Powieść
Dwa miasta (Tom 4). Powrót do Lwowa
Monika Kowalska
Wystarczy zamknąć oczy, by cofnąć się w czasie i znowu trafić do Lwowa. A trzeba tam wrócić, żeby lepiej poznać Wrocław Adela odzyskała spokój oraz kontrolę nad własnym życiem, ale staje przed nową życiową rolą będzie babcią. Nie ma wpływu na decyzje podejmowane przez swoich najbliższych, a oni są bezbronni wobec burzliwych wydarzeń dwóch ostatnich dekad dwudziestego wieku, które przecież nie omijają Wrocławia. Stan wojenny, trudna rzeczywistość lat 80., przemiany gospodarcze początku lat 90., powódź tysiąclecia Jak postąpić, aby nikogo nie skrzywdzić, nie wstydzić się swoich wyborów i pozostać w zgodzie ze sobą? Jak wytłumaczyć ten trudny świat najmłodszemu pokoleniu, które rodzi się i dorasta na tych ziemiach? Finałowy tom serii dwa miasta, w którym opowieści o współczesnym Wrocławiu przeplatają się z historią ogarniętego II wojną światową Lwowa.
Aleksander Dumas (ojciec)
“Dwadzieścia lat później” to powieść Aleksandra Dumasa (ojca), francuskiego pisarza i dramaturga, autor “Hrabiego Monte Christo” i “Trzech muszkieterów”. “Dwadzieścia lat później” to druga część trylogii opowiadającej historię czterech przyjaciół: Atosa, Portosa, Aramisa i d’Artagnana. Pozostałe części to „Trzej muszkieterowie” i „Wicehrabia de Bragelonne”. Powieść toczy się w latach 1648-49. Miejscem akcji jest Francja oraz Anglia.
Dwadzieścia lat później. Trzej muszkieterowie cz. II
Aleksander Dumas (ojciec)
Dwadzieścia lat później (lub W dwadzieścia lat później) powieść Aleksandra Dumasa. Druga część trylogii opowiadającej historię czterech przyjaciół: Atosa, Portosa, Aramisa i dArtagnana. Powieść toczy się w latach 1648-49. Miejscem akcji jest Francja z Paryżem i różnymi miejscowościami oraz Anglia (Londyn i okolice). Francja, rok 1648. Nie żyją już Ludwik XIII i kardynał Richelieu. Ludwik XIV, następca tronu, jest niepełnoletni, więc władzę regencyjną sprawują królowa matka Anna Austriaczka i kardynał Jules Mazarin (właściwie Giulio Mazarini), Włoch, pierwszy minister i następca Richelieu (niektórzy historycy twierdzą, że Anna Austriaczka potajemnie wzięła z nim ślub). W kraju szaleje wojna domowa, tzw. Fronda. Mieszczanie ciemiężeni podatkami przez kardynała i królową wychodzą na ulice i walczą o swoje prawa. Wspomaga ich magnateria, który liczy na osłabienie władzy królewskiej. Na czele Frondy stoją książę Condé (Wielki Kondeusz) oraz książę de Beaufort. Mazarini rozwiązuje gwardię muszkieterów i gwardię kardynalską - obie zastępuje teraz gwardią muszkieterów królewsko-kardynalskich. Szuka do niej ludzi pewnych i na których można by polegać zawsze i wszędzie. Tymczasem Atos, Portos i Aramis powróciwszy do dawnych nazwisk (Atos - hrabia Olivier de La Fre, Portos - pan Christopher du Vallon i Aramis - kawaler Rene dHerblay), rozkoszują się świętym spokojem. Jedynie porucznik dArtagnan nadal wiernie służy królowej i oczekuje już długo awansu na kapitana. Liczy, że zdobędzie go wierną służbą... (Za Wikipedią) Co było dalej dowiemy się po przeczytaniu książki.
Dwadzieścia lat później. Trzej muszkieterowie cz. II
Aleksander Dumas (ojciec)
Dwadzieścia lat później (lub W dwadzieścia lat później) powieść Aleksandra Dumasa. Druga część trylogii opowiadającej historię czterech przyjaciół: Atosa, Portosa, Aramisa i dArtagnana. Powieść toczy się w latach 1648-49. Miejscem akcji jest Francja z Paryżem i różnymi miejscowościami oraz Anglia (Londyn i okolice). Francja, rok 1648. Nie żyją już Ludwik XIII i kardynał Richelieu. Ludwik XIV, następca tronu, jest niepełnoletni, więc władzę regencyjną sprawują królowa matka Anna Austriaczka i kardynał Jules Mazarin (właściwie Giulio Mazarini), Włoch, pierwszy minister i następca Richelieu (niektórzy historycy twierdzą, że Anna Austriaczka potajemnie wzięła z nim ślub). W kraju szaleje wojna domowa, tzw. Fronda. Mieszczanie ciemiężeni podatkami przez kardynała i królową wychodzą na ulice i walczą o swoje prawa. Wspomaga ich magnateria, który liczy na osłabienie władzy królewskiej. Na czele Frondy stoją książę Condé (Wielki Kondeusz) oraz książę de Beaufort. Mazarini rozwiązuje gwardię muszkieterów i gwardię kardynalską - obie zastępuje teraz gwardią muszkieterów królewsko-kardynalskich. Szuka do niej ludzi pewnych i na których można by polegać zawsze i wszędzie. Tymczasem Atos, Portos i Aramis powróciwszy do dawnych nazwisk (Atos - hrabia Olivier de La Fre, Portos - pan Christopher du Vallon i Aramis - kawaler Rene dHerblay), rozkoszują się świętym spokojem. Jedynie porucznik dArtagnan nadal wiernie służy królowej i oczekuje już długo awansu na kapitana. Liczy, że zdobędzie go wierną służbą... (Za Wikipedią) Co było dalej dowiemy się po przeczytaniu książki.
Jules Verne
"Jules Verne: Dwadzieścia tysięcy mil podmorskiej żeglugi. Vingt Mille Lieues Sous Les Mers: Tour du Monde Sous Marin. Książka w dwóch wersjach językowych: polskiej i francuskiej. Version bilingue: polonaise et française Dwadzieścia tysięcy mil podmorskiej żeglugi (inne wersje tytułów polskich przekładów: Dwadzieścia tysięcy mil podmorskiej żeglugi około świata, 20.000 mil podmorskiej żeglugi) powieść przygodowa Juliusza Verne'a. W powieści opisano szczegóły życia pod wodą i techniczne środki do tego służące (łódź podwodna ""Nautilus""). Akcja rozgrywa się w roku 1866, a główne postaci to tajemniczy kapitan Nemo, zoolog profesor Pierre Aronnax, jego służący Conseil, harpunnik Ned Land. Według rękopisu Verne'a Nemo był Polakiem, powstańcem styczniowym zesłanym na Syberię, który po powrocie pragnął pomścić śmierć rodziny wskutek rosyjskich represji po powstaniu styczniowym, zatapiając statki rosyjskiej floty handlowej. Wydawca Pierre-Jules Hetzel ze względu na dobro stosunków francusko-rosyjskich zasugerował mu jednak zmianę w Tajemniczej wyspie kapitan okazuje się być Hindusem, księciem Dakkarem. (https://pl.wikipedia.org/wiki/Dwadzieścia_tysięcy_mil_podmorskiej_żeglugi) la fois roman d'anticipation et roman initiatique, o les héros péntrent au cur de l'inconnu (le fond des océans, encore inexploré l'époque), Vingt mille lieues sous les mers est une des uvres les plus célbres de son auteur et a été de ce fait adapté de nombreuses reprises au cinéma et la télévision. L'apparition d'une bte monstrueuse aux quatre coins des mers défraie la chronique. L'animal rapide, fusiforme et phosphorescent est responsable de plusieurs naufrages, brisant le bois des navires avec une force colossale. Le scientifique français Pierre Aronnax du Muséum d'histoire naturelle de Paris, en voyage d'affaire New York, émet l'hypothse d'un Narval géant. Les compagnies d'assurances maritimes demandent ce que le monstre soit éliminé sous la menace de devoir augmenter leurs tarifs. Une grande chasse est alors organisée bord de lAbraham-Lincoln. Aronnax reçoit une lettre du Secrétaire de la Marine américaine lui demandant de rejoindre lexpédition pour représenter la France. Le scientifique embarque avec son fidle domestique flamand, Conseil. A bord, ils font la connaissance de Ned Land, harponneur canadien renommé, engagé pour capturer l'animal. Aprs des semaines de navigation, la confrontation avec le monstre a enfin lieu, et lAbraham-Lincoln est endommagé. l'issue d'un choc entre le monstre et la frégate, Aronnax, Conseil et Ned sont projetés par dessus bord. Ils échouent finalement sur le dos du monstre, qui n'est autre que le Nautilus, un sous-marin commandé par le capitaine Nemo qui fuit le monde de la surface. (https://fr.wikipedia.org/wiki/Vingt_mille_lieues_sous_les_mers)"
Ben Elton
Jest rok 1920, Berlin. Frieda Stengel, niemiecka Żydówka, rodzi Paulusa i Ottona. W Monachium powstaje zbrodnicza NSDAP. Losy bliźniaków wydają się przesądzone... Na szczęście zabrakło wody w kranie! Jeden z chłopców trafia do szkoły kadr Wehrmachtu i SS, drugi walczy na froncie. W imię miłości do tej samej dziewczyny. A gdy wojna się kończy, dla tych, co przeżyli, jakby trwa - w brytyjskim Secret Service i komunistycznej Stasi. Ben Elton oparł książkę na autentycznych losach swojej rodziny. Przenosi czytelników w najmroczniejsze czasy jakie przeżyła ludzkość. Poruszające.
Honoriusz Balzak
Dwaj poeci to pierwsza część powieści Stracone złudzenia autorstwa Honoriusza Balzaca. Dawid Séchard, młody i ambitny chłopak mieszkający na prowincji Francji, marzy o tym, aby zostać uczonym. Jednak jego chciwy ojciec postanawia wykorzystać nieśmiałość i naiwność syna i na niekorzystnych warunkach odsprzedaje mu swój zakład drukarski. Dawid desperacko mierzy się z groźbą bankructwa, aby zapewnić byt sobie i żonie Ewie, siostrze jego najlepszego przyjaciela Lucjana Chardona, poety ruszającego właśnie do Paryża w poszukiwaniu kariery.
M. Grossman
Bohaterem powieści jest mężczyzna obsesyjnie poszukujący miłości. Winą za swoje niepowodzenia obarcza kolejne partnerki, od których oczekuje więcej, niż sam im daje. A daje wyłącznie rozkosz. Na początku postrzegamy go jako normalnego mężczyznę o sporych potrzebach seksualnych. Poszukuje wciąż nowych doznań, realizuje odważne fantazje, których głównymi postaciami zawsze są kobiety. Czerpie pełnymi garściami z erotycznej sfery życia. Z czasem okazuje się, że przestaje kontrolować oganiającą go rzeczywistość, a obsesyjne poszukiwanie niespełnionego uczucia przejmuje nad nim kontrolę. Staje się groźny nie tylko dla swoich kobiet, ale przede wszystkim dla siebie. Książka jest kontrowersyjna, najdelikatniej mówiąc nieprzyzwoita i bulwersująca. Zarówno w treści, jak i w formie. Wulgaryzmy w takiej liczbie mogą wydawać się trudne do zniesienia. Jednak autor zadał sobie trud i seks opisuje tak realnie, jak tylko pozwala na to polski język. Ostre sceny erotyczne przedstawione są przy użyciu mnóstwa słów uznawanych za nieprzyzwoite, ale czy można to zrobić inaczej, nie ocierając się o egzaltację? Grossman nie uznaje tu kompromisów ani półśrodków. „Dwanaście” to powieść jedyna w swoim rodzaju – odważna do bólu, a jednocześnie lekka, miejscami dowcipna, nie pozbawiona absurdalnego humoru. Niektórzy zapewne zaliczą ją do pornografii. Jednak zakończenie, niezwykle zaskakujące, a także sposób narracji w finałowych scenach stawiają ją na półce znacznie wyższej niż tylko dobre, ociekające seksem opowiadania erotyczne. Taka skandalizująca książka pojawia się chyba po raz pierwszy w polskiej literaturze.
Ilia Ilf, Eugeniusz Pietrow
Żywa narracja, niepowtarzalni bohaterowie oraz niesamowite i zabawne przygody czekają na każdego, kto odważy się przeczytać to arcydzieło. Język powieści jest doskonale dobrany, by opisać miasta, ludzi, systemy polityczne i społeczne, które w Rosji wydają się niezmienne od 1927 roku. A Ostap Bender jest niczym Sherlock Holmes w świecie oszustów. Można tylko pozazdrościć pomysłowości temu czarującemu krętaczowi. [Dinara, goodreads.com] "Dwanaście krzeseł", to międzynarodowy bestseller, wielokrotnie sfilmowany - m.in. przez Mela Brooksa - przetłumaczony na: angielski, francuski, niemiecki, hiszpański, bułgarski, czeski, estoński, fiński, węgierski, włoski, portugalski, szwedzki, duński, litewski, serbski, słowacki, hebrajski, arabski, perski, chiński, grecki, koreański, turecki oraz polski. Powieść Ilfa i Pietrowa, to absolutna klasyka. W Rosji powieść ta nadal funkcjonuje w codziennym obiegu jako niewyczerpane źródło aforyzmów i powiedzonek, a głównemu bohaterowi i tytułowym krzesłom postawiono pomniki. Książka ma wiele warstw - z wierzchu to brawurowa powieść awanturnicza, dosłownie pękająca od akcji, przenoszącej się z miejsca na miejsce. Mamy tu nocne eskapady, pogonie, wędrówki przez szlaki Kaukazu, rejsy po Wołdze itp. Po drugie, to znakomita satyra na rzeczywistość Rosji sowieckiej w dziesięć lat po rewolucji, w czasie NEP-u. Po trzecie, można ją czytać trochę symbolicznie. Sojusz Bendera i Worobianinowa to sojusz zubożałej przedrewolucyjnej inteligencji z upadłą arystokracją. Gorąco polecam. [Pierogi_i_Pączki, lubimyczytac.pl] Słynna powieść "Dwanaście krzeseł" Ilii Ilfa i Eugeniusza Pietrowa ukazała się po raz pierwszy w 1928 roku i do dziś uważana jest za jedno z najpopularniejszych dzieł literatury rosyjskiej XX wieku. Historia dwóch oszustów, którzy wyruszają na poszukiwanie diamentów Madame Pietuchowej, pozostaje jedną z ulubionych lektur czytelników. Nazwisko Ostapa Bendera, mistrza intryg, stało się powszechnie znane, a sama powieść była szeroko cytowana i doczekała się setek udanych wznowień. [azbooka.ru] Ilf i Pietrow mistrzowsko bawią się językiem, tworząc żywe obrazy i humorystyczne sytuacje, które pozostają w pamięci na długo. Atmosfera epoki sowieckiej jest oddana tak precyzyjnie i sugestywnie, że niemal widzimy każdą scenę na własne oczy. "Dwanaście krzeseł" to idealne połączenie komedii i dramatu, zdecydowanie warte poznania. [Vanessa_Arsan, litres.ru] Teściowa jest przeważnie istotą nielubianą. Jeśli zięć jest na dokładkę nielubiany przez teściową, może dojść do tragicznych wydarzeń. Hipolit Worobianinow był właśnie nielubianym zięciem. Klaudia Iwanowna Pietuchowa teściową, która ukryła przed nim i przed gniewem rewolucjonistów cały swój majątek w krześle. Rodzina musiała uciekać z pałacyku w Starogrodzie, a krzesło zostało. Razem z pozostałymi jedenastoma. Takich rewelacji dowiedział się zięć siedząc przy łożu śmierci teściowej. Cóż mu pozostało innego, jak spróbować odzyskać precjoza? Niestety, oryginalny schowek Klaudia Iwanowna zdradziła również popowi, ojcu Fiodorowi Wostrikowowi. Co tam tajemnica spowiedzi, gdy chodzi o sto pięćdziesiąt tysięcy rubli? To już dwóch pretendentów do skarbu. Jest jeszcze trzeci, Ostap Bender. Niebieski ptak, spryciarz, nieodrodne dziecko porewolucyjnego bałaganu i wielki kombinator. [Beata Gościk, encyklopediateatru.pl] ADAPTACJE FILMOWE. Powieść była przeniesiona na ekran blisko dwadzieścia razy. Najbardziej znana jest amerykańska adaptacja Mela Brooksa zatytułowana "The Twelve Chairs" (1970). Do innych ważniejszych adaptacji należą: polsko-czeski film Martina Friča "Dvanact křesel" (1933); angielska "Keep Your Seats, Please" (1936), radziecka "Двенадцать стульев" (1971 i 1976), brazylijska "Treze Cadeiras" (1957), kubańska "Las Doce Sillas" (1962) oraz niemiecka "ZwOlf StUhle" (2004). ADAPTACJE TEATRALNE. Na polskiej scenie "Dwanaście krzeseł" pojawiało się wielokrotnie. Najwcześniejszą adaptację zrealizowano w warszawskim Ateneum w 1934 roku, w reżyserii Mariana Wyrzykowskiego. Później powstały kolejne inscenizacje, m.in. w Teatrze Śląskim w Katowicach (1962), w Teatrze Syrena w Warszawie (1985), w Teatrze Telewizji (1988), w Teatrze Polskiego Radia (1996) oraz ponownie w Teatrze Śląskim w 2018 roku, w adaptacji i reżyserii Nikołaja Kolady. Powieść Ilfa i Pietrowa była też (i nadal jest) wielokrotnie wystawiana na deskach scenicznych w wielu krajach na całym świecie. O AUTORACH. Ilja Ilf (1897-1937) i Eugeniusz Pietrow (1902-1942) byli radzieckimi pisarzami satyrycznymi pochodzącymi z Odessy. Większość swoich tekstów tworzyli wspólnie, a największą sławę przyniosły im powieści "Dwanaście krzeseł" i "Złote cielę". Pisali także opowiadania, artykuły satyryczne, sztuki teatralne i scenariusze filmowe, a w latach 30. odbyli podróż po Stanach Zjednoczonych, opisaną w książce "Ameryka jednopiętrowa". Ilf zmarł na gruźlicę w 1937 roku, a Pietrow zginął w 1942 roku w katastrofie lotniczej podczas II wojny światowej. Ich twórczość zajmuje trwałe miejsce w literaturze światowej jako jeden z najważniejszych przejawów satyry XX wieku. Nota: przytoczone powyżej opinie są cytowane we fragmentach i zostały poddane redakcji.