Publisher: Wydawnictwo Marek Derewiecki
Maria Juszkiewiczowa
Bajki japońskie Marii Juszkiewiczowej to zbiór klasycznych, japońskich opowiadań dla dzieci. Niniejsze wydanie zostało wzbogacone o kolorowe ilustracje autorstwa Warwicka Goble.
Biblia pisarzy, cz. I: Stary Testament, t. 2: Do Ziemi Obiecanej. W Ziemi Obiecanej
Marek Starowieyski
Zawartość pierwszej części tomu 2. Biblii pisarzy odsyła do kolejnych czterech ksiąg Starego Testamentu wchodzących, obok Księgi Rodzaju omówionej w tomie 1., do tzw. Pięcioksięgu Mojżesza, czyli księgi: Wyjścia, Kapłańska, Liczb i Powtórzonego Prawa. Ich treścią są dzieje Narodu Wybranego, ściśle związane z osobą Mojżesza, a więc wyjście z Egiptu, nadanie Prawa na Górze Synaj, wędrówka Narodu Wybranego po pustyni ku Ziemi Obiecanej, w końcu dotarcie do Jordanu, do progu Ziemi Obiecanej, gdzie umiera Mojżesz, a jego miejsce zajmuje Jozue. W następnej części poświęconej historii Narodu Wybranego w Ziemi Obiecanej skupiamy się na Księgach Jozuego, Sędziów, Rut, Samuela, Królewskich, oraz Kronik. Obejmują one okres najpierw podboju Ziemi Obiecanej pod wodzą Jozuego a następnie stabilizacji królestwa Izraela. Pierwszym królem zostaje Saul, po nim następuje wielki król Dawid, którego rządy przypadają na okres świetności Izraela. Następcą Dawida zostaje jego syn Salomon. Jego wielkim dziełem jest budowa świątyni Jerozolimskiej, która przetrwała do 587 r. przed Chr. Wówczas zostaje zniszczona i zrabowana przez wojska króla babilońskiego Nabuchodonozora II. W 597 r. przed Chr. rozpoczyna się tragiczny rozdział w dziejach Izraela okres niewoli babilońskiej. W końcowej części antologii jest mowa o Księgach Ezdrasza i Nehemiasza, odwołujemy się do wydarzeń z trzech opowiadań o charakterze religijno-moralnym (Tobiasza, Judyty i Estery). Tom 2. zamykają opowiadania opisujące bohaterskie zmagania braci Machabejskich w obronie wiary.
Biblia pisarzy, cz. I: Stary Testament, t. 4: Psałterz pisarzy
Marek Starowieyski
Część pierwszą Biblii pisarzy komentującą Stary Testament kończymy tomem poświęconym psalmom przekładanym i czytanym przez różnych pisarzy. Jest to logiczne. Po omówieniu dziejów Izraela od początku do czasów machabejskich oraz mów proroków, dzieł mądrości i poezji hebrajskiej oraz ich wyrazu w literaturze, pozostaje jeszcze to, co jest istotą każdej religii - modlitwa. Modlitwę Starego Przymierza wyrażają głównie Psalmy. Nie jest tak, by w innych księgach Starego Testamentu nie było modlitwy. Była. Modlili się patriarchowie, modlili się mędrcy, modlili się prorocy. Ale modlili się, że tak się wyrażę, okazjonalnie, wypełniając swoje obowiązki: dziękowali Bogu, prosili Boga, przepraszali Boga, błagali Boga, wielbili Boga, ale w związku z innymi wykonywanymi przez siebie pracami. I te pieśni bywają bardzo piękne i podobnie jak psalmy zostały wprowadzone do modlitw Kościoła, nie tylko do brewiarza, ale i liturgii mszalnej. Jednakże nie stanowiły one istoty Księgi. Inaczej ma się rzecz z Księgą Psalmów: jest to księga modlitwy i jedynie modlitwy. Czasami tylko jakaś modlitwa-psalm opatrzona jest wzmianką, że towarzyszyła takiej a takiej okoliczności, że odmówił ją ten a ten i że była śpiewana na tę czy inną melodię - to wszystko, i nie zawsze wiadomo, czy są to informacje autentyczne, choć niewątpliwie pochodzą ze starożytności. Reszta psalmów to modlitwa, czysta modlitwa.
Bojaźń i drżenie. Dialektyczna liryka pióra Johannesa de Silentio
Søren Kierkegaard
Książka jest komentarzem fragmentu Księgi rodzaju Starego Testamentu, w którym stary Patriarcha Abraham zostaje postawiony w obliczu nakazu Boga do uśmiercenia swojego syna Izaaka. Duńczyk zarysowuje tu w sposób niebanalny, a jednocześnie przejmujący, tak zwaną sytuację konfliktową, doniosły problem etyczny, wskazując jednocześnie na różne sposoby jej rozstrzygania, jako że od czasu zamordowania Abla w izraelskiej społeczności obowiązywała norma nie zabijaj, a teraz ten sam Normodawca żąda dokonania zabójstwa, który to czyn ma się okazać ofiarą, a nakaz ma być próbą wiary. Na temat wyżej zarysowany napisano dziesiątki książek i setki artykułów, ponadto powstała cała galeria malarstwa pędzla najbardziej znanych europejskich malarzy, żeby wspomnieć choćby Rembrandta czy Caravaggio, a w XX wieku na przykład M. Chagalla.
Dante Alighieri
Boska Komedia uznana została za jedno z największych arcydzieł poezji świata. Potęga fantazji, barwność i plastyka wyobraźni, głębia myśli, rozległa skala uczucia, niemniej rozległa skala motywów twórczych, zespolenie w jedno pierwiastków epickich, lirycznych i dramatycznych, satyry z mistyką, ironii i dowcipu z tragicznym patosem, wreszcie bogactwo języka, dźwięczność wiersza, kunsztowna jego forma wszystko to razem składa się na zapewnienie poematowi Dantego przodującego stanowiska w literaturze wszechświatowej. (z Przedmowy tłumaczki)
Bułaty (O stali damasceńskiej)
Jerzy Podoski
Bułaty autorstwa Jerzego Podoskiego (1900-1942) to artykuł opublikowany pierwotnie w czasopiśmie Broń i Barwa (1934, nr 23), poświęcony zagadnieniom technologii stali damasceńskiej oraz próbom rekonstrukcji dawnych metod jej wytwarzania. Autor podejmuje temat w sposób rzetelny i wielostronny, łącząc analizę źródeł pisanych z własnymi doświadczeniami praktycznymi. Na podstawie dostępnych przekazów wyróżnia pięć historycznych sposobów otrzymywania bułatu: indyjski, perski, metodę ulepszania wzoru klingi, technikę skuwaną oraz nordycką. Następnie dokonuje przeglądu europejskich badań nad odtworzeniem technologii damastu, poddając krytycznej analizie prace takich badaczy jak Crivelli, Brean, Spiess, Czernow, Anosow czy Bielajew. Wnioski autora oparte są na licznych próbach praktycznych, obejmujących m.in. procesy trawienia kling kwasami. Z przeprowadzonych eksperymentów wynika, że poszczególne odmiany bułatu różnią się przede wszystkim stopniem podatności na ciemnienie, co wpływa na widoczność charakterystycznych wzorów na powierzchni stali. Istotnym elementem artykułu jest także uporządkowanie terminologii. Podoski wyjaśnia, że europejskie określenie damask lub damast odnosi się do stali ujawniającej wzory po wytrawieniu, jednak nazwa ta jest historycznie myląca, gdyż Damaszek był głównie ośrodkiem handlu, a nie produkcji tej stali. W tradycji polskiej utrwaliło się natomiast określenie dziwer lub dziwir, prawdopodobnie pochodzenia tureckiego. Bułaty stanowią wartościowe studium łączące historię techniki, analizę materiałoznawczą oraz praktykę eksperymentalną, istotne zarówno dla badaczy dawnego uzbrojenia, jak i dla zainteresowanych historią metalurgii.
Platon
Dialog dotyczy cnoty, którą Grecy nazywali sofrosyne pojęcia trudnego do oddania jednym słowem w językach nowożytnych. Oznacza ono wewnętrzną równowagę i zdolność panowania nad sobą: stan, w którym rozum zachowuje kontrolę nawet w obliczu silnych emocji. W rozmowie Sokrates próbuje ustalić, czym właściwie jest ta cnota i czy można ją jasno zdefiniować. Dialog ukazuje także żywe portrety uczestników dyskusji i pokazuje charakterystyczną dla Platona metodę filozoficznego dociekania. Dialogi Platona należą do najważniejszych i najbardziej wpływowych dzieł w historii filozofii europejskiej. Spisane w formie rozmów najczęściej prowadzonych przez Sokratesa stanowią niezwykłe połączenie filozoficznego dociekania, literackiej formy i żywej dyskusji nad najważniejszymi pytaniami dotyczącymi człowieka i świata. W dialogach tych Platon podejmuje fundamentalne zagadnienia filozoficzne: czym jest sprawiedliwość, czym jest dobro, czym jest prawda i wiedza, jaka jest natura duszy oraz jaki powinien być właściwy porządek państwa. Rozmowy bohaterów, prowadzone metodą pytań i odpowiedzi, odsłaniają złożoność pojęć, które często uznajemy za oczywiste, a jednocześnie uczą sztuki krytycznego myślenia i filozoficznej refleksji. Dialogiczna forma dzieł Platona sprawia, że nie są one jedynie traktatami filozoficznymi, lecz także literackimi obrazami życia intelektualnego starożytnej Grecji. Spotykamy w nich postacie filozofów, polityków, sofistów i młodych uczniów, którzy wspólnie poszukują prawdy w atmosferze sporów, ironii i dociekliwości. Niniejsza seria obejmuje wybór dwudziestu trzech dialogów Platona, publikowanych w osobnych tomach. Każdy z nich stanowi samodzielną całość, a zarazem część wielkiego projektu filozoficznego, który od ponad dwóch tysięcy lat kształtuje myślenie o etyce, polityce, poznaniu i naturze rzeczywistości. Lektura dialogów Platona pozostaje jednym z najważniejszych doświadczeń intelektualnych kultury Zachodu zaproszeniem do rozmowy o pytaniach, które nigdy nie tracą aktualności.
Anonim
"Chleb nasz powszedni" to fascynujący poradnik zdrowotny z początku XX wieku, poświęcony tradycyjnemu wypiekowi chleba bez drożdży i bez kwasu. Autor, odwołując się do dawnych praktyk żywieniowych oraz ówczesnych idei higieny i dietetyki, przedstawiają przepisy na chleby razowe, bułeczki, placki i pieczywo dietetyczne przygotowywane z pełnowartościowej mąki żarnowej. Publikacja zawiera nie tylko praktyczne receptury, ale również obszerny wywód o znaczeniu pszenicy, wartości chleba razowego oraz szkodliwości nadmiernie rafinowanej białej mąki i pieczywa drożdżowego. Autor omawia dawne sposoby mielenia zboża, wpływ sposobu wypieku na zdrowie oraz rolę właściwego odżywiania w zachowaniu sił organizmu. Czytelnik znajdzie tu przepisy na chleb razowy, chleb owocowy, orientalny chleb pszenny bez zakwasu, pieczywo z siemieniem lnianym i orzechami ziemnymi, a także różnorodne potrawy z pszenicy. Szczególne miejsce zajmują porady dietetyczne dotyczące trawienia, zdrowia żołądka i naturalnych metod wspomagania organizmu. To niezwykłe świadectwo dawnej kultury żywieniowej, łączące praktykę domowego piekarstwa z historią medycyny naturalnej i ideami zdrowego życia. Książka zainteresuje miłośników tradycyjnej kuchni, historii dietetyki, medycyny naturalnej oraz wszystkich poszukujących dawnych receptur na zdrowe pieczywo.