Publisher: Wydawnictwo-hm
Obywatelki. Kobiety w przestrzeni publicznej we Francji przełomu wieków XVIII i XIX
Tomasz Wysłobocki
Tomasz Wysłobocki zaprasza czytelnika do fascynującej podróży po wydarzeniach rewolucji francuskiej widzianych z perspektywy kobiet oraz myślicieli francuskiego oświecenia, którzy się nad „kwestią kobiecą” pochylali. Na podstawie tekstów z epoki (wspomnień, raportów, traktatów, „kajetów skarg” ) od 1789 roku aż do uchwalenia Kodeksu Cywilnego (1804), Autor ukazał inne, mało znane oblicze tego burzliwego okresu historii Francji. Na kartach tej książki, napisanej ze znawstwem i swadą, ożywają kobiece postaci – obok znanych, jak Maria Antonina i pani Roland, wyłaniają się z cienia pierwsze francuskie wojujące feministki, jak Olympe de Gouges i Théroigne de Méricourt. Dla polskiego czytelnika jest to niepowtarzalna okazja zanurzenia się w ten wyjątkowy rozdział historii. prof. Regina Bochenek-Franczakowa (Uniwersytet Jagielloński) Tomasz Wysłobocki (ur. 1983) – romanista, historyk i literaturoznawca zajmujący się szeroko pojętym oświeceniem francuskim oraz dziejami społeczno-politycznymi Rewolucji Francuskiej. Od początku swej kariery naukowej związany jest z Instytutem Filologii Romanskiej Uniwersytu Wrocławskiego. Rozprawę doktorską napisał pod kierunkiem prof. Krystyny Gabryjelskiej, znawczyni francuskiego klasycyzmu i oświecenia. Jest autorem kilkunastu artykułów naukowych traktujących o przemianach społecznych we Francji przełomu wieków XVIII i XIX.
Krzysztof Trzciński
Książka traktuje o narodzinach oraz ewolucji idei i instytucji obywatelstwa w wybranych państwach europejskich. Krzysztof Trzciński - sytuując zagadnienie w kontekście ogólnych procesów politycznych i gospodarczych - pokazuje, iż idea obywatelstwa ulega istotnym przeobrażeniom w różnych krajach i okresach, będąc zarówno wzbogaconą o nowe elementy, jak też nierzadko zubożaną przez czasową utratę pewnych składników. W efekcie proces formowania się idei obywatelstwa na naszym kontynencie był niejednolity, nierzadko zawieszany na długi czas, czasem cofający się dramatycznie. Autor gromadził materiały do książki w kilkunastu krajach Europy. Ważną inspiracją badań były także studia prowadzone w latach 1995-2002 w wielu krajach Afryki i Azji, w których mają miejsce dynamiczne, a często dramatyczne procesy kształtowania się idei i instytucji nowoczesnego obywatelstwa. (z recenzji profesora Jana J. Milewskiego) Obywatelstwo w Europie to lektura niezbędna dla wszystkich studiujących kwestie związane z obywatelstwem, prawami człowieka i przyszłością instytucji obywatelstwa w Unii Europejskiej i na świecie. Niezastąpiona inspiracja i pomoc dla polityków, funkcjonariuszy Unii Europejskiej, studentów: politologii, prawa, europeistyki, filozofii, socjologii i stosunków międzynarodowych. Tom wzbogaca bardzo obszerny indeks rzeczowy, ułatwiający studiowanie książki.
Aleksandra Witkowska
Ivy budzi się w odizolowanym szpitalu psychiatrycznym. Nie pamięta swojego imienia, przeszłości ani tego, jak się tu znalazła. W jej głowie panuje pustka, a jedyne odpowiedzi może dać jej on. Jej lekarz. Chłodny, opanowany psychiatra, który prowadzi ją przez kolejne etapy terapii. Z każdą sesją Ivy coraz głębiej zanurza się w mrok własnego umysłu. Fragmenty wspomnień zaczynają wracać, niepokojące obrazy, urwane sceny, twarze, które wydają się znajome... choć nie powinny. I wtedy pojawia się coś jeszcze. Przyciąganie, którego nie da się zignorować. Napięcie, które nie powinno istnieć. Relacja między lekarzem a pacjentką zaczyna się zacierać, a uczucia, zamiast znikać, stają się coraz silniejsze. Im więcej Ivy sobie przypomina, tym wyraźniej czuje, że nie wszystko zostało jej powiedziane. I że nie każda prawda przynosi ulgę. "Ocal mnie" to mroczny dark romans o pamięci, traumie i uczuciach, które potrafią przetrwać wszystko... nawet zapomnienie. Nowelka z Grzesznej kolekcji Inanny
Ocalać. Zofia Rydet a fotografia wernakularna
Jakub Dziewit, Adam Pisarek
Prezentowana książka jest o fotografii w ruchu – powielanej, dystrybuowanej, oglądanej, przekazywanej z rąk do rąk i eksponowanej – oraz o związanej z fotografią pamięci indywidualnej i zbiorowej. Za punkt wyjścia do rozważań autorzy przyjęli zdjęcia z archiwum Zofii Rydet zrobione na Podkarpaciu, ale przede wszystkim interesowało ich, jak korespondują one z miejscowymi wzorcami praktyk fotograficznych. Badania wykazały, że fotografia rodzinna pełni na analizowanym obszarze bardzo podobną funkcję do tej, o której mówiła artystka – ma ocalać od zapomnienia. Ocalanie to odnosi się jednak do różnych, dynamicznych procesów budowania wyobrażeń o świecie i przeszłości z wykorzystaniem medium fotograficznego. Właśnie owe procesy i wyobrażenia są przedmiotem tej publikacji. Od Autorów „Praca Jakuba Dziewita i Adama Pisarka stanowi bardzo interesujący wkład do naukowej refleksji nad dziedzictwem fotograficznym Zofii Rydet. Przedkładana książka w olbrzymim stopniu aktualizuje namysł nie tylko nad fotografią jako formą dokumentacji rzeczywistości, lecz także stawia odważne pytania o jej funkcję – zarówno w czasie bliskim Zofii Rydet, jak i we współczesności. Autorzy wpisują swoją wypowiedź w retorykę pamięci, pracę zapomnienia i wspomnień, namysłu nad minionym światem, który został starannie udokumentowany w momencie swojego odchodzenia i równie starannie zarchiwizowany. W oryginalny sposób nawiązują do bardzo żywej dziś naukowej refleksji nad pamięcią, jej miejscami i kulturową funkcją. Z recenzji dr hab. Agnieszki Kaczmarek
Tomasz Gruszczyk
Książka składa się z trzech części. Każda z nich dzieli się na osobne rozdziały poświęcone poszczególnym autorom. Ich układ uzależniony został od poziomu reprezentatywności danego zagadnienia w danej propozycji prozatorskiej. A są to: strategia i poetyka fragmentu w części pierwszej; przeszłość, powracanie do niej pamięcią oraz dochodzenie do głosu indywidualnego doświadczenia w części drugiej; wreszcie sposób bycia podmiotu autorskiego oraz koncepcje podmiotowości w trzeciej części pracy. Tekstowe zapośredniczenie obecności podmiotu skutkuje wyodrębnieniem się tego, co nazwane zostaje głosem samego tekstu. Głos w prozie omawianych trzech pisarzy należy do kogoś, kto w tekście zaistnieć może wyłącznie jako głos właśnie. Pytanie o „kto” tego głosu jest pytaniem tak o jakąś konkretną, historyczną jednostkę, jak o normy i praktyki: psychospołeczne, językowe a także literackie. Twórczość Haupta, Czycza i Vargi odczytana zostaje jako projekt ocalającego zatracenia: dokonującego się w samym głosie dochodzącym ze sceny pisania procesu ocalania śladów pewnej obecności poprzez zatracenie i rozproszenie jej w literackiej artykulacji.
Jane Harper
Zatopiony statek, zaginiona dziewczyna, pytania pozostawione bez odpowiedzi... Kieran Elliott w młodości popełnia błąd, który na zawsze zmienił jego życie. Po latach wraz z żoną i córeczką odwiedza niewielką nadmorską miejscowość, w której niegdyś mieszkał. Pomimo upływu lat wciąż prześladuje go ogromne poczucie winy. W tym samym czasie na plaży zostaje odkryte ciało młodej dziewczyny, a na jaw wychodzą dawne tajemnice. Jane Harper w imponujący sposób opisuje nadmorskie krajobrazy, pokazując, że atmosfera miejsca w nieunikniony sposób kształtuje ludzkie życie. Sydney Morning Herald
Agnieszka Zawadka
Kontynuacja "Wyklętych" i "Potępionych" Nadszedł czas wyrównania rachunków. W Lyr wrze od wojny domowej, armia buntowników zmierza na północ, a młoda królowa coraz śmielej korzysta z nowo nabytej władzy. Raven w końcu rozumie, że w tę grę nikt nie gra uczciwie. Jednak kiedy cesarstwo chwieje się w posadach, a każdy wybór zdaje się kosztować życie, nie ma już miejsca na ucieczkę. Nadchodzi moment decyzji. I to takiej, od której będzie zależało ocalenie. Wśród zdrajców, pokrętnych planów i nieznośnych elfów niejeden straciłby głowę. Całe szczęście Raven nadal może liczyć na swój gwiezdny pech, nieposkromiony temperament i tych, którzy staną u jej boku.
Mikołaj Grynberg
Chciałbym, żeby wypowiedzi ludzi, z którymi rozmawiałem, były nie tylko świadectwem, ale również przeciwwagą dla wielu tekstów naukowych dotyczących Zagłady. Nie neguję potrzeby naukowych opracowań, uważam jednak, że nic nie ma większej siły niż bezpośredni przekaz. Dla mnie, wychowanego wśród Ocalonych, jest on ponad wszystko. Zbliża się moment, kiedy nie będziemy już mogli porozmawiać ze Świadkami. Na spotkania z częścią osób, z którymi byłem umówiony, już nie zdążyłem. Część z tych, którzy mnie przyjęli, namawiała mnie do pośpiechu: Jak sobie wybrałeś takie stare obiekty, to się teraz spiesz. Spieszyłem się i zdążyłem, ale bardzo dobrze wiem, że pamięć, której do teraz strzegli oni, przechodzi pod naszą opiekę. Autor Piękny debiut fotografa portrecisty Mikołaja Grynberga w roli reportera. Piękny choć przynosi opowieści, o których niekoniecznie chce się wiedzieć []. Cierpimy na niedostatek wiedzy i refleksji nad tym, co Polska i Polacy wyrządzili Żydom czy Polakom żydowskiego pochodzenia (odwieczny kłopot z definicją). Nie dlatego że wiedza ta jest niedostępna, lecz dlatego że większość się przed nią broni. Może rozmowy takie jak Ocaleni z XX wieku coś zmienią? Artur Domosławski