Видавець: Wydawnictwo-hm
Powieści piastowskie (#16). Żałosne przygody rycerza de Kalw
Karol Bunsch
Historia z czasów piastowskich inspirowana motywami z powieści Psie Pole, odsłania kulisy życia i przygody średniowiecznego rycerstwa oraz dramatyczny przebieg jednej z najbardziej poruszających bitew epoki. Autor kreśli galerię barwnych, często fikcyjnych bohaterów, dzięki którym wydarzenia nabierają intensywnej, emocjonalnej głębi. To opowieść pełna napięcia i wyrazistych charakterów, ukazująca wydarzenia historyczne przez pryzmat osobistych refleksji Karola Bunscha.
Powieści piastowskie (#4). Bracia
Karol Bunsch
Cytat 1: Z własnego doświadczenia wiem, że zainteresowanie historią zawdzięczam nie powierzchownej nauce szkolnej, lecz właśnie czytaniu powieści historycznych. Jeżeli moje książki wywołają podobny skutek, będę mógł powiedzieć:oleum et operam non perdidi. Karol Bunsch Cytat 2: czasem sam jestem ciekaw co będzie na następnej stronie Karol Bunsch Cytat 3: Fakty, wydarzenia, możemy znaleźć w opracowaniach stricte historycznych. W powieściach szukamy czegoś innego. Wielkich ludzi widzianych od kuchni, ich słabości, zalet. Oczywiście, muszę trzymać się faktów, ale mogę sobie pozwolić na ich interpretację. Poza tym muszę znaleźć motywy postępowania moich bohaterów. Karol Bunsch Braciato czwarty tom Powieści piastowskich Mieszko II Lambert, spadkobierca Bolesława Chrobrego, żyje w cieniu wielkiego ojca. Wszechstronnie wykształcony lecz łagodny i pobłażliwy, staje przed trudnym wyzwaniem musi zjednać sobie ludzi i zażegnać rozlewający się kryzys państwowości. Czy uniesie na swoich barkach powierzone mu dziedzictwo? Ogromne i potężne państwo Polan pogrąża się w anarchii i religijnych buntach, nie ustaje walka o władzę między Mieszkiem oraz braćmi Bezprymem i Ottonem potomkami pierwszego piastowskiego króla. Wartka akcja oraz liczne wątki przygodowe wplecione w doskonale podane i udokumentowane fakty historyczne stanowią niezaprzeczalny atut powieści. Karol Bunsch polski pisarz historyczny, tłumacz literatury niemieckiej i angielskiej. Jego wielotomowy, napisany z rozmachem i w barwnym stylu, oparty na źródłach historycznych cyklPowieści piastowskiedo dziścieszy się uznaniem. Bunsch jest również autorem trylogii o Aleksandrze Wielkim. Cykl powieści o dynastii Piastów, od Mieszka I aż po lata panowania Władysława Łokietka: Dzikowy skarb, Ojciec i syn, Rok tysięczny, Bracia, Bezkrólewie, Odnowiciel, Imiennik Śladem pradziada, Imiennik Miecz i pastorał, Przekleństwo, Zdobycie Kołobrzegu, Psie Pole, Powrotna droga, Wawelskie wzgórza, Wywołańcy, Przełom.
Powieści piastowskie (#5). Bezkrólewie
Karol Bunsch
Bezkrólewie to piąty tom Powieści piastowskich Karol Bunsch w pasjonującym stylu przedstawia rozgrywki polityczne, spiski i zdrady jakie targały państwem polskim w pierwszej połowie XI wieku. Mieszko II umiera, a do niedawna potężne państwo Piastów, przeżywa swój pierwszy upadek. Lata 10341039 to jeden z najbardziej tajemniczych okresów w dziejach Polski. Z okruchów historii wyłania się postać pretendenta do tronu Bolesława. Domniemany syn Mieszka II i nałożnicy, staje na czele buntu przeciw rządom Rychezy i religii chrześcijańskiej. Czy posiada odpowiednie kompetencje i cechy osobowości, aby stać się władcą, który zapewni ład i bezpieczeństwo poddanym? Czy uda się uniknąć rozlewu braterskiej krwi i jak zakończy się mroczny okres bezkrólewia? CYTAT: Moim zdaniem człowiek, który uważa się za obywatela powinien wiedzieć skąd się wziął, jakie były dzieje jego przodków, to jest podstawowa wiedza obywatelska. Karol Bunsch
Powieści piastowskie (#6). Odnowiciel
Karol Bunsch
Odnowiciel to szósty tom Powieści piastowskich. Syn Mieszka II i Rychezy, wezwany przez możnych, wraca do kraju zniszczonego przez kryzys. Lata 1039-1047 przywołane przez Karola Bunscha w kolejnej wyjątkowej powieści historycznej to czas żmudnej odbudowy organizacji państwowej i kościelnej upływający pod rządami mądrego i łagodnego władcy Kazimierza. Czy jego talenty zjednają mu zwolenników i pozwolą zapanować nad nieposłuszeństwem możnych? Czy wyjdzie zwycięsko z podjętych interwencji zbrojnych i czy odeprze najazdy sąsiednich władców? Przyjmując na siebie ciężar odpowiedzialności za los powierzonej mu piastowskiej wspólnoty i podejmując starania o jej ponowne scalenie wnuk Bolesława Chrobrego przeszedł do historii jako Kazimierz Odnowiciel. CYTAT: Śmierć równa wszystkich, ale jedynym owocem pychy i żądzy władzy jest ludzkie nieszczęście i wieczysta niesława.
Powieści piastowskie (#7). Imiennik Śladem pradziada
Karol Bunsch
Imiennik Śladem pradziada należy do cyklu Powieści piastowskie. Bolesław II Śmiały (zwany również Szczodrym) ma 16 lat, gdy przejmuje po ojcu zjednoczone i stabilne królestwo. Zdolny i ambitny, zapowiada się na godnego kontynuatora swojego pradziada Bolesława Chrobrego oraz ojca Kazimierza Odnowiciela. Jednak nie wiadomo dokąd doprowadzą piastowskie dziedzictwo temperament, buta i pycha, które coraz mocnej władają Bolesławem. W tle wielkiej polityki i toczących się wojen płynie codzienne życie, a rozkwitające romanse burzą przyjęte obyczaje. Losy wojów Domana, który niegdyś uratował życie Kazimierzowi Odnowicielowi oraz Nawoja, związują się na długo z życiem przyszłego króla Polski. W pierwszym tomie Imiennika, ważne dla kraju historyczne wydarzenia przeplatające się z losami fikcyjnych bohaterów, charyzmatyczne postacie, historie wiernej przyjaźni i wielkiej nienawiści doskonale oddają ducha średniowiecznych czasów. CYTAT: Szukaj przyjaciół, wrogowie znajdą cię sami.
Powieści piastowskie (#8). Imiennik Miecz i pastorał
Karol Bunsch
Imiennik Miecz i pastorał należy do cyklu Powieści piastowskie. W drugiej części Imiennika (pierwsza część to Śladem pradziada) Bolesław II Śmiały (zwany również Szczodrym) jest u szczytu swej potęgi. Gdy wracając z wyprawy na Ruś i Węgry, przywozi skarby jakich nie widziano od czasów Chrobrego, lud wita go z podziwem i uznaniem. W świecie, w którym możnowładcy i królowie wespół z kościołem walczą o władzę i bogactwa, toczą się losy ideału rycerza i jednocześnie bezkompromisowego władcy, który miota się między dalekosiężnymi ambicjami, a ciągle wymykającym się szczęściem w życiu osobistym. Co los przeznaczył dla dróżników Bolesława Domana i Nawoja oraz jaka rolę odegra biskup Stanisław w snutych przez Sieciecha intrygach? Wielowątkowa powieść Karola Bunscha, będąca kolejnym tomemPowieści piastowskich,w której splatają się polityka i intrygi oraz wątki obyczajowe,stanowi doskonałą fabularyzowaną lekcję historii.
Powieści piastowskie (#9). Przekleństwo
Karol Bunsch
Przekleństwo to dziewiąty tom Powieści piastowskich W kolejnym tomie cyklu historycznego, Karol Bunsch w intrygujący sposób przeplata wydarzenia historyczne z wielobarwną fikcją. Pełną dworskich intryg, wielowątkową akcję utworu osadził w latach 10861089 w czasach, gdy piastowskimi ziemiami władał Władysław Herman. Jedną z najważniejszych postaci powieści jest Mieszko jego bratanek i syn Bolesława Śmiałego. Gdy stryj zapewnia Mieszkowi gwarancję nietykalności, książę wraca z wygnania, jednak jego los ciągle jest niepewny, gdyż faktyczna władza należy do nieprzychylnego mu palatyna Sieciecha. Jak potoczą się losy młodego księcia? Jakie były kulisy półlegendarnego sporu między kościołem, a państwem i czy słusznie Gall Anonim nazwał biskupa Stanisława zdrajcą. Karol Bunsch polski pisarz historyczny, tłumacz literatury niemieckiej i angielskiej. Jego wielotomowy, napisany z rozmachem i w barwnym stylu, oparty na źródłach historycznych cykl Powieści piastowskie do dziś cieszy się uznaniem. Bunsch jest również autorem trylogii o Aleksandrze Wielkim.
Powieść graficzna. Studium gatunku w perspektywie kognitywistycznej
Michał Wróblewski
W publikacji dokonano analizy powieści graficznej jako gatunku o znamionach literackości przy zastosowaniu metodologii kognitywnej. Czytelnik zostaje zapoznany z podstawowymi założeniami poetyki kognitywnej, ze szczególnym zwróceniem uwagi na mechanizmy stojące za tekstem, w tym na te związane z procesem lektury. Autor sytuuje powieść graficzną w perspektywie historycznej, ale przede wszystkim podejmuje próbę gatunkowego wyróżnienia jej z dziedziny komiksu. Rozważa przy tym teoretyczne zagadnienia związane ze sposobem badania gatunków hybrydycznych i wieloznakowych w obliczu kryzysu genologii esencjalnej, dowodząc, że komiks i powieść graficzna zasługują na włączenie ich w sferę zainteresowań (nowej) genologii.
Riku Korhonen
Związek Niklasa i Iny się rozpada. Ina przeżywa żałobę po stracie ojca, Niklas zaś po raz pierwszy zastanawia się, co chce robić w życiu. W poszukiwaniu swojej drogi zaczyna pisać powieść oraz ucieka w przygodny seks i używki. Wikła się też w niebezpieczną grę z nacjonalistycznym bojówkarzem. Działania Niklasa wywołują efekt domina, a jego nieumiejętność przewidywania ich konsekwencji doprowadza do tragedii. Powieść lekarska to portret mężczyzny w średnim wieku, który chcąc zmienić swoje życie, dokonuje samych błędnych wyborów. Powieść lekarska zdobyła Nagrodę Literacką Unii Europejskiej w 2010 roku.
Riku Korhonen
Związek Niklasa i Iny się rozpada. Ina przeżywa żałobę po stracie ojca, Niklas zaś po raz pierwszy zastanawia się, co chce robić w życiu. W poszukiwaniu swojej drogi zaczyna pisać powieść oraz ucieka w przygodny seks i używki. Wikła się też w niebezpieczną grę z nacjonalistycznym bojówkarzem. Działania Niklasa wywołują efekt domina, a jego nieumiejętność przewidywania ich konsekwencji doprowadza do tragedii. Powieść lekarska to portret mężczyzny w średnim wieku, który chcąc zmienić swoje życie, dokonuje samych błędnych wyborów. Powieść lekarska zdobyła Nagrodę Literacką Unii Europejskiej w 2010 roku.
Powieść o czasach Jagiellonów (#1). Warna 1444 - opowieść z czasów króla Władysława Warneńczyka
Karol Bunsch
Opowieść o czasach Jagiellonów pt. Warna 1444 ukazuje krótkie, ale burzliwe panowanie Władysława III Warneńczyka. Młody król, władca Polski oraz Wielkiego Księstwa Litewskiego, a później również między innymi Węgier i Chorwacji, obarczony władzą od dziesiątego roku życia, dorasta wśród dworskich intryg i obowiązków, często wikłając się w sytuacje trudne do udźwignięcia. Karol Bunsch prowadzi nas przez lata jego rządów na Węgrzech i przygotowania do wyprawy przeciw Turkom, ukazując narastające napięcie polityczne i osobiste rozterki władcy. Ta opowieść, pełna emocji i refleksji jest wciąż aktualna w swoim przesłaniu, a jej kulminację stanowi dramatyczna bitwa pod Warną w 1444 roku.
Powieść o czasach Jagiellonów (#2). O Zawiszy Czarnym opowieść
Karol Bunsch
Zawisza Czarny jawi się jako jedna z najbarwniejszych postaci czasów jagiellońskich rycerz niezwyciężony, wierny zasadom honoru i służbie ojczyźnie. Był nie tylko bohaterem turniejów, bitew i Grunwaldu, lecz także posłem na sobór w Konstancji i ostatnim wcieleniem ideałów średniowiecznego europejskiego rycerstwa symbolem prawości, męstwa i niezłomności, które do dziś wyraża powiedzenie polegać na kimś jak na Zawiszy. Powieść rozpoczyna się po jego śmierci, gdy królewski sekretarz przygotowuje mowę pogrzebową podważaną przez biskupa krakowskiego. Karol Bunsch stworzył z jego losów hymn ku czci rycerza chrześcijańskiej Europy, ukazując jednocześnie schyłek dawnego etosu i moralny rozkład epoki. Pamięć o Zawiszy Czarnym pozostaje do dziś żywa w sercach kolejnych pokoleń.
Powinowactwa z epoki. Związki polskiej literatury modernizmu i międzywojnia z psychoanalizą
Paweł Dybel
Freud twierdził, że prekursorami psychoanalizy nie byli psycholodzy czy filozofowie, ale pisarze: Sofokles, Szekspir, Dostojewski. Dzięki darowi wnikliwej obserwacji posiedli oni wiedzę o człowieku, do której psychoanalityk dochodzi na żmudnej drodze pracy z pacjentami. Pokrewieństwo psychoanalizy i literatury sprawia, że śledzenie związków między nimi jest dla literaturoznawcy prawdziwym wyzwaniem. Tworzą one trudny do rozwikłania splot wzajemnych powiązań i inspiracji, co jednak sprawia, że próba rozpoznania natury tego splotu jest fascynującym interpretacyjnie przedsięwzięciem. To wyłamujące się z akademickich schematów podejście cechuje większość artykułów zamieszczonych w tym tomie. Ich tematem jest twórczość wybranych pisarzy okresu modernizmu i międzywojnia: Irzykowskiego, Przybyszewskiego, Gombrowicza, Zegadłowicza, Nałkowskiej, Choromańskiego, Witkacego, Leśmiana, Brzękowskiego, Lechonia, Miłosza… Za myśl przewodnią książki posłużyła wypowiedź Gombrowicza o tym, iż zbieżność nowatorskich zjawisk w prozie międzywojnia z psychoanalizą nie bierze stąd, że ich autorzy starają się aplikować Freudowskie wglądy dotyczące ludzkiej psychiki do swoich powieści, ale stąd, że to raczej „Freud jest z epoki”. Jego geniusz polega właśnie na tym, iż nieomylnie rozpoznał określające ją tendencje i prądy. A to jest zadaniem, przed którym stoi również pisarz. Książka ta to duży krok naprzód w rozwoju psychoanalitycznych odczytań literatury polskiej. Nie ograniczono się w niej do referowania klasyków tego stylu myślenia, ale podjęto śmiałe i udane próby własnych interpretacji. Książka ma ponadto duże walory historycznoliterackie oraz zachęca do dyskusji nad psychoanalitycznym sposobem interpretowania literatury, jak i nad interpretacją w ogóle. dr hab. Andrzej Zawadzki, prof. UJ
Powojenna twórczość pomnikowa Xawerego Dunikowskiego 1945-1964
Karolina Tomczak
Studium Powojenna twórczość pomnika Xawerego Dunikowskiego 1945−1964 analizuje złożoną problematykę powstawania monumentów tego twórcy w rzeczywistości polskiego państwa komunistycznego oraz ich wartość formalną i tematyczną. Monograficzny opis trzech najważniejszych prac, czyli Pomnika Czynu Powstańczego na Górze św. Anny (1946−1955), Pomnika Wyzwolenia Ziemi Warmińsko-Mazurskiej w Olsztynie (1949−1954) i projektów Pomnika Bohaterów Warszawy (1956−1958), przybliża realia ich powstawania, przebieg prac projektowych i wykonawczych, towarzyszące im relacje z władzą oraz zmienny proces formo- i sensotwórczy każdego z nich. Jednocześnie szczególnemu oglądowi zostaje poddany kształt finalnych prac na zasadzie odczytania ich wartości artystycznej, symboliki i proweniencji stylistycznej. Opis wybranych dzieł dopełnia panoramiczna analiza formalno-tematyczna pozostałych monumentów istniejących zwłaszcza w propozycjach projektów i szkiców, które artysta realizował aż do śmierci, m.in. Pomnika Młot i Sierp (projekt, 1953), Pomnika Józefa Stalina (projekt, 1954) czy też Pomnika Żołnierza Polskiego (realizacja, 1963). Zakreślenie problematyki, tematyki i artystycznych założeń socrealizmu pozwala dojrzeć odmienną jakość powojennej sztuki Dunikowskiego. Ambiwalentny stosunek do władzy samego twórcy uniemożliwia jednak jednoznaczną ocenę jej nośności ideologicznej. Natomiast niezaprzeczalna wirtuozeria formalna przypomina o symbolistyczno-awangardowym rodowodzie tej kreacji, jednocześnie korespondującym ze sztuką współczesną. Wieloaspektowe spojrzenie na twórczość pomnikową Dunikowskiego opiera się na dogłębnych badaniach zwłaszcza materiałów archiwalnych w warszawskiej Królikarni i szczecińskiej Książnicy Pomorskiej. Nie proponuje jednoznacznych odpowiedzi, ale bogaty przegląd różnorodnej sztuki monumentalnej tej wybitnej a tym samym przewrotnej osobowości "wieloepokowego" twórcy, ukształtowanego w Młodej Polsce i realizującego się w międzywojniu, który dopełnił swoje dzieło w równie wartościowym artystycznie okresie powojennym − o czym zapomniano w wyniku unieważniania sztuki istniejącej w przestrzeni zideologizowanej (palinodii). Rozprawa przypomina więc o tej unikalnej twórczości, dokładnie ją opisuje, kontekstualizuje i reinterpretuje.
Annie Ernaux
Powroty mogą być różne: sentymentalne lub gorzkie, z własnej woli lub z przymusu, realne i wyobrażone. Ale czy da się wrócić do czasów dzieciństwa bez konfrontacji z całym światem wspomnień? To właśnie po nie Ernaux wraca do rodzinnego Yvetot. Najpierw myślami cofa się do 1952 roku, kiedy jako dwunastolatka była świadkiem sceny, która na zawsze naznaczyła ją najgłębszym wstydem: pewnego popołudnia ojciec próbował zabić jej matkę. Ten obraz uruchamia namysł nad naturą wstydu, jego klasowym uwikłaniem, pozwala wydobyć z pamięci kolejne sceny i szczegóły, które niczym w Latach układają się panoramę miejsca i czasu, portret rodziny, miasteczka, zwyczajów, które ten gest tak wstrząsająco naruszył. Wraca też jak najdosłowniej na zaproszenie władz miasta, które przyjęła po raz pierwszy dopiero w latach dwutysięcznych. To okazja, by topografię pamięci nałożyć na namacalną siatkę ulic i by opowiedzieć o miasteczku z własnych wspomnień tym, którzy tak dobrze je znają. Ostatecznie mówi pisarka - wykorzystałam przecież Yvetot, miejsca i ludzi, których znałam. A potem, choć tak wiele wzięłam z miasteczka mojego dzieciństwa i wczesnej młodości, nic mu właściwie nie chciałam oddać. Teraz prowadzi nas po nim, domykając tym samym cykl opowieści o dzieciństwie, rodzicach i świecie, który przetworzyła w literaturę. Na tom składają się: Wstyd (La Honte)i Powrót do Yvetot (Retour Yvetot).
Annie Ernaux
Powroty mogą być różne: sentymentalne lub gorzkie, z własnej woli lub z przymusu, realne i wyobrażone. Ale czy da się wrócić do czasów dzieciństwa bez konfrontacji z całym światem wspomnień? To właśnie po nie Ernaux wraca do rodzinnego Yvetot. Najpierw myślami cofa się do 1952 roku, kiedy jako dwunastolatka była świadkiem sceny, która na zawsze naznaczyła ją najgłębszym wstydem: pewnego popołudnia ojciec próbował zabić jej matkę. Ten obraz uruchamia namysł nad naturą wstydu, jego klasowym uwikłaniem, pozwala wydobyć z pamięci kolejne sceny i szczegóły, które niczym w Latach układają się panoramę miejsca i czasu, portret rodziny, miasteczka, zwyczajów, które ten gest tak wstrząsająco naruszył. Wraca też jak najdosłowniej na zaproszenie władz miasta, które przyjęła po raz pierwszy dopiero w latach dwutysięcznych. To okazja, by topografię pamięci nałożyć na namacalną siatkę ulic i by opowiedzieć o miasteczku z własnych wspomnień tym, którzy tak dobrze je znają. Ostatecznie mówi pisarka - wykorzystałam przecież Yvetot, miejsca i ludzi, których znałam. A potem, choć tak wiele wzięłam z miasteczka mojego dzieciństwa i wczesnej młodości, nic mu właściwie nie chciałam oddać. Teraz prowadzi nas po nim, domykając tym samym cykl opowieści o dzieciństwie, rodzicach i świecie, który przetworzyła w literaturę. Na tom składają się: Wstyd (La Honte)i Powrót do Yvetot (Retour Yvetot).