Видавець: Wydawnictwo Smak Słowa
Seria o komisarzu Williamie Wistingu (Tom 5.). Nocny człowiek
Jorn Lier Horst
Larvik, Vestfold, mglisty, jesienny poranek. Powoli ustępująca mgła, odsłania głowę kobiety wbitą na pal pośrodku rynku w Larvik. Jej tożsamość jest nieznana, ale widać, że to młoda osoba. William Wisting stoi przed koniecznością zbadania najbardziej groteskowego morderstwa w swojej policyjnej karierze. Cała Norwegia jest wstrząśnięta, media domagają się szybkiego wyjaśnienia sprawy. Presja nie maleje, kiedy zostają znalezione kolejne zwłoki, wyłowione z głębi rzeki Kolejny bardzo dobrze skonstruowany kryminał. - Morten Abrahamsen, VG Należy do śmietanki norweskich pisarzy kryminałów. - Terje Stemland, Aftenposten Nattmannen jest piątą książką Jrna Liera Horsta o policjancie Williamie Wistingu, a on sam już dawno utwierdził swoją pozycję na rynku jako solidny autor kryminałów. Jako że Horst sam jest policjantem, ma dużą wiedzę o czysto technicznej stronie zawodu, a także posiada zdolność opowiadania i budowania intrygi w znakomity sposób. Dodatkowo, przy okazji dostarcza wiele dobrych analiz społecznych. - Kurt Hanssen, Dagbladet "Dobrze napisana, ważna i niezwykle zachwycająca! - Liv Gade, Norli
Seria o komisarzu Williamie Wistingu (Tom 7.). Poza sezonem
Jorn Lier Horst
Jesienna mgła spowija nadmorski krajobraz. Ove Bakkerud zamierza spędzić ostatni spokojny weekend w domku letniskowym przed końcem sezonu. Jednak, gdy przybywa na miejsce, odkrywa, że dacza została splądrowana i wywrócona do góry nogami, a w sąsiednim domku znajduje mężczyznę pobitego na śmierć. Komisarz William Wisting widział niejedną groteskową śmierć, ale desperacja, z jaką tej jesieni spotyka się w Stavern, jest dla niego zaskoczeniem. Jakby sprawca nie miał nic do stracenia. Dlatego nie jest zbytnio zachwycony, kiedy jego córka Line wprowadza się do drewnianego domku u ujścia fiordu. Jego niepokój wzrasta, kiedy policja odkrywa wśród szkierów kolejne zmasakrowane ciała, a z nieba spadają martwe wróble. The Booksellers' Prize 2011 Nominacja do The Petrona Award 2014 Kryminał pierwsza klasa. Sindre Hovdenakk, VG Klasyczny kryminał policyjny dzieło pisarza, który zna się na rzeczy Wszystkim miłośnikom powieści kryminalnych polecam twórczość Jrna Liera Horsta. Zacznijcie koniecznie od Poza sezonem. Torbjrn Ekelund, Dagbladet Miłośnicy kryminałów przeczytajcie to! Knut Holt, Fdrelandsvennen Poza sezonem to dobra, gruntownie przemyślana powieść kryminalna. Helge Ottesen, Varden Jrn Lier Horst znowu odniósł sukces. Svein Einar Hansen, stlandsposten To dobra do szpiku kości powieść kryminalna. Finn Stenstad, Tnsberg Blad Jrn Lier Horst jest autorem kryminałów "JASKINIOWIEC" i "PSY GOŃCZE, których ta druga to najbardziej utytułowana i nagradzana książka Horsta z serii o Williamie Wistingu, obsypana nagrodami zarówno ze strony dziennikarzy, jak i księgarzy. Otrzymała między innymi: Nagrodę Martina Becka 2014 (Nagroda Szwedzkiej Akademii Kryminału), Nagrodę Szklanego Klucza 2013 (Najlepszy skandynawski kryminał) Nagrodę Rivertona 2012 (Najlepszy norweski kryminał) Jrn Lier Horst (ur. 27.02.1970) to norweski pisarz i dramaturg; do września 2013 pracował jako szef wydziału śledczego Okręgu Policji Vestfold, obecnie jest pełnoetatowym pisarzem. Studiował kryminologię, filozofię i psychologię. Jest autorem przedstawień dla Teater Ibsen; serii kryminałów z komisarzem Williamem Wistingem w roli głównej, od dwóch lat ukazują się również jego powieści kryminalne w tzw. serii CLUE, przeznaczone dla młodszych czytelników. "Horst stał się mistrzem w budowaniu i podtrzymywaniu napięcia aż do ostatniej strony." Aftenposten Horst zadebiutował w 2004 powieścią Nkkelvitnet (Świadek koronny), która serię o Wiliamie Wistingu. Stworzył cykl powieści kryminalnych, w których głównym bohaterem jest William Wisting, policjant pracujący w Larviku. Książki o komisarzu Williamie Wistingu zostały przetłumaczone dotychczas na ponad 20 języków.Za powieść Vinterstengt (Po sezonie - w przygotowaniu Smak Słowa 2015 r.) otrzymał Nagrodę Norweskich Księgarzy. Jego powieść Jakthundene (Psy gończe - w przygotowaniu Smak Słowa 2015 r.) została uhonorowana Nagrodą Rivertona i Szklanym Kluczem (szw. Glasnyckeln) nagroda literacka, przyznawana corocznie pisarzom z krajów nordyckich za najlepszą powieść kryminalną
Seria o komisarzu Williamie Wistingu (Tom 9.). Jaskiniowiec
Jorn Lier Horst
Tym razem śmierć składa wizytę sąsiadowi Wistinga. Zaledwie trzy domy dalej od mieszkania policjanta Williama Wistinga zostają odnalezione zwłoki mężczyzny, który przez cztery miesiące siedział martwy przed migającym ekranem telewizora. Nic nie wskazuje na to, aby jego śmierć była wynikiem przestępstwa. Viggo Hansen był człowiekiem, na którego za życia nikt nie zwracał uwagi, więc jego śmierć również nie wzbudza sensacji i nie trafia na czołówki gazet. A jednak z jakiegoś powodu ta sprawa budzi ciekawość córki Wistinga, która jest dziennikarką. Line postanawia napisać artykuł: portret zupełnie nieznanej osoby. Kiedy Line rozpoczyna swoje dziennikarskie śledztwo, policja otrzymuje zgłoszenie o odnalezieniu kolejnych zwłok, tym razem na miejscu wycinki lasu. Wygląda na to, że ciało musiało tam leżeć przez długi czas. Na zwłokach mężczyzny zostaje ujawniony niezwykły ślad. Wkrótce policja organizuje zakrojoną na szeroką skalę obławę jedną z największych w historii Norwegii. Jedyne, co mogłoby popsuć szyki śledczym to nadgorliwi dziennikarzeTym razem śmierć składa wizytę sąsiadowi Wistinga. "To nowy Nesb! Jrn Lier Horst udowadnia, że jest jednym z najlepszych norweskich pisarzy powieści kryminalnych." Dagbladet "Ekscytująca mieszanka dziennikarstwa i policyjnego śledztwa." VG "Świetna opowieść o samotności i seryjnym zabójcy." stlands-Posten "Jaskiniowiec to świetnie napisany thriller, wywołujący dreszcz emocji od pierwszej do ostatniej strony. Nie sposób się od niego oderwać." Tvedestrandsposten "Kolejne zwycięstwo wyjątkowo zdolnego pisarza z Larviku." Tnsberg Blad "Genialna książka od początku do końca." Varden "Książka, od której się nie oderwiesz." Moss Avis "Horst stał się mistrzem w budowaniu i podtrzymywaniu napięcia aż do ostatniej strony." Aftenposten Hulemannen (Jaskiniowiec) to powieść z serii o Wiliamie Wistingu. Horst zadebiutował w 2004 powieścią Nkkelvitnet (Świadek koronny). Stworzył cykl powieści kryminalnych, w których głównym bohaterem jest William Wisting, policjant pracujący w Larviku. Książki o komisarzu Williamie Wistingu zostały przetłumaczone dotychczas na 17 języków.Za powieść Vinterstengt (Po sezonie - w przygotowaniu Smak Słowa 2015 r.) otrzymał Nagrodę Norweskich Księgarzy. Jego powieść Jakthundene (Psy gończe - w przygotowaniu Smak Słowa 2015 r.) została uhonorowana Nagrodą Rivertona i Szklanym Kluczem (szw. Glasnyckeln) nagroda literacka, przyznawana corocznie pisarzom z krajów nordyckich za najlepszą powieść kryminalną Recenzje przedpremierowe "Jrn Lier Horst to nie drugi Jo Nesb, ani jego następca, ale poważny konkurent" - pisze autorka pierwszej blogereskiej recenzji "Jaskiniowca" Natalia Skorupa. (ksiazkoville.blogspot.com) Jrn Lier Horst (ur. 27.02.1970) to norweski pisarz i dramaturg; do września 2013 pracował jako szef wydziału śledczego Okręgu Policji Vestfold, obecnie jest pełnoetatowym pisarzem. Studiował kryminologię, filozofię i psychologię. Jest autorem przedstawień dla Teater Ibsen; od dwóch lat ukazują się również jego powieści kryminalne w tzw. serii CLUE, przeznaczone dla młodszych czytelników. Horst pracuje nad dziesiątą powieścią kryminalną z serii o Wistingu, która ma się ukazać w przyszłym roku. Czytelnicy mieszkańcy Larviku często podsuwają mu pomysły na to, gdzie mogłyby zostać odnalezione zwłoki, oddają mu nawet do dyspozycji swoje domki letniskowe. Jak dotąd Horst nie skorzystał z propozycji. Akcja powieści toczy się zwykle w Larviku lub Stavern. William Wisting mieszka w Larviku na Herman Wildenveys gate 7, chociaż nie ma takiego adresu. Numery domów rozpoczynają się od 9. W dziesiątej książce wątek kryminalny będzie związany z piwnicą jednej z drewnianych willi przy Pumpeparken w Larviku. Właściciele willi jeszcze nie wiedzą, że w ich domu będzie rozgrywała się akcja powieści.
Seria o Williamie Wistingu (Tom 1.). Kluczowy świadek
Jorn Lier Horst
Pramm nie miał krewnych, przyjaciół i najwidoczniej żadnego kontaktu z ludźmi z zewnątrz. Jaka była tajemnica Pramma i czemu musiał umrzeć w tak brutalny sposób? O tym zabójstwie mówi się jak o jednym z najbrutalniejszych i najdziwniejszych w najnowszej norweskiej historii kryminalnej. Pierwszego dnia mojej pracy w policji w Larvik, udało mi się ominąć taśmy ostrzegawcze i wślizgnąć na miejsce przestępstwa. Podążanie śladami nieznanego mordercy było szczególnym przeżyciem. Właśnie to przeżycie, chodzenie od pokoju do pokoju i baczne przyglądanie się śladom bezlitosnej walki na śmierć i życie, było początkiem mojej przygody z pisaniem. - Jrn Lier Horst, komisarz policji i pisarz Kluczowy świadek to świetny kryminał i debiut literacki Jrna Liera Horsta. Najciekawsze jednak jest obserwowanie podczas lektury jak stworzona dla potrzeb jednej książki postać literacka zaczyna samodzielne życie na kartach powieści, a komisarz policji staje się autorem."-Jakub Hinc, Zupełnie inna opowieść (zupelnieinnaopowiesc.com) Kluczowy świadek to nie powieść, w której najważniejsze jest ego bohatera. To książka pokazująca prawdziwych ludzi i kulisy policyjnego środowiska.- Gazeta.pl jedna z najbardziej wiarygodnych historii, jakie miałem okazję przeczytać od bardzo, bardzo dawna. - Terje Stemland, Aftenposten Dobry kryminał, który jest absolutnie wart przeczytania. - Yvonne Albrigtsen, TV2 Kolejne części serii ukazały się w 40 krajach. W samej tylko Norwegii sprzedano ponad trzy miliony egzemplarzy. Horst za swoje książki otrzymał wiele nagród, w tym: Nagrodę Księgarzy, Nagrodę Rivertona, Szklany Klucz, Nagrodę Martina Becka i Nagrodę Petrona. Oparty na jego powieściach serial telewizyjny Wisting doczekał się w 2024 roku piątego sezonu na Viaplay, a w Polsce dostępny na TVP.VOD.
Siła woli. Autonomia, samoregulacja i kontrola działania
Romana Kadzikowska-Wrzosek
W książce autorka zajmuje się zagadnieniami siły woli, samoregulacji i kontroli działania, które stanowią obecnie jedne z najważniejszych tematów współczesnej psychologii. Dokonywane w tej dziedzinie ustalenia nie tylko mają doniosłe znaczenie teoretyczne, ale także niosą ze sobą istotne implikacje praktyczne. Podejmowana przez autorkę problematyka obejmuje poszukiwanie odpowiedzi na pytanie o czynniki odpowiedzialne za skuteczność w dążeniu do celu, radzenie sobie z własnymi słabościami czy na poziomie bardziej ogólnym określenie psychologicznego mechanizmu, który pozwala człowiekowi aktywnie wpływać zarówno na kształt osobowości, jak i bieg własnego życia. Problematyka motywacji, mimo (a może skutkiem) dużej różnorodności proponowanych teorii i ogromnego dorobku empirycznego, jest w psychologii dziedziną zaniedbaną. Brak jest udanych syntez, brak rewolucyjnych pomysłów. W takiej sytuacji cenna jest każda próba uporządkowania materiału, pokazania nowych znaczeń i nowych możliwości. Co zatem powiedzieć o próbie tak udanej, jak proponowana przez Romanę Kadzikowską-Wrzosek? Pewnie tylko to, że jest bezcenna. Z recenzji wydawniczej prof. Wiesława Łukaszewskiego Książka przedstawia zagadnienia związane z uwarunkowaniami efektywności ludzkich działań. Autorka koncentruje się na osobowościowych i (w mniejszym stopniu) sytuacyjnych determinantach wytrwałości i skuteczności funkcjonowania. Romana Kadzikowska-Wrzosek doskonale zna literaturę przedmiotu, umiejętnie i w sposób syntetyczny przedstawia aktualny stan badań, nie unikając jednak sięgania po prace starsze, dziś już klasyczne. Na szczególną uwagę zasługują rozdziały trzeci i czwarty, które stanowią bardzo dobrze zaprojektowane i przedstawione przeglądy omawianych w nich zagadnień. Z recenzji prof. Dariusza Dolińskiego ROMANA KADZIKOWSKA-WRZOSEK jest adiunktem w Zakładzie Psychologii Ogólnej Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej Wydziału Zamiejscowego w Sopocie. Jej zainteresowania naukowe obejmują psychologię osobowości oraz psychologię emocji i motywacji. Autorka prowadzi badania dotyczące istotnych według podejścia społeczno-poznawczego funkcji osobowości: planowania działań oraz kierowania ich przebiegiem. Napisała wiele artykułów naukowych, a także prac popularyzujących wiedzę psychologiczną, poświęconych takim zagadnieniom, jak proces samoregulacji, kontrola działania, wytrwałość, skuteczność działania oraz dobrostan psychofizyczny.
Magdalena Ujma
Myślisz, że współczesna sztuka to tylko prowokacja? Magdalena Ujma udowadnia, że skandal jest starszy niż myślisz i znacznie ważniejszy, niż sądzisz. Historię sztuki można opowiadać, kładąc nacisk na ciągłość i przechodzenie jednych form w drugie. Wybierając taki punkt widzenia, przekonujemy się o tym, że istnieje tradycja, a to, co cenimy dzisiaj, ma źródło w działalności poprzedników. Zyskujemy zatem poczucie bezpieczeństwa i zadomowienia się w kulturze. Istnieje też druga możliwość. Historię sztuki można opowiadać, nie pomijając kryzysów, okresów braku kontynuacji, momentów zrywania tradycji i wprowadzania rewolucyjnych nowości. Dążenie do zmiany i potrzeba odróżnienia się od poprzedników są wszak motorem przemian artystycznych. W dziejach sztuki sporo jest wydarzeń ocenianych jako przełomowe. Historię sztuki można zatem opowiadać, odnosząc się do najbardziej bulwersujących dzieł, do skandali, jakie wywoływały, i zmian, do jakich doprowadziły. Ta książka zaś jest próbą określenia, czym są skandale i jaką rolę odgrywają w dziejach sztuki. Skandal to czyn przynoszący wstyd. Dotyczy więc takich działań, które powodują gwałtowną reakcję widzów. Odbiorcy mogą poczuć się nimi głęboko dotknięci. Skandaliczny czyn wywołuje negatywne emocje i może popchnąć wzburzonych ludzi do protestu. Pociąga też za sobą inne konsekwencje: może okryć hańbą jego sprawcę. Ale to, co przynosi wstyd w jednym momencie, w drugim może przysporzyć sławy. Pojęcia skandal przez długie lata w ogóle nie używano w teorii sztuki. Wiązanie skandali ze sztuką i podejrzewanie artystów o celowe ich wywoływanie to wynalazek nowoczesności. I tak zresztą naprawdę bywało. Kiedy Théodore Géricault malował Tratwę Meduzy (1819), a Édouard Manet Rozstrzelanie cesarza Maksymiliana (1867), to każdy z nich zamierzał wywołać wrzawę wokół swego obrazu i zyskać sławę, według nich zasłużoną, a przy tym zaprotestować przeciwko polityce ówczesnych władców czy rządów. Magdalena Ujma - krytyczka i historyczka sztuki, kuratorka wystaw. W latach 20212023 prezeska AICA Polska (Sekcja Polska Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Sztuki), a obecnie wiceprezeska tego stowarzyszenia. Studiowała historię sztuki i zarządzanie kulturą. Od 2018 roku jest związana z Muzeum Tadeusza Kantora w Cricotece, od 2021 z Akademią Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie kieruje czasopismem Restart. Jako kuratorka ma na swoim koncie kilkadziesiąt wystaw, z których ostatnie to m.in. wystawy Marii Stangret, Agaty Kus. Jest również autorką licznych esejów i artykułów naukowych. Jej blog "Krytyk sztuki na skraju załamania nerwowego" prowadzony do 2015 roku był popularnym źródłem wiedzy o sztuce współczesnej, a także jednym z pierwszych przykładów recepcji krytyki instytucjonalnej w Polsce. Jest współzałożycielką Seminarium Feministycznego i autorką dwóch książek. Mieszka i pracuje w Krakowie.
Spacerownik sopocki. Siedem tras po magicznych zakątkach Sopotu
Tomasz Kot
Jeżeli chcecie przeżyć niezwykłą przygodę, wybierzcie się na spacer po Sopocie zaproponowanymi przez autora trasami. Nie ograniczajcie się zresztą jedynie do nich. Szukajcie sami. Odkrywajcie nieoczywisty magiczny Sopot. Nowe uzupełnione i poszerzone wydanie. Sielskość prowincji, magia kurortu i powiew wielkiego świata. Wszystko to można znaleźć w Sopocie. Morze, szerokie, piaszczyste plaże, a zaraz obok strome wzniesienia pokryte gęstym lasem. Kameralne miasteczko z niespełna 40 tysiącami mieszkańców, które w sezonie odwiedza rzesza turystów równa liczbie mieszkańców Warszawy. Do tego ludzie i ci bardzo sławni, i ci zupełnie nieznani, którzy wzbogacają to miejsce, stanowią o jego charakterze i kolorycie. Jeżeli chcecie przeżyć niezwykłą przygodę, wybierzcie się na spacer po Sopocie zaproponowanymi trasami. Nie ograniczajcie się zresztą jedynie do nich. Szukajcie sami. Odwiedzajcie nie tylko znane i sławne miejsca. Zaglądajcie na sopockie podwórka, wchodźcie na leśne ścieżki, patrzcie uważnie wokół, a Sopot odwdzięczy się Wam, pokazując to, co w nim najpiękniejsze. Tomasz Kot - dziennikarz, fotograf, pasjonat historii i życia codziennego Sopotu i Trójmiasta. Ukończył historię na Uniwersytecie Gdańskim. Od 1999 roku prowadził lokalny miesięcznik Kuryer Sopocki. Autor publikacji Kurort w szponach wojny oraz cyklu artykułów o tematyce historycznej, kryminalnej i społecznej dotyczących regionu, publikowanych na portalu Trójmiasto.pl. Obecnie pracuje nad nową książką o Sopocie - "Bedeker sopocki"
Sport w świecie islamu. Religia - rozrywka - polityka
Katarzyna Górak-Sosnowksa
Świat islamu i sport? Dla przeciętnego polskiego odbiorcy, nawet tego, który cokolwiek czyta, to jakaś niedorzeczność. Muzułmanie co najwyżej zajmują się sportowo terroryzmem. Taki obraz serwują nam w pierwszym rzędzie politycy, a za nimi zaraz dziennikarze z Bożej łaski. Wśród całej gamy skojarzeń, jakie przywołuje współczesny świat islamu, nie ma z pewnością sportu. Co więcej, wydaje się, że spośród wszystkich religii to właśnie islam jest najmniej przychylny uprawianiu sportu przez swoich wyznawców. Dowodów widzimy aż nadto ograniczenia związane z ubiorem kobiet, post w miesiącu Ramadan, który może negatywnie przekładać się na sportowe osiągnięcia, czy wreszcie w zakresie twardych danych stosunkowo skromna liczba medali olimpijskich zdobywanych przez reprezentantów państw muzułmańskich. To wszystko nie oznacza jednak, że muzułmanom sport jest obcy i że nie można łączyć islamu i sportu. Wręcz przeciwnie, wystarczy przyjrzeć się miejscu, w którym narodził się islam. Surowe warunki geograficzne Półwyspu Arabskiego zachęcały wręcz pierwszych muzułmanów do aktywności fizycznej osoba, która nie była wystarczająco silna i sprawna fizycznie mogła nie przeżyć bez wsparcia innych. Podobnie mobilizująco działał system plemienny, który poprzez rywalizację między plemionami, a nierzadko i otwartą walkę, sprzyjał rozwijaniu kunsztu różnych stylów walki. O tym, że piłka nożna dziś jest w świecie arabskim popularna, wiemy wszyscy. Ale że rozpala emocje polityczne jak w Ameryce Łacińskiej, nie mieliśmy pojęcia. Tymczasem tak co jasno wynika z opowieści Marianny Chlebowskiej o politycznych funkcjach piłki nożnej w Egipcie i Jordanii oraz z prezentacji futbolu syryjskiego przez Magdalenę Rozenek. Z recenzji prof. Janusza Daneckiego