Publisher: Wydawnictwo-hm
Wydawnictwo AVT
Oswajamy jesień. Wrzesień często bywa bardzo piękny, dlatego myśl o głębokiej jesieni odsuwamy od siebie z niechęcią. A może w tym roku przygotujmy się na jesień tak, by chłody i słoty spędzić w cudownym salonie? Każdy lubi przygotowania do lata, ale myśl o nadchodzących miesiącach końcówki roku zbywamy jak natrętną muchę. W tym roku nasza redakcja postanowiła zmienić stare nawyki i rozpocząć przygotowania do jesieni tak, abyśmy mogli ten sezon spędzić jak najpiękniej! Przede wszystkim postawiliśmy na metamorfozę salonu. Oczywiście zdajemy sobie sprawę z tego, że nie każdy dysponuje takim pomieszczeniem, ale nawet niewielki kącik z kanapą, stolikiem i lampką może wystarczyć do udanego relaksu. Trzeba tylko takie miejsce – duże lub zupełnie malutkie – właściwie zaaranżować. Jeśli jesień ma rozpieszczać wszystkie nasze zmysły, zapraszamy do rubryki Smaki życia. Niech kolory, zapachy i smaki późnego lata zainspirują nas do zmian! A wisienką na torcie tego wydania są nasze Inspiracje prosto z Mediolanu, bowiem to stolica designu i mody dyktuje trendy na nadchodzący sezon. Wybierzmy spośród nich to, co nam spodoba się najbardziej. Może będą to plecionki? Albo kolory ziemi? A może błękity? Pamiętajmy trendy są dla nas, a nie odwrotnie! Zapraszam do lektury, Anna Grużewska
Wydawnictwo AVT
Nasza odpowiedź na trendy. "Moda przemija, styl pozostaje" - mawiała Coco Chanel. Jak jednak znaleźć ten ulubiony? Szczęśliwie czasy, w których we wnętrzach i w modzie obowiązywał jeden jedyny styl i odstępstwo od niego narażało na śmieszność, należą do minionych. Dziś możemy wybierać z bogactwa stylów, swobodnie czerpać z mnogości trendów. Jednak stając wobec nieskończonych możliwości wyboru, często czujemy się bezradni. Dlatego tak dużo miejsca w tym numerze Czasu na Wnętrze poświęcamy stylom. W różnych materiałach znajdziemy wskazówki dotyczące vintage (Lekcja Stylu), nowoczesnego, skandynawskiego i etno (Ciekawe Rozwiązania), zaś Temat Numeru podejmuje zagadnienia związane z tak lubianym w Polsce stylem loftowym. Wszystko to po, by pokazać, że w urządzaniu wnętrz najważniejsza jest konsekwencja! Pokazujemy różne możliwości wyboru, abyście Państwo, nasi czytelnicy, wybrali dokładnie taką stylistykę, jaka Wam odpowiada! My ze swojej strony zrobimy wówczas wszystko, by poprowadzić Was za rękę podczas urządzania wymarzonego lokum! Dlatego też szczególnie zachęcamy do śledzenia Lekcji Stylu w kolejnych wydaniach. Zrobimy wszystko, aby pokazać, jak można się pięknie różnić!
Jacek Chrobaczyński
Czas nieszczęść…, to rodzaj szkiców i zapisków historyka zajmującego się od wielu lat państwem i społeczeństwem polskim w okresie drugiej wojny światowej i okupacji, tak niemieckiej, jak i sowieckiej (1939-1945). To, autorskie raczej, przemyślenia, refleksy i uwagi, ale także oceny, dylematy i kontrowersje. „Powstawały” przez lata, były częścią referatów, wystąpień konferencyjnych, spotkań seminaryjnych, niekiedy, w mniejszym czy większym zakresie, publikowane. Tym samym poddawane szerszej refleksji, dyskutowane. W konsekwencji powodowały też głęboki namysł i - niekiedy - weryfikację wcześniejszych wniosków czy ocen. Zebrane w tym tomie teksty mają, w autorskim zamyśle, pokazać nie tylko problemy i zagadnienia, ale i sposób dochodzenia, a w istocie dojrzewania w refleksji nad niełatwym (wojna, okupacja) procesem historycznym, z drugiej zaś, porównawczo, akcentować potknięcia, nieuchronne przecież, gdy zajmujemy się nauką, a humanistyką w szczególności. Autor nie unika też w tych szkicach i zapiskach „styku” historii najnowszej z polityką, politycznością, „bieżącością”. Stara się jednak te konteksty te łączyć, poprzez „ciągłość i zmianę”, a także „historię długiego trwania”.
Marcel Proust
Czas odnaleziony to ostatni, siódmy tom quasi-autobiograficznego cyklu Marcela Prousta W poszukiwaniu straconego czasu, a jednocześnie klamra spinająca wszystkie poprzednie tomy: W stronę Swanna, W cieniu zakwitających dziewcząt, Strona Guermantes, Sodoma o Gomora, Uwięziona, Nie ma Albertyny. Na szczęście Autor mylił się przepowiadając śmierć swoich książek po stu latach (cytat poniżej). To prawda, że niewiele utworów potrafi przetrwać próbę czasu. W poszukiwaniu straconego czasu jest niezwykłym wyjątkiem. Bez wątpienia moje książki umrą pewnego dnia, podobne w tym do mej cielesnej powłoki. Śmierć trzeba przyjmować z rezygnacją. Musimy zgodzić się, że przestaniemy istnieć za dziesięć lat, a nasze książki za sto. Życie wieczne nie jest dane ani ludziom, ani książkom. Nasze książki są szkicowane przez nasze namiętności, piszemy dopiero w chwilach odpoczynku między nimi. Życie bowiem zawodzi nas tak dalece, że zaczynamy w końcu wierzyć, iż literatura nie ma z nim żadnego związku, ogarnia więc nas osłupienie, jeśli widzimy jak cenne myśli ukazane w książkach rozprzestrzeniają się, nie lękając się zagłady, spontanicznie, naturalnie, wśród pełni życia codziennego… Marcel Proust
Maciej Liziniewicz
Szlachcic Nadolski wraca z wojny w rodzinne strony. Jego dobra są splądrowane, żona i dzieci nie żyją. Wszystkiemu winni są rzekomo Tatarzy, ale Nadolski w to nie wierzy. Próbuje dociec prawdy, by pomścić najbliższych. Czy przerażające zbrodnie uda się wyjaśnić? Kto spośród bohaterów jest dobry, a kto zły? Kolejne strony dają odpowiedzi na te pytania. Pozwalają też poznać zapomniany skrawek szlacheckiej Rzeczypospolitej, gdzie o sprawiedliwość trzeba było walczyć z szablą w dłoni. I gdzie nadprzyrodzone miesza się z realnym. "Zdawać by się mogło, że los aż nadto doświadczył Żegotę Nadolskiego herbu Bojno. Powraca on wszak w rodzinne strony jako weteran wielu bitew i wojen. Co gorsza, przyjdzie mu uklęknąć przy grobach najbliższych, którzy zginęli podczas najazdu Tatarów. Nie wie jednak, że przeznaczenie szykuje dla niego o wiele mroczniejszą przyszłość. Nie wie, że za śmiercią jego rodziny kryje się straszliwa tajemnica, a jego samego czeka rozwikłanie iście diabelskiej intrygi, w której urok wiedźmy i wrogie szable to najmniejsze z zagrożeń. Wartka, żywa akcja, świetny warsztat i piękna wizja rzeczywistości szlacheckiej to Dzikie Pola w całej okazałości. Uwaga! Lektura powieści grozi zarwaniem nocy, nieświadomą archaizacją języka i wyprawą na pchli targ w poszukiwaniu jakiejkolwiek szabli." Marcin Mortka
Czas postu, czas uczty - zderzenie kultury indyjskiej i amerykańskiej
Anita Desai
Jest to poruszająca, zabawna, zmuszająca do refleksji powieść o stosunkach rodzinnych, panujących współcześnie w dwóch całkiem odmiennych kulturach - indyjskiej i amerykańskiej. Jest to też opowieść o tym, jak zaspakajane są w tych kulturach potrzeby człowieka. Tytuł książki nawiązuje do jedzenia w sensie dosłownym, jak też przenośnym (pożywienie dla ducha). Każda z tych kultur ma obszary „głodu“ i „sytości“, które podświadomie przenosi na poziom kulinarny. W pierwszej części powieści indyjska rodzina karmi swe dzieci do przesytu nadmierną troską i ingerowaniem w każdą sferę życia; w drugiej - młoda Amerykanka odczuwająca „głód“ emocjonalny popada w bulimię. Postacią łączącą obie części powieści jest Arun, Hindus, który przyjechał na studia do Ameryki. Anita Desai - jedna z najbardziej znanych współczesnych pisarek indyjskich piszących po angielsku. Urodziła się w 1933 roku w Indiach w rodzinie Bengalczyka i Niemki. W swoim dorobku pisarskim ma powieści, opowiadania i utwory dla dzieci. Powieść "Czas postu, czas uczty" jak też dwie inne "Clear Light of Day" i "In Custody" kandydowały do nagrody Bookera. "In Custody" doczekało się adaptacji filmowej. Powieść "Fire On the Mountain" otrzymała nagrodę Winifreda Holtby'ego, przyznawaną przez Królewskie Towarzystwo Literackie w Londynie. Anita Desai jest członkiem Królewskiego Towarzystwa Literackiego i Amerykańskiej Akademii Sztuki i Literatury. Wykłada w Massachusetts Institute of Technology oraz w Girton College w Cambridge.
Praca zbiorowa
Komentarz do przepisów kodeksowych "Czas pracy" to publikacja, którą polecamy wszystkim osobom zajmującym się prawem pracy w praktyce. Główny problem z czasem pracy jest taki, że jego zasady bardzo trudno jest wytłumaczyć "w teorii". Stąd ten praktyczny komentarz. Łączy on zalety typowego komentarza do przepisów, czyli usystematyzowanej wiedzy - wyjaśnień do poszczególnych artykułów działu VI Kodeksu pracy z podejściem praktycznym, czyli właśnie licznymi przykładami i wzorami oraz grafikami przygotowanymi na konkretne miesiące danego roku.
Czas przeszły dokonany. Stulecie moich rodziców
Barbara Dyduch
Do napisania tych wspomnień skłoniła mnie rodzina. Zwykle potrzeba taka wyłaniała się regularnie w trakcie naszych spotkań, kiedy to wspominaliśmy dziadków, rodziców i nas samych, przywołując z pamięci wydarzenia, anegdoty i zwykle zabawne epizody z dawnych lat. Wtedy też wychodziło na jaw, że pamiętam znacznie więcej niż inni, z racji swojego starszeństwa i niezwykle żywej pamięci. I w końcu padła propozycja: napisz, bo znasz fakty i wydarzenia, o których my nie mamy pojęcia. Więc u genezy miało to być ujęcie nieco krotochwilne, bo pomysł zrodził się z anegdot. Zabierałam się za to pisarstwo jakoś bez zapału. No bo co znowu takiego zabawnego jest w tym, że najmłodszy brat Piotruś, posłany przez dziadka po piwo, kupił ciemne, jako że jasnego nie lubił, i w dodatku wypił połowę po drodze, nim doszedł do domu. Albo co znowu niezwykłego, że łakomczuch Janek, mój młodszy brat przepadający za słodyczami, poobgryzał mamie torty imieninowe z zemsty, że nie mógł ich spróbować, a przy gościach zamknięty w pokoju obok, dramatycznym szeptem pytał co chwila: "- Już?!", co znaczyło: czy mama wreszcie serwuje te torty, bo on do późnych godzin nie będzie czekać na swój przydział! Albo jak zirytowana mama krzyknęła do awanturującego się, zawsze niezależnego Janka: "- Milcz, jak do mnie mówisz!!!". fragment Wstępu