Romans i literatura obyczajowa

Wrzos

Maria Rodziewiczówna

Andrzej Sanicki to znany warszawski bon vivant. Jest przystojny i zamożny. Pełnymi garściami korzysta z uroków życia. Chcąc spełnić ostatnią wolę matki, musi jednak ograniczyć hulaszczy tryb życia ma się ożenić! Małżeństwo jest bowiem warunkiem otrzymania przez Sanickiego spadku po matce. Wkrótce poślubia Kazimierę Szpanowską. Małżeństwo z rozsądku przynosi korzyści obu stronom. On zyskuje konieczne fundusze do prowadzenia swego hulaszczego trybu życia. Ona z kolei z radością odchodzi z rodzinnego domu, w którym po śmierci matki rządzi złośliwa macocha. Sanicki od dawna kocha się w ponętnej baronowej Celinie. Kazia również przyznaje się do innej miłości. Oboje postanawiają utrzymywać pozory przed swymi rodzinami i światem. Jednak Sanicki z biegiem czasu coraz bardziej zaczyna cenić zalety swej małżonki. Ze zdumieniem odkrywa, że jego uczucie do Celiny wygasło, a zamiast tego zakochał się... we własnej żonie. Czy Kazia będzie chciała i potrafiła odwzajemnić tę miłość? Wrzos to niezwykle interesująca i pełna zwrotów akcji książka.

Wrzos

Maria Rodziewiczówna

Szalone lata 20-te, wyzwolona Warszawa i... małżeństwo z rozsądku. W sercu przedwojennej Warszawy, gdzie życie towarzyskie rozkwita na salonach, Andrzej Sanicki - przystojny, zamożny kawaler o rozpustnym trybie życia - stoi przed życiowym wyzwaniem. Musi porzucić beztroskie dni, aby spełnić ostatnią wolę matki: ożenić się. Wybór pada na Kazię Szpanowską, skromną i pracowitą pannę z prowincji, która wnosi do jego życia coś zupełnie nowego. W wirze warszawskich salonów, między balami a charytatywną pracą, rozgrywa się historia o miłości i poświęceniu. Czy możliwe jest prawdziwe uczucie tam, gdzie małżeństwo jest zawarte z rozsądku? Idealna dla fanek i fanów "Dumy i uprzedzenia" Jane Austen. Maria Rodziewiczówna (1864-1944) - ceniona polska powieściopisarka i nowelistka, której twórczość skupia się na wartościach patriotycznych, kulturze polskiej, naturze i emancypacji kobiet. Znana z aktywizmu społecznego. Zdobyła uznanie dzięki powieściom "Dewajtis" i "Lato leśnych ludzi".

Wskrzes

Zbigniew Wojnarowski

"Widać nie ma dwóch takich samych kobiet. Każdą trzeba usunąć z tego świata metodą osobną i niepowtarzalną". Bohater noweli intensywnie korzysta z życia, między innymi dzięki majątkowi ojca swojej żony, Violi. Kiedy pierwsza fala uniesień opada i w jego życiu pojawia się inna kobieta, mężczyzna postanawia pozbyć się niewygodnej małżonki w taki sposób, by nie utracić finansowych przywilejów wdowca. A wszystko to w onirycznych realiach, gdzie za oknem bohaterów oddających się cielesnym rozkoszom przelatują chimery i zeppeliny. Idealna lektura dla miłośników lekkiego surrealizmu w stylu Rolanda Topora.

Wspomnienia z martwego domu

Fiodor Dostojewski

Wspomnienia z martwego domu to najbardziej osobiste dzieło mistrza rosyjskiej prozy. Oparte na bazie doświadczeń z kilkuletniego pobytu na katordze, stanowią poruszający obraz życia w syberyjskim więzieniu. Powieściowa forma pozwala na zdystansowanie się od własnych przeżyć i ukazanie różnorodności osadzonych. A ci bywają rzeczywiście odmienni niektórzy, mimo trudów i dramatów, zachowują człowieczeństwo i życzliwość, inni dziczeją, dają się porwać najniższym instynktom i zdominować najgorszym cechom. Tło dla ludzkich losów i relacji między bohaterami stanowi szeroki opis zwyczajów panujących na katordze i katorżniczego życia.

Wspólnicy opowiadanie erotyczne

M. Martinez & K. Krakowiak

Karolina zostawia stabilną, ale wypalającą pracę w korporacji, aby wejść w spółkę z przyjacielem, z którym łączy ją pewna tajemnica sprzed lat. Jaka? Tego nie wie nawet jej mąż, z którym wiedzie na pozór udane życie małżeńskie. W rzeczywistości jest kontrolujący i samolubny, zarówno w sferze emocjonalnej, jak i seksualnej. Czy odwaga w zmianach zawodowych przełoży się na decyzje dotyczące także życia prywatnego bohaterki?

Wszystkie moje jutra

Elizabeth Camden, Jody Hedlund, Karen Witemeyer

Historie miłosne, które rozjaśnią wszystkie Wasze jutra! Karen Witemeyer, Jody Hedlund i Elizabeth Camden należą do grona najbardziej poczytnych autorek romansu historycznego – ich powieści zdobywały liczne nagrody, takie jak: RITA Award, Christy Award, Nagroda za Najlepszą Książkę Chrześcijańską, i wiele innych. Tym razem trzy znakomite pisarki przeniosą nas w świat miłosnych opowiadań… jak zawsze, z historią w tle. Warta czekania – Karen Witemeyer zabiera czytelniczki do kobiecej kolonii w Harper’s Station, gdzie samotna matka musi pokonać dawny ból i strach, by zaufać pewnemu burkliwemu, choć poczciwemu, dostawcy. Mężczyzna pomaga kobietom się usamodzielnić i rozwijać dobrze prosperujący interes. Przebudzone serce – Jody Hedlund towarzyszy młodej kobiecie w jej wyprawach po zaułkach Nowego Jorku, gdzie – wraz z nowo mianowanym pastorem – walczy o lepszy los dla ubogich i skrzywdzonych przez życie. W stronę słońca Elizabeth Camden to opowieść o studentce medycyny, która zmaga się z surowością swoich przełożonych… oraz z własnym pociągiem do pewnego przystojnego, niedostępnego prawnika.

Wszystkie moje zmartwychwstania

Iwona Małgorzata Żytkowiak

Niezagojona rana kiedyś się rozjątrzy - to pewne. Pytanie tylko: kiedy? Można powiedzieć, że Magda wreszcie odnalazła szczęście. Kobieta, która ma za sobą trudne dzieciństwo i nieudane małżeństwo, znajduje spokój u boku swojego byłego szefa. Może i jest to związek bez emocjonalnych fajerwerków, ale pozwala na stabilne, wygodne życie. Tak w każdym razie mówi sobie Magda. Dom, dziecko - dzień za dniem, rok za rokiem. Bezpiecznie. W codziennej rutynie bohaterka nie zauważa, że jej córka popada w szpony nałogu. Świetna pozycja dla miłośniczek psychologicznych portretów kobiecych kreślonych przez Katarzynę Grocholę. Iwona Małgorzata Żytkowiak (ur. 1963) - autorka powieści obyczajowych i romansów, poetka, z wykształcenia polonistka. Mieszka w miejscowości Barlinek, jest członkinią Związku Literatów Polskich. Do jej najsłynniejszych książek należą: Tonia, Kobiety z sąsiedztwa czy Nowe życie.

Wszystkie nasze tajemnice

Monika Sawicka

Napisałam tę powieść ponieważ się wkurzyłam.  Od średniowiecza dzieli nas tyle wieków, a ja mam wrażenie jakby się nic nie zmieniło. Kobieta jest spychana na margines - jej prawa, jej seksualność, jej możliwość decydowania, jak i z kim ma żyć. Polska staje się coraz bardziej homo i ksenofobicznym krajem, w którym mniejszości są dyskryminowane i zastraszane, ludzie  podzieleni jak dawno nie byli. To jest złe. W tej powieści pokazałam dużo Zła, sami stajemy się złem chodzącym. Ale ta powieść ma w sobie także wiele Dobra. Bo  "piękno jest płaszczem dobra" i jak pisał Platon "na początku jest dobro". Monika Sawicka