Видавець: Wydawnictwo
Nowa spowiedź dziecięcia wieku. Zapiski absolutnie poufne
Stanisław Berenda-Czajkowski
E-book – "Nowa spowiedź dziecięcia wieku. Zapiski absolutnie poufne" Literatura. Seria beletrystyka. W latach 1953-1973, wydano w Polsce po raz pierwszy w całości „Dzienniki” – Stefana Żeromskiego. Zdecydowana większość krytyków literackich – owe „sekretne zwierzenia” autora „Ludzi bezdomnych” uznała za wydarzenie kulturalne najwyższej rangi. Najwybitniejszych literaturoznawców zdumiewała oraz zachwycała wprost niesamowita ostrość widzenia ważnych wydarzeń z epoki, w której żył (niestety w wielkiej nędzy) – młody Żeromski – uwikłany jednocześnie w swoje własne, miłosne zauroczenia i erotyczne doświadczenia. „Dzienniki” ochrzczono mianem – „Prowincjonalnej spowiedzi dziecięcia wieku”. „Zawyrokowano” także, że powstała „wielka powieść mimo woli”. Wydaje się, że publikacja „Nowej spowiedzi dziecięcia wieku” – Stanisława Berendy-Czajkowskiego, może nasuwać podobne skojarzenia. „Spowiedź” ta powstała w okresie, kiedy po zakończeniu wojny zaistniała Polska – „z łaski Moskwicina”, którą Zachód przekazał „w pacht” – największemu zbrodniarzowi wszech czasów – J. Stalinowi. A ten z kolei – całą władzę w tym okupowanym kraju przez sowietów – oddał w ręce uzurpatorów. Piszący swoje „zapiski” – świeżo co po egzaminie dojrzałości młody człowiek – relacjonując wydarzenia w zniewolonym kraju – przedstawia je na kilku płaszczyznach. I tak oto powstała „wielka powieść mimo woli” – ukazująca nie tylko fakty, które przeszły do historii. Bo niezależnie od tego – narrator raz po raz wprowadza nas w coraz to inne mikro-środowiska gdzie bez przerwy „szary człowiek” – zmaga się z brutalną rzeczywistością. Ale on sam również jest uwikłany w takie odwieczne problemy – jak pełna uniesień romantyczna miłość, bujna erotyka, zdrada, nienawiść, uporczywa walka z nędzą oraz nieustanny strach przed cierpieniem i śmiercią. I dlatego warto sięgnąć po tę swego rodzaju wstrząsającą „wielką powieść”, która powstała „mimo woli” ale „mimo wszystko” zasługuje na to aby ją zgłębiać z całą uwagą i rozmyślać nad jej niezwykłą treścią.
Nowa urbanistyka. Metodyka i zasady projektowania według SmartCode
Michał Domińczak
Monografia Michała Domińczaka jest pionierskim na polskim rynku wydawniczym opracowaniem omawiającym szczegółowo zasady Nowej Urbanistyki – zyskującego popularność od lat 70. XX wieku w środowisku amerykańskich architektów i urbanistów, a obecnie rozwijanego również w Europie – nurtu, polegającego m.in. na tworzeniu w miastach i dzielnicach placów centralnych, kwartałowej zabudowy, przeprowadzaniu rewitalizacji, uspokojeniu ruchu pojazdów, pierwszeństwie dla pieszych i zaplanowaniu różnych mniejszych form zabudowy i zieleni, takich jak werandy, klomby, zadrzewienie, łącznie z określeniem dróg dojazdowych i miejsc postojowo-garażowych na tyłach domów. "Miasta i dzielnice mają być wielofunkcyjne i przyjazne dla mieszkańców, którzy dzięki architekturze mają tworzyć silne więzi społeczne”. Praca dokładnie udokumentowana i poprzedzona bogatymi studiami literaturowymi oraz kwerendami i pobytem autora w Stanach, zawiera również jako załącznik pierwszy polski przekład dokumentu SmartCode – opublikowanego w 2000 roku po angielsku i udostępnionego bezpłatnie modelowego systemu kodowania projektów urbanistycznych.
Robert Jordan
Poznaj opowieść, która dała początek legendzie Smoka Odrodzonego. Od trzech dni wokół zaśnieżonego wspaniałego miasta Tar Valon toczy się krwawa bitwa. Na zboczach Smoczej Góry, szczytu, który góruje nad miastem, rodzi się dziecko, które zgodnie z proroctwami ma zbawić świat. Chłopca trzeba odnaleźć, zanim siłom Cienia uda się go dopaść i zabić. Wkrótce przecinają się ścieżki Moiraine Damodred, młodej Przyjętej, która ma zostać pełną Aes Sedai, oraz Lana Mandragorana, żołnierza walczącego w bitwie. Los zwiąże tych dwoje na zawsze, jednak ich droga wypełniona będzie rozlicznymi niebezpieczeństwami. Zarówno Moiraine, z królewskiej dynastii Cairhien, jak i Lan, uważany za niekoronowanego władcę jakoby wymarłego już narodu, odkrywają, że ich życiu zagraża spisek ze strony sił poszukujących dziecka. Tymczasem pieczęcie skuwające Czarnego słabną z każdym dniem... PREQUEL KOŁA CZASU "Fascynująca powieść, która wyjaśnia wiele sekretów wcześniej jedynie ogólnikowo wzmiankowanych w cyklu. Nowa wiosna dostarcza nowych perspektyw i kontekstu dla kluczowych postaci, nadając ich przyszłym decyzjom większą głębię. Fantasyliterature.com
Maria Wichowa
Publikacja stanowi wszechstronną prezentację pierwszej polskiej encyklopedii późnobarokowej, czterotomowego dzieła Benedykta Chmielowskiego Nowe Ateny. Ponieważ to kompendium było przyjęte przez współczesnych z uznaniem, zaś przez potomnych, a w szczególności badaczy, oceniane lekceważąco, autorka podjęła próbę pokazania jego rzeczywistej wartości, zaprezentowania go w wielu aspektach, przeprowadzenia jego wielokierunkowej analizy i na tej podstawie przywrócenia mu należnego miejsca na kartach historii literatury polskiej. Autorka pokazuje encyklopedię jako kompendium wiedzy późnobarokowej, a także przedstawia Chmielowskiego jako uczonego rzetelnie prezentującego stan nauki swoich czasów i polihistora. * Książka, będąca swoistym opus vitae autorki, przybliży współczesnemu odbiorcy opus magnum ks. Chmielowskiego. Dotychczas nie powstała monografia, która w sposób pełny prezentowałaby wyjątkowość dzieła ks. Benedykta Chmielowskiego. Nowe Ateny nie należą do tekstów powszechnie znanych, ale dzięki pracy prof. Marii Wichowej wiedza o tej barokowej encyklopedii dotrze do większej liczby jej potencjalnych odbiorców. Z recenzji prof. dr hab. Krystyny Krawiec-Złotkowskiej
enedykt Chmielowski
Benedykt Chmielowski urodził się w roku 1700. Po ukończeniu seminarium we Lwowie poświęcił sie karierze duchownej. Na jego dorobek pisarski składają się liczne książki o charakterze kompilacyjnym np. modlitewniki i żywoty świętych. NOWE ATENY albo Akademia wszelkiej sciencyi pełna, na różne tytuły jako na classes podzielona, mądrym dla memoriału, idiotom dla nauki, politykom dla praktyki, melancholikom dla rozrywki erygowana stanowi najciekawszy przykład barokowego zamiłowania do encyklopedyzmu. Wydana w wersji czterotomowej encyklopedia (edycja druga z lat 1754-1756) o układzie rzeczowym przez wiele lat uchodziła za przykład sarmackiej degeneracji. Dziś zachwyca nie tylko stylem, typowym dla dojrzałego baroku i pełnym makaronizmów, ale również bawi niezliczonymi facecjami, do których sam autor nieraz zachowuje zdroworozsądkowy dystans, a które w takim samym stopniu musiały bawić ówczesnego czytelnika. To monumentalne dzieło jest przy tym nieocenionym źródłem do badań nad światopoglądem, świadomością historyczną i przyrodniczą pierwszej połowy wieku XVIII. Niektóre spostrzeżenia Chmielowskiego na stałe weszły do polskiej kultury, jak choćby słynna definicja konia: "Koń jaki jest, każdy widzi".
Tadeusz Zysk, Jan Grzegorczyk
Pan Pierdziołka, ten od stołka, swoją pierwszą książką podbił serca tysięcy czytelników. W kolejnym tomie powtarzanek i śpiewanek dowiemy się o nowych fikołkach naszego ulubieńca, o tym że wyprowadził się z Grajdołka, krótko żył w Berlinie, Gdzie armaty rzeźbił w glinie. Potem zjawił się w Paryżu, Zająć się sadzeniem ryżu. Oj, dużo się działo, oj dużo! W końcu stworzył gdzieś w Meksyku Szkołę rymów i wierszyków. O tej szkole wszyscy już się zwiedzieli. Pchają się do niej, no bo gdy piątki dostaje się za wyrecytowanie: Poszedł żuczek za chałupkę, za odśpiewanie: W murowanej piwnicy, tańcowali zbójnicy, za napisanie: Nie dłub w nosie. Boś nie prosię albo Z drogi śledzie, bo król jedzie! Nikt nie chce ukończyć tej szkoły, bo cóż lepszego od szalonej zabawy w rymy. A więc, moje Pierdziołki, za pióra i na stołki!
Joanna Maj
Autorka rysuje genologiczną panoramę nowych historii literatury funkcjonujących w Polsce po roku 1989. Pokazuje, w jaki sposób forma niemożliwa – synteza historycznoliteracka – wypierana jest z jej niepodważalnego jeszcze do niedawna miejsca przez formy dziś możliwe – różnorodne gatunki akademickie i nieakademickie. Książka opisuje nowe sposoby opowiadania o przeszłości literackiej, wskazuje, jak zostało przeorganizowane instrumentarium badawcze historyków literatury, a także, jaka rola w nowych historiach literatury przypada odbiorcom. Joanna Maj, analizując zróżnicowany pod względem metodologicznym, językowym i genologicznym materiał, proponuje autorskie, taksonomiczne ujęcie nowych historii. Wyróżnia: historie enumeracyjne (encyklopedie, leksykony, słowniki, alfabety, antologie, listy), historie podmiotowe (m.in. eseje, dzienniki i rozmowy), historie performatywne (turystyczne przewodniki literackie, muzea multimedialne), wizualne historie literatury oraz formy hybrydyczne. Omówione przykłady nie tworzą nowego modelu reprezentatywnej, niezmiennej formy dziejów literackich, powtarzalnego wzorca, który w pełni odda obraz przeszłości, ale reprezentują fragment, wycinek minionego. Nowe historie literatury opowiadają się przeciw dominującym dyskursom, szukają lokalnie uwarunkowanych i uprawomocniających się miejscowo projektów. Wielokrotnie zacierają granice między nauką a opowieścią, publikacją akademicką a popularnonaukową – wszystkie przynoszą jednak świadectwo indywidualnego doświadczenia literackiej przeszłości. Joanna Maj – literaturoznawczyni, pracuje w Instytucie Filologii Polskiej Uniwersytetu Wrocławskiego. Zajmuje się formami reprezentacji wiedzy, w tym problemami genologicznymi pisarstwa historycznoliterackiego. Aktualnie w ramach komparatystycznego projektu Literacki bedeker – nowe topografie lektury bada poetykę przewodników turystycznych.
Wiesław Maik, Andrzej Suliborski, Marcin Wójcik
Tom z serii „Podstawowe idee i koncepcje w geografii” pt. „Nowe i stare perspektywy oraz ujęcia w geografii na przełomie XX i XXI wieku” zamyka cykl konferencji i powstałych na ich podstawie monografii naukowych poświęconych problematyce teoretyczno‐metodologicznej geografii. Zawarta w tomie treść nawiązuje do dyskusji o przyszłości geografii zarówno w aspekcie ogólnogeograficznym, jak i perspektywach rozwoju tej dyscypliny w Polsce. Całość podzielono na trzy części. Pierwsza z nich, zatytułowana „Dziesięć lat kolokwium teoretyczno‐metodologicznego pt. „Podstawowe idee i koncepcje geografii” stanowi pewnego rodzaju podsumowanie dziesięciu spotkań, które odbyły się w latach 2004‐2012. Druga część, zatytułowana „Geografia jako dyscyplina naukowa i przedmiot edukacji – kondycja i dylematy rozwojowe” skupiona jest na bieżących problemach rozwojowych dyscypliny. Część trzecia pt. „Oblicza geografii człowieka” ma nieco inny, zawężony zakres tematyczny i dotyczy wybranych zagadnień w zakresie koncepcji badań i metodologii.