: Cecylia i Eryk, Sydonia, Segeberg; opowiadań marynistycznych: Galapagos, Wszędzie i donikąd, Sail-ho; twórczości dla młodego czytelnika: Blinda, Junga, Mój przyjaciel delfin, Skarb Morza Sargassowego, Mój nieprzyjaciel Mateo, Mój największy nieprzyjaciel, Mój przyjaciel Abu, Aneta z klifowego brzegu,. Komiks Zemsta rodu; Czytelniczki starał się pozyskać powieściami: Czarne błyskawice, Skorpiony zabijają nocą, Strażnicy zmarłych, Morze nie stało się grobem, Wiatraki na błękicie, Skubanie kanarków, Uwodzicielka.Obecnie dostępne tytuły: Segeberg (powieść historyczna w wyd. Albatros 2011), Rozrabiaki z osiedla (powieść dla młodego czytelnika w wyd. Telbit 2011), Niedaleko Kilimandżaro (romans w wyd. Goneta).
Adrian Wojtasik
“Kulinarne inspiracje…” to bogaty zbiór przepisów, wskazówek, ciekawostek, sentencji i artykułów z podróżniczym motywem w tle. To pozycja tak kolorowa, jak różnorodny jest świat. Znajdują się tutaj przepisy na zupy, dania główne, przekąski, sałatki, słodkości i oryginalne napoje. Książka odchodzi od mody pozycji monotematycznych - ma zaskakiwać i inspirować. To chęć powrotu do książek, które pamiętam z dzieciństwa, w których można było znaleźć różne receptury, do książek, które zaskakiwały z każdą kolejną stroną, które nie były oczywiste. To lubię! Lubię kolor, różnorodność i bogactwo smaków i aromatów... z Polski i ze świata.Punktem wyjścia dla tego projektu stał się blog kulinarny, który przed laty był moim całym kulinarnym światem. Bo gotować każdy może, wystarczy tylko dobry przepis. W tej książce znajdziesz tylko sprawdzone receptury. W książce znajdziesz m.in. ● przepisy na zupy ● przepisy na dania główne ● przepisy na szybkie przekąskie ● przepisy na słodkości ● przepisy na sałatki ● przepisy na oryginalne napoje ● triki dobrego kucharza ● ciekawostki na temat produktów i nie tylko ● interesujące sentencje Smacznego! Nazywam się Adrian Wojtasik. Mam 21 lat. Na co dzień jestem studentem dwóch kierunków na Uniwersytecie Warszawskim. Studiuję dziennikarstwo i medioznawstwo oraz stosunki międzynarodowe. Trenując dziennikarskie rzemiosło, pracuję również w trzech redakcjach, tj. w warszawskim Radiu Kampus, telewizji studenckiej Uniwerek.TV oraz miesięczniku Nasz Rymanów. Każdego dnia staram się udowadniać, że niemożliwe nie istnieje, że marzenia się nie spełniają, ale marzenia się spełnia. Właśnie dlatego realizuję wytrwale swoje pasje. Oprócz mediów uwielbiam kulinaria i podróże - kocham łączyć te dwa światy, przec co mogę w 100% poznawać odwiedzane miejsca w różnych zakątkach globu. Lubię czytać książki i oglądać filmy dokumentalne. Interesują mnie techniki samorozwoju i komunikacji społecznej. Kocham świat, smakuję życie.
Stach Szulist
Dwie starsze panie. Czy jedyne, co im pozostało, to picie herbatki i rozmowa o rozmaitych dolegliwościach? Ależ skąd. Pełna dziwnych, szalonych zdarzeń przeszłość powraca. Tajemnice zaczynają wychodzić na jaw, a przypadki się niebezpiecznie kumulują, doprowadzając do... No właśnie: do czego? Stach Szulist osoba pisząca, mająca w przeszłości przywilej współpracy z licznymi tytułami prasowymi (między innymi "Dziennikiem Bałtyckim", "Tygodnikiem Kulturalnym", "Wiadomościami Kulturalnymi"), a także szczęście w postaci licznych nagród w konkursach prozatorskich i dramaturgicznych. Na koncie ma również kilka powieści ("Miłość spod ziemi" czy "Ćwiczenia akrobatyczne") oraz interesującą współpracę z Audio Teatrem, dla którego pisze scenariusze słuchowisk.
praca zbiorowa
Tylko ludzie niezwykli, ludzie z wielką charyzmą, potrafią zainspirować innych do działania. Małgorzata Kotwica jest kobietą niezwykłą. Liderka łódzkiego Klubu ONA Agaty Młynarskiej, inicjatorka wielu akcji społecznych, współorganizatorka festiwali. Ambasadorka przedsiębiorczości. Małgosia dzieli się wszystkim co ma (poza swoim mężem i akurat się nie dziwię) - łączy kobiety z różnych środowisk, przekonuje je, że bez względu na to, gdzie teraz jesteśmy, zawsze możemy pójść dalej, wejść wyżej. Nawet jeśli nie widzimy celu, bo jest za daleko, to przecież to wyłącznie kwestia optyki - my i tak wiemy, że on jest. A każdy krok będzie nas do tego celu przybliżał. Jeśli nie idziesz, cofasz się. Małgosia idzie i sprawia, że kobiety chcą maszerować z nią. „Kura salonowa” to szansa dla kobiet, które dawno temu schowały coś na dnie serca, a teraz mogły to wydobyć, zmierzyć się z przeszłością, spojrzeć na nią z perspektywy czasu, by odkryć, że wciąż jest teraźniejszością lub zwyczajnie się z tego pośmiać. Historie, które tu znajdziecie, to zarówno prawda, jak i literacka fikcja. Ale to nie ma znaczenia, bo najważniejsze są emocje, którymi te opowiadania są przepełnione. „Kura salonowa“ to także pomoc innego rodzaju - zyski ze sprzedaży tego zbioru opowiadań powędrują na konto Specjalistycznego Ośrodka Wsparcia dla Ofiar Przemocy w Rodzinie w Łodzi. Dobrej lektury, Drogi Czytelniku i Czytelniczko ;-) Aha, jeszcze coś. „Są tylko takie dwa dni w roku. Tylko dwa, kiedy już nic nie możesz zrobić. To wczoraj i jutro. Dziś to właściwy dzień, by działać, kochać, wierzyć, żyć.” Dalajlama XIV Monika Sawicka
Paweł Zapendowski
Rewelacyjnym uczuciem jest napisać sztukę teatralną i zobaczyć ją na scenie w wykonaniu aktorów. Przeżyć chwilę, gdy reżyser i aktorzy, ludzie zwykle zapracowani, pełni ambicji i własnych pomysłów, spośród wielu sztuk starych, nowych i najnowszych wybierają tekst przez nas napisany. Nasz tekst! Śmieją się, wzruszają, zaczynają dyskutować o problemach w nim zawartych. Zastanawiają się jak go wystawić, jakie zaprojektować kostiumy, kto ma wystąpić w głównej roli, a kto w epizodach. Jak to osiągnąć? Cóż, nie jest to proste, lecz jest możliwe. Wystarczy pisać i uczyć się. Jeśli w osiągnięciu tej satysfakcji Kurs Dramaturgii okaże się użyteczny, satysfakcja będzie i moja. Kurs jest nastawiony na rozwiązanie problemów – warsztatowego, artystycznego, ideowego, emocjonalnego. Porusza najważniejsze aspekty sztuki dramatopisarskiej: budowę dramatu, scen, rodzaje narracji, charakter bohatera, cel i motywację postaci scenicznej, język jakim się mówi, ideowe przesłanie tekstu. Zagadnienia są krótko omówione na przykładach z repertuaru dramatycznego i filmowego – od m.in. Hamleta Szekspira, Panny Julii Strindberga, Emigrantów Mrożka, Monologów waginy Enserl i Factory Bauersimy, po filmy lubiane, jak Testosteron, Amadeusz, Człowiek z marmuru. Omawiam również moje sztuki teatralne: Jestem jaka jestem, Jak z Almodovara, Trakl nieskończony i Leo Lipski Story – Miłość na Miodowej. Na końcu każdego rozdziału znajdują się zadania do wykonania. Niektóre z pozycji zalecanych do przeczytania dostępne są bezpłatnie w internecie, a część z nich można zamówić u wydawcy. Uczymy się przez całe życie. Nasza nauka pisania trwa praktycznie nieustannie przy pisaniu postów, mejli, artykułów, felietonów, książek, sztuk teatralnych i scenariuszy. Nieraz już na samym początku napotykamy na problem, który może zniechęcić do dalszej pracy Przychodzi mi na myśl skojarzenie z filmem Osiem i pół Federico Felliniego. O przygodach reżysera (w głównej roli wystąpił Marcello Mastroianni) przeżywającego kryzys. Ten film dowodzi, że i w naszej historii jaką wymyślamy i zamierzamy przedstawić innym, wszystko może się wydarzyć, włącznie z kryzysem. Bohater przeżywa swój kryzys związany z wiekiem, zawodem, życiem prywatnym i rodzinnym, a dramaturg zmaga się z warsztatowymi problemami, jak tę historię opowiedzieć. W Kursie przedstawię zasady jakimi rządzi się dobra dramaturgia – pojawią się tzw. złote myśli, bez których nie ma warsztatu zawodowca. Będę czerpał z repertuaru dramaturgii oraz klasyki kina, jako że za dobrym filmem stoi zawsze dobry scenariusz, czyli to, co jest w branży na wagę złota. Dlaczego repertuar filmowy? Współczesny teatr używa języka filmu i telewizji (internetu) tak często jak języka tradycyjnego teatru. Media się przenikają i anachronizmem byłoby upierać się, że któreś rozwiązanie jakiego użyjemy w dramacie jest stricte filmowe. Dogville Larsa von Triera to sfilmowany teatr. Teatralna komedia Bóg Woody Allena to uteatralnione kino. Dramaturgia potrzebuje nowej energii jaką daje obraz elektroniczny, montaż krótkich ujęć, epizodów, twarz pokazana w detalu, sampling efektów dźwiękowych, interakcja z widownią. Filmy mocniej też zapadają w naszą pamięć niż sztuki teatralne i łatwiej do nich dotrzeć. Kurs prowadzi poprzez różne aspekty sztuki dramaturgii. Nie jest kompendium wiedzy o dramacie. Jest skierowany na praktykę. Jego celem jest zachęta do uważnego przemyślenia różnych aspektów – warsztatowego, ideowego, artystycznego – aby, jakby na zasadzie echa, później już podczas własnej pracy literackiej skorzystać z odkryć i olśnień, jakie zrodziły się podczas lektury. W centrum zainteresowania Kursu znajduje się dobry dramat, czyli umiejętność napisania ciekawego tekstu na scenę. Widz dzisiaj reaguje podobnie jak dwa i pół tysiąca lat temu w czasach tragików greckich. Gdy bohater walczy z całym światem, albo choćby tylko z własnym obłędem, jeśli jego historia zostanie umiejętnie przedstawiona przez dramaturga będzie ją oglądać z zainteresowaniem szeroka widownia. Kurs ten ma charakter wykładu raczej subiektywnego. Oprócz przedstawienia uniwersalnych zasad rządzących dziełem dramaturgicznym, obiektywnie sprawdzonych w wielu wybitnych dziełach, zawiera subiektywny punkt widzenia, czyli eksponuje to, co ja sam lubię w teatrze, filmie, co mnie interesuje i wzrusza. Jest tu trochę tak, jak w klasycznym sporze między „psychologami” a „ludźmi czynu”, w którym nie ma wygranych. Ktoś, kto lubi psychoanalizę, kto uwielbia sięgać wstecz do dzieciństwa bohatera, nie znajdzie uznania u behawiorysty nastawionego na „tu i teraz”. I na odwrót, ktoś kto lubi psychologię nie porozumie się dobrze z kimś, kto od niej ucieka, uważając, że jest niemodna lub że niepotrzebnie komplikuje życie. Jak różne można pisać dramaty, tak różne są szkoły pisania. Na końcu Kursu zapraszam na spotkanie z gwiazdą kina Juliette Binoche. W wywiadzie jakiego mi udzieliła opowiada o roli Panny Julii w sztuce Augusta Strindberga. Wystąpiła w niej w maju i czerwcu 2012 w paryskim teatrze Odéon. Oprócz refleksji związanych z rolą, aktorka opowiada o życiu i sztuce – dwóch sferach jakie od tysięcy lat łączy subtelna, tajemnicza Alchemia, której na imię Dramaturgia. (Namawiam do wydrukowania Kursu na papierze. Łatwiej będzie go czytać i robić notatki.) Dziękuję Wydawcom, Autorom i Tłumaczom tekstów scenicznych wymienionych na końcu Kursu, z których zostały zaczerpnięte krótkie cytaty. Dzięki nim omawiane problemy warsztatowe zostały zilustrowane adekwatnymi przykładami z literatury dramatycznej.
Laura Koch
Magda jest przebojową kobietą w kwiecie wieku. Choć w pracy odnosi sukcesy, to jej życie prywatne jest dalekie od ideału. Jest gotowa na kolejny krok - małżeństwo i dzieci, los jednak decyduje inaczej. Zdradzona i porzucona przez partnera rzuca się w wir przygodnych znajomości. Mijają godziny, dni, miesiące, zegar biologiczny tyka, a żadne z marzeń Magdy się nie ziszcza aż do momentu pewnej imprezy firmowej, gdy w końcu zatrzymał się czas... Autorka Zapachu malin bierze pod lupę kolejną osobę z niemieckiej korporacji w Moguncji. Czy przypadkowe spotkanie w hotelu okaże się spełnieniem marzeń Magdy, czy tylko kolejną nauczką od złośliwego losu? Przekonaj się sama i przeczytaj klasyczny romans w nowej, erotycznej odsłonie.
Katarzyna Michalec
Kwadraty logiczne to fantastyczna zabawa dla wszystkich, którzy pragną sprawdzić swoją wiedzę, a także poćwiczyć skupienie i cierpliwość. Polega ona na zapisywaniu odpowiedzi w odpowiednich kratkach. Jednak nie jest to wcale takie proste, ponieważ nie znajdują się one w takiej samej kolejności jak polecenia. Należy zatem tak dopasować słowa, aby zgadzały się z podanymi w kwadracie literami. Na końcu powstanie hasło, które trzeba zapisać w kratkach na dole strony. To doskonały trening spostrzegawczości, ponieważ wśród tylu kolorów nie trudno o pomyłkę. Poprawność wszystkich odpowiedzi można sprawdzić na końcu książki.
La pesadilla de los años veinte
Radosław Budkiewicz
- ¡Lo sabía! - exclamó. - ¿Qué sabías? - Que hubiera algo así. Probablemente haya drogas dentro. ¡Opio! - Chico, puedes comprar opio y cocaína sin ningún problema... al fin y al cabo la Coca-Cola lleva cocaína, no es nada malo - argumentó Adrien, que al fin prefería el café, pero no le importaba una botella de esta bebida con gas. Steve asintió y Connor murmuró algo en respuesta. Wright, que era el más veterano de todos y poseía los recursos más grandes de sentido común, se acercó a su camioneta. Pasó un momento allí, y cuando volvió tenía una palanca en la mano. - Esta es la caja extra, ¿no? - preguntó, pero no esperó respuesta. Se persignó. Metió brutalmente la palanca entre las tablas, golpeó el extremo plano con la palma abierta y luego empujó con todo el peso de su cuerpo hasta que la madera se soltó con un estruendo. Los cuatro pequeños delincuentes se acercaron a la caja abierta como buitres, mirando con avidez el interior. Allí, entre los periódicos arrugados y la paja, no había absolutamente nada. Al menos esa pudo ser la primera impresión. El tío con gafas maldijo y buscó entre la paja arrugada y el papel con su mano temblorosa, hurgando por unos buenos minutos. Inmediatamente saltó de la caja como quemado, con un grito en su pálido rostro joven. Connor también retrocedió, inseguro de lo que estaba pasando. Sin embargo, Steve se acercó y deslizó con cuidado su mano dentro del cajón. Un momento después maldijo e hizo la señal de la cruz con terror en sus ojos.
La Santa Muerte. Angel of Death
Mateusz La Santa Muerte Poland
La Santa Muerte, Most Holy Death, Angel of Death, Bony Lady, Archangel of Light, Holy Death, la Flaquita, la Niña Blanca, Our Holy Lady, The Most Beautiful Girl, Mother Death, White Rose. Many people can easily see the growing popularity of la Santa Muerte. The number of Her images is amazing - a skeleton dressed in feminine robes holding a scythe in one hand and the globe in the other, covered with white makeup, the face of a beautiful hooded women or veiled skull appear on T-shirts, tattoos, graffiti, movies, figurines, stickers, jewelry, drinks and even sweets. Along with the increase of Her popularity in pop culture, the figure of the Holy Death is better and better recognized all over the world. There are few materials about la Santa Muerte in Poland. The book contains basic informations about la Santa Muerte, which can be helpful to people who want to get to know Her. I present who la Santa Muerte is and the cult of the Angel of Death according to Catholic tradition, as I was taught and how I first met la Nuestra Señora worship through my Mexican friends and associates in Tarragona, Spain. Book is an introduction to la Santa Muerte’s path of devotion, the basis for working with Our Lady, and contains informations which everyone can develop to strengthen their bond with la Niña Hermosa, the Most Beautiful Girl.
La Santa Muerte. Anioł Śmierci
Mateusz La Santa Muerte Poland
La Santa Muerte, Najświętsza Śmierć, Anioł Śmierci, Koścista Dama, Archanioł Światłości, Święta Śmierć, la Flaquita, La Niña Blanca, Nasza Święta Pani, Najpiękniejsza Dziewczynka, Matka Śmierć, Biała Różyczka. Wiele osób może z łatwością dostrzec wzrastającą popularność La Santa Muerte. Liczba Jej wizerunków jest ogromna - szkielet ubrany w kobiece szaty trzymający kosę w jednej ręce oraz glob ziemski w drugiej, pokryta białym makijażem twarz pięknej kobiety w kapturze lub czaszka okryta welonem pojawiają się na koszulkach, tatuażach, graffiti, filmach, figurkach, naklejkach, biżuterii, napojach a nawet słodyczach. Wraz ze wzrostem Jej popularności w popkulturze, postać Świętej Śmierci jest coraz lepiej rozpoznawana na całym świecie. W Polsce brakuje materiałów na temat Najświętszej Śmierci. Książka zawiera podstawowe informacje o La Santa Muerte, mogące służyć pomocą osobom chcącym Ją poznać. Przedstawiam to, kim jest La Santa Muerte oraz kult Anioła Śmierci zgodnie z tradycją katolicką, tak jak mnie nauczono i tak jak po raz pierwszy spotkałem się z uwielbieniem Nuestra Señora poprzez moich meksykańskich przyjaciół i współpracowników w hiszpańskiej Tarragonie. Książka jest wstępem na ścieżce oddania La Santa Muerte, podstawą do pracy z Naszą Panią, zawiera wiadomości, które każdy może rozwijać aby umocnić swą więź z la Niña Hermosa, Najpiękniejszą Dziewczynką.
Dorota Sawicka
"Labirynt umysłu" to thriller psychologiczny, w którym zespół złożony z Adama, Anny, Tomasza i Heleny próbuje rozwikłać tajemnicę związaną z fundacją Nowickiej. Fundacja jest zaangażowana w skomplikowaną sieć międzynarodowych powiązań, a jej prawdziwe cele pozostają niejasne. W miarę jak zagłębiają się w sprawę, odkrywają, że fundacja ma wsparcie wpływowych osób na najwyższych szczeblach, co czyni ich misję jeszcze bardziej ryzykowną i pełną napięcia. W obliczu zagrożeń i intryg zespół jest zdeterminowany, by dotrzeć do prawdy i ujawnić ją światu.
Labirynty edukacyjne z zadaniami dla dzieci
Katarzyna Michalec
Książka jest zbiorem labiryntów, które zostały wykonane ręcznie za pomocą różnych przedmiotów. Niektóre są wycięte z papieru, inne wyklejone z guzików, patyków, zakrętek, styropianu, itp. Dzieci mogą własnoręcznie wykonywać podobne labirynty, a następnie wymieniać się swoimi pracami i pokonywać tajemnicze korytarze. Oczywiście można także rozwiązywać je na kartach niniejszej książeczki. Dodatkowo do labiryntów przygotowane zostały zadania z nimi związane. Zatem książka, to prawdziwy labiryntowy zawrót głowy.
Roman Szymański
Lago di Garda jest esencją Włoch, magicznym miejscem, w którym przeplata się cała historia i współczesność. Bajeczne krajobrazy, doskonały klimat i samopoczucie regenerujące zdrowie (tak psychiczne, jak i fizyczne), wspaniali ludzie i kuchnia łącząca smaki śródziemnomorskie i północnych Włoch - to tylko oczywiście mała cząstka fascynacji do tego regionu.Odwiedziłem wiele miejsc na świecie, jednak to właśnie Lago di Garda zrobiła na mnie największe wrażenie i spowodowała, że jest miejscem, do którego powracam chętniej niż gdziekolwiek. Każdy wyjazd owocuje nie tylko powrotem w ukochane miejsca, ale pozwala odkrywać na nowo wszystko to, czego poprzednio niejednokrotnie nie zauważałem, a i umysł tych wszystkich rzeczy nie był w stanie przedtem zarejestrować.Niniejsze opracowanie nie jest relacją z podróży, ani typowym przewodnikiem po regionie. Nie jest też fotoreportażem, mimo zamieszczenia dużej ilości ilustracji (ok. 300 fotografii). Ma za zadanie przedstawić i pokazać to, co w Lago di Garda jest najpiękniejsze - a jednocześnie mam nadzieję, zmobilizować czytelnika do odwiedzenia tej części Włoch...Zapraszam do lektury.
Piotr Jakub Karcz
„Lalka bez głowy” to przeplecione ze sobą cztery historie, które toczą się w Lizbonie oraz Sesimbrze. To wciągający i zaskakujący kryminał sensacyjny. Spotykamy w nim Carolinę, próbującą kawałek po kawałku swe rozmazane wspomnienia ułożyć w jedną, przerażającą całość. Mamy też upadłego glinę, który w swoim grubiaństwie ma niezwykły dar „czytania w ludziach” oraz jego wydziałową koleżankę – młodą, gniewną idealistkę. Jest również tajemnicza i uwodzicielska Serbka, Anja Spasojević, kobieta, której pewność siebie nie znika nigdy z twarzy, a miecz w jej dłoni jest groźniejszy niż karabin. Pojawia się nie wiadomo skąd i jest szybka jak myśl. Brutalność niektórych scen przeplata się z wielką namiętnością i miłością, która często przejmuje kontrolę nad bohaterami. W tle całej książki przewija się ocean. Czasami spokojny, innym razem wzburzony. Niekiedy też, gdy jest bardzo cicho, słychać, jak szepta przerażające rzeczy.
Piotr Jakub Karcz
„Lalka bez głowy” to przeplecione ze sobą cztery historie, które toczą się w Lizbonie oraz Sesimbrze. To wciągający i zaskakujący kryminał sensacyjny. Spotykamy w nim Carolinę, próbującą kawałek po kawałku swe rozmazane wspomnienia ułożyć w jedną, przerażającą całość. Mamy też upadłego glinę, który w swoim grubiaństwie ma niezwykły dar „czytania w ludziach” oraz jego wydziałową koleżankę – młodą, gniewną idealistkę. Jest również tajemnicza i uwodzicielska Serbka, Anja Spasojević, kobieta, której pewność siebie nie znika nigdy z twarzy, a miecz w jej dłoni jest groźniejszy niż karabin. Pojawia się nie wiadomo skąd i jest szybka jak myśl. Brutalność niektórych scen przeplata się z wielką namiętnością i miłością, która często przejmuje kontrolę nad bohaterami. W tle całej książki przewija się ocean. Czasami spokojny, innym razem wzburzony. Niekiedy też, gdy jest bardzo cicho, słychać, jak szepta przerażające rzeczy.