Popularnonaukowe i akademickie

Zjawiska dyspersyjne i przewodnictwo elektryczne w relaksorach, multiferroikach i strukturach wielowarstwowych

Ryszard Skulski

Zjawisko ferroelektryczności zostało odkryte niespełna 100 lat temu, a gwałtowne powiększenie tej grupy materiałów następuje od lat 50-tych ubiegłego wieku. Pośród nich ważne miejsce zajmują ferroelektryki o strukturze perowskitu, oraz roztwory stałe bazujące na ich osnowie. Grupami materiałów bardzo bliskimi ferroelektrykom są tzw. relaksory i relaksorowe ferroelektryki, które odznaczają się wyjątkowymi właściwościami aplikacyjnymi. Multiferroiki i struktury wielowarstwowe to kolejne grupy materiałów o specyficznych właściwościach aplikacyjnych, w których zjawisko ferroelektryczności odgrywa ważną rolę. Ze względów aplikacyjnych (niższe koszty) materiały te często wytwarzane są w postaci ceramicznej. Wymienione grupy materiałów tj. relaksory, multiferroiki i struktury wielowarstwowe w postaci ceramicznej są przedmiotem monografii. W pracy podjęta została próba uporządkowania i uzupełnienia wiedzy dotyczącej wymienionych materiałów, w tym zjawisk (efektów) w nich zachodzących. Dokonany został również przegląd i wybór publikacji poświęconych tematyce na przestrzeni wielu lat. Praca może zainteresować osoby zajmujące się badaniami takich materiałów, a także doktorantów i studentów.

Zjawisko Fringe Belt w strukturze morfologicznej miast polskich na przykładzie Radomia

Magdalena Deptuła

W książce podjęto zagadnienie powszechnie znane i analizowane w zagranicznej literaturze przedmiotu, ale nowatorskie na gruncie polskich badań urbomorfologicznych. Monografia jest poświęcona koncepcji Fringe Belt - jednej z kluczowych w brytyjskiej morfologii miast - oraz zjawisku o tej samej nazwie, które w strukturze przestrzennej miasta jest reprezentowane przez tereny obrzeży miejskich - zarówno dawnych, jak i aktualnych, wykazujących duży stopień trwałości. W planie miasta formują one specyficzne strefy wyróżniające się ekstensywnymi formami użytkowania oraz zagospodarowaniem głównie o charakterze instytucjonalnym, rekreacyjnym i przemysłowym. Analiza tych stref, w ujęciu historycznym, pozwala "uporządkować" strukturę morfologiczną badanych miast, ułatwia zrozumienie dynamiki procesów zachodzących na ich obszarze i pomaga przewidywać przyszłe przeobrażenia struktur urbanistycznych, co czyni koncepcję Fringe Belt atrakcyjną nie tylko dla geografów, lecz także dla planistów. Publikacja składa się z dwóch części. W pierwszej, o charakterze wprowadzającym, ukazano genezę koncepcji Fringe Belt, jej rozwój w światowych badaniach morfologicznych, założenia oraz metodologię badań. Szczegółowo omówiono zjawisko Fringe Belt stanowiące szczególny element struktury morfologicznej miasta, podkreślono jego uniwersalny charakter i specyfikę. Część druga, empiryczna, zawiera prezentację rozwoju zjawiska Fringe Belt w strukturze morfologicznej Radomia oraz opis prawidłowości, jakimi cechuje się ono w miastach polskich. Monografia stanowi przykład dogłębnej analizy urbomorfologicznej w ujęciu geograficzno-historycznym. Przedstawiono w niej kompletny stan badań nad koncepcją Fringe Belt i zjawiskiem, którego dotyczy, a także zgromadzono wiedzę z zakresu morfologii miast wykraczającą poza dotychczasowy poziom jej powszechnej znajomości w Polsce.

Zjawisko wielopracy. Psychologiczne uwarunkowania i konsekwencje

Agnieszka Lipińska-Grobelny

 W prezentowanej książce zjawisko wielopracy oglądane jest z perspektywy psychologicznej, chodzi tu bowiem o zrozumienie mechanizmów funkcjonowania człowieka w sytuacji zaangażowania w wiele rodzajów pracy jednocześnie. To niezmiernie ważny problem współczesnej psychologii pracy. Autorka włącza się tym samym w nurt badań nad najważniejszą przemianą cywilizacyjną naszych czasów w zakresie stosunków pracy, jakim jest przemiana form i systemów zatrudnienia. Autorka zrealizowała poważny projekt, który przynosi nową wiedzę na temat psychologicznych uwarunkowań i konsekwencji zaangażowania w pracę na zasadzie łączenia obowiązków. To nie są przysłowiowe psychologiczne „trzy grosze" dorzucone do istniejącej wiedzy na temat zjawiska wielopracy, lecz naświetlające nowe, nieznane jej aspekty. To stanowi osobną wartość, jaką jest wiedza psychologiczna, umożliwiająca zajęcie „istotnego stanowiska” w kwestii wielopracy. Ważnym osiągnięciem Autorki jest pokazanie możliwości integrowania wiedzy psychologicznej (w tym wypadku zgrabne połączenie wyników badań na temat funkcjonowania rodziny, badań nad jakością życia, dobrostanem, zadowoleniem z pracy i życia). A także, co nie mniej ważne, pokazanie perspektywy nowych badań, ponieważ lektura pracy nasuwa nowe pytania i zachęca do szukania odpowiedzi.

Zjawy, szaleństwo i śmierć. Fantastyka i realizm magiczny w literaturze hispanoamerykańskiej

Tomasz Pindel

Zjawy, szaleństwo i śmierć jest pierwszą tego rodzaju pracą publikowaną w Polsce. Autor przedstawia rozwój hispanoamerykańskiej literatury fantastycznej, począwszy od próbek publikowanych w prasie w XIX wieku, poprzez okres modernizmu, aż po twórczość Julia Cortázara. Proza fantastyczna, z początku imitująca europejskie i północnoamerykańskie wzory, z czasem zyskuje artystyczną dojrzałość i owocuje oryginalnymi tekstami. Ewolucja ukazana została na przykładzie dzieł najważniejszych twórców tego nurtu (m.in. Rubén Darío, Leopoldo Lugones, Horacio Quiroga, Macedonio Fernández, Jorge Luis Borges, Adolfo Bioy Casares). Osobny wątek stanowi realizm magiczny, powszechnie kojarzony czy wręcz utożsamiany z literaturą latynoamerykańską. Praca zarysowuje historię terminu i definiuje charakterystyczne cechy realizmu magicznego na przykładzie powieści najwybitniejszych jego twórców (m.in. Juan Rulfo, Gabriel García Márquez, Alejo Carpentier).   Tomasz Pindel (1976) - pracownik Instytutu Książki i b. wykładowca Katedry Ameryki Łacińskiej UJ, tłumacz literatury hiszpańskojęzycznej, szczególnie latynoskiej, publicysta - współpracuje z lubimyczytac.pl, „Chimerą”, „Kulturą Liberalną”, Magazynem „Książki”, sporadycznie też z „Gazetą Wyborczą” i „Tygodnikiem Powszechnym”, współautor audycji Piątka z literatury (RMF Classic) i bloga poczytane.blog.onet.pl, autor jednej powieści, redaktor prowadzący serii Las Américas. Nieznana klasyka literatury latynoskiej wydawnictwa Universitas.

Zjednoczeni w mowie. Względność językowa w ujęciu dynamicznym

Joanna Rączaszek

Względność językowa w ujęciu dynamicznym Teoria języka nie może być prosta. Budowanie jej w kategoriach struktur lub kompetencji umysłu pojedynczego człowieka musi doprowadzić do bezradności wobec ważnych pytań. Autorka postuluje, że aby zrozumieć, skąd się biorą struktury językowe i w jaki sposób uczenie się ich oraz bieżące używanie kształtuje poznanie człowieka w kulturowo specyficzny sposób, należy jednocześnie badać zjawiska obejmujące różne układy (jednostki, diady, grupy, populacje) oraz różne skale czasu (od ułamków sekund prostych reakcji, po sekundy i minuty interakcji, miesiące i lata rozwoju językowego po setki i tysiące lat zmian diachronicznych języka). W pracy przedstawiono propozycję ram pojęciowych i metod prowadzenia badań, które mają za zadanie sprostać tej złożoności.

Zło niechrześcijańskie i nieludzkie. Historia dzieciobójstwa i inne szkice z dziejów codzienności

Dariusz Łukasiewicz

Autor analizuje problematykę dziejów codzienności, przede wszystkim w państwie pruskim. Jest to pierwsza książka w Polsce poświęcona tej tematyce w odniesieniu do naszego najważniejszego i zachodniego sąsiada. Analizie poddane zostało zjawisko dzieciobójstwa. Temat wprawdzie nośny i makabryczny, ale przede wszystkim ważny, jako element dawnej regulacji urodzeń w świecie bez antykoncepcji. Autor podejmuje też nowatorską i kluczową dla dzisiejszej Polski tematykę dziejów bezpieczeństwa w różnych aspektach – socjalnym, zdrowotnym, edukacyjnym, rodzinnym, mieszkaniowym. Interesuje się kwestią mentalności i stereotypów etnicznych, coraz częściej podejmowaną ważną tematyką historii kobiet. Książka zawiera rozdział o dziejach chłopów, która to problematyka po 1989 r. w polskiej historiografii się prawie nie pojawia i osobny tekst o roli warstw niższych w powstaniu 1794 r. 

Złote pióra. George MacDonald, James Matthew Barrie, Cicely Mary Barker - twórczość, polska recepcja, propozycje przekładowe

Aleksandra Wieczorkiewicz

Erudycyjna, napisana piękną polszczyzną, z entuzjazmem i zachwytem dla najlepszych dzieł literackich z przeszłości, który to nastrój udziela się czytelnikowi, książka stanowi wyraz autentycznej pasji połączonej z rozległą i w doskonały sposób uporządkowaną wiedzą. prof. dr hab. Anna Czabanowska-Wróbel Praca Aleksandry Wieczorkiewicz, organicznie i dojrzale łącząc literaturoznawstwo, głównie w jego odmianie komparatystycznej, z przekładoznawstwem, pokazuje głęboki sens badań interdyscyplinarnych. Badaczka tworzy imponujące studium obecności angielskiej klasyki złotego wieku w obszarze języka polskiego, ukazujące, jak transfer przekładowy wpływa na tworzenie się rodzimej literatury dla młodego odbiorcy. dr hab. Joanna Dybiec-Gajer, prof. UKEN Monografia wyróżnia się ze względu na swój dwojaki charakter: właściwej narracji naukowej towarzyszy aneks zawierający przekłady utworów będących głównym przedmiotem rozważań. Autorka okazuje się nie tylko znawczynią szeroko pojętej literatury dziecięcej, wnikliwą badaczką tekstów oryginalnych i przekładów, ale także utalentowaną tłumaczką. prof. dr hab. Monika Adamczyk-Garbowska Autorka monografii nakreśla szeroki kontekst kulturowy dla swoich badań, sięgając do myśli antycznej, mitologii, Biblii, folkloru, ważnych dzieł literackich (zwłaszcza angielskich) z różnych epok. Włącza w swoje badania również bogaty materiał ikonograficzny, który wspomaga interpretację biografii pisarskich oraz ilustruje rozważania dotyczące historii dziecka i dzieciństwa. dr hab. Krystyna Zabawa, prof. UIK Dr Aleksandra Wieczorkiewicz - literaturoznawczyni, translatolożka, badaczka w Zespole ds. Badań nad Literaturą i Kulturą Dziecięcą na Wydziale Filologii Polskiej i Klasycznej Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, pracuje jako adiunkt w Instytucie Filologii Polskiej UAM. Zainteresowana teorią i praktyką przekładu, zajmuje się polskimi tłumaczeniami angielskiej literatury dziecięcej "złotego wieku" oraz badaniami nad polską literaturą dziecięcą pierwszej połowy XX stulecia.

Złote rymy

Pitagoras

Pitagoras był wyznawcą orfizmu, który praktykowano we wszystkich greckich koloniach: Mówi się zaś na ogół, iż Pitagoras był naśladowcą Orfeusza, jeśli chodzi o sposób mówienia i myślenia. Członkowie wspólnoty w podobny sposób oddawali cześć boską Pitagorasowi, czcząc go np. jako Apollina Pytyjskiego. Najbardziej pewnym źródłem informacji o moralności Pitagorasa mogłyby być Złote rymy, których jest co najmniej przypuszczalnym autorem, choć nie wiadomo jak wiele z tej treści pozostało takie, jak w wersji oryginalnej. Trudno odróżnić poglądy Pitagorasa od przemyśleń następców ze szkoły pitagorejskiej często przypisywanych przez nich mistrzowi. Pitagoras cenił bardzo przyjaźń, i mimo że Diogenes przypisał sentencję zupełnie innym filozofom greckim, podobno On to pierwszy powiedział, że przyjaciele powinni mieć wszystko wspólne i że przyjaciel jest [dla człowieka] drugim ja. (Za Wikipedią).