Science Fiction
Hans Dominik
Professor Eggerths Stratosphärenpiloten beobachten, wie ein riesiger Meteor auf die Erde stürzt und in den Eiswüsten der Antarktis niedergeht. Sie fliegen hin und wollen den Himmelskörper untersuchen, der sich als unverhoffte Rohstoffquelle entpuppt. Das ist ein Bolide von rund einem Kilometer Durchmesser, der Millionen Tonnen Silber und Platin auch Goldadern im Wert von sagenhaften 20 Milliarden Reichsmark enthält. Deutsche Wissenschaftler und Politiker narren mithilfe der Stratosphärenschiffe der Eggerth-Werke ihre Kollegen in den restlichen Ländern ebenso gekonnt. Ein Kampf entbrennt. Die Schätze aus dem All sollen der gesamten Menschheit zugute kommen.
Agata Polte
Żmijom nie było dane dojść do siebie po wydarzeniach ostatnich miesięcy. Kiedy Kai zostaje zarażona tajemniczym wirusem, cały Gang stara się znaleźć dla niej lekarstwo. Poszukiwania prowadzą do szalonego naukowca związanego z jednym z rosyjskich gangów. W wyniku jego wcześniejszych eksperymentów zwyczajni ludzie przemieniali się w bestie. Czas szybko ucieka, a pytania się mnożą. Czy osoba obdarzona mocą również stanie się potworem? Czy może wirus po prostu ją zabije? Jaką rolę odgrywa w tym wszystkim Gang Białego Wilka? Czy Waterby jak zwykle próbuje wkurzyć Lucana, czy tym razem stawka jest znacznie wyższa? Żmije znów stają się celem i nie mają wyboru – muszą walczyć, by ocalić nie tylko członków gangu, ale także niewinnych ludzi, na których bawiący się w boga szaleniec przeprowadzał eksperymenty. Wynik tego starcia nie jest przesądzony, a stawka najwyższa z możliwych!
Elektryczne banany, czyli ostatni kontrakt Judasza
Mirosław Piotr Jabłoński
Jeśli zastanawiasz się, dokąd zmierza ten świat, ta książka przynosi jedną z możliwych odpowiedzi. W niedalekiej przyszłości państwa stały się korporacjami, które zaciekle walczą ze sobą o wpływy i zasięgi. Watykan toczy prawdziwy bój o przetrwanie po tym, jak muzułmanie użyli wobec niego broni nuklearnej. To jednak nie jedyne zmartwienie Stolicy Apostolskiej. W niebezpieczeństwie jest również papież nieustannie rzucający klątwy na Hollywood. Mieszkańcy fabryki snów postanawiają się na nim odegrać, a pomóc ma im w tym pewien nieudolny scenarzysta. Powieść zainteresuje miłośników krajowej fantastyki, zwłaszcza fanów Dariusza Domagalskiego czy Marcina Ciszewskiego.
Herbert George Wells
„Eliksir przyśpieszający” to opowiadanie autorstwa Herberta George’a Wellsa, uznanego za jednego z pionierów gatunku science fiction. Opowieść dotyczy eliksiru, wynalezionego przez prof. Gibberne'a, który przyspiesza wszystkie procesy fizjologiczne i poznawcze jednostki o kilka rzędów wielkości, tak że chociaż jednostka nie dostrzega w sobie żadnej zmiany, świat zewnętrzny wydaje się prawie zamrożony w bezruchu i można jedynie dostrzec ruch najszybciej poruszających się obiektów - takich jak końcówka zbliżającego się bicza.
H. G. Wells
Prof. Gibberne wynajduje specyfik, który radykalnie przyspiesza procesy fizjologiczne i poznawcze człowieka. Jednostka będąca pod wpływem eliksiru nie dostrzega w sobie żadnych zmian, ma natomiast wrażenie jakby świat dookoła zastygł w bezruchu. W sytuacji tak wielkiego spowolnienia dostrzec można wyłącznie naprawdę szybkie ruchy, jak strzał w bicza. Eksperymenty z użyciem substancji dają obiecujące rezultaty, ale niosą ze sobą również pewne ryzyko. W 2001 r. opowiadanie zostało zekranizowane jako pierwszy odcinek brytyjskiego miniserialu "The Infinite Worlds of H. G. Wells".
Michael Moorcock
Mroczna opowieść fantasy, w której bohater o niezwykłych mocach próbuje ocalić przed zagładą rozpadający się świat starego imperium Oto niezwykłe przygody Elryka, ostatniego cesarza imperium Melniboné, oraz jego rozumnego wampirycznego miecza, Zwiastuna Burz, który potrafi wysysać dusze i siłę pokonanych przeciwników. Potęga Melnibonian, starożytnej rasy władającej światem przez dziesięć tysięcy lat, chyli się ku upadkowi, atakowana przez sąsiadujące ze Smoczą Wyspą ludzkie królestwa. Zasiadający na Rubinowym Tronie Elryk to wyjątkowy bohater - choć o słabym ciele i uzależniony od narkotyków podtrzymujących jego siły witalne, to jednak dzięki odziedziczonym po przodkach mocom jest potężnym czarnoksiężnikiem potrafiącym przyzywać demony, władającym żywiołami i do tego korzysta z ciągłej pomocy Władców Chaosu. Białowłosy i szkarłatnoooki Elryk z Melniboné samotnie kroczy wśród światów multiwersum, budząc strach wśród wrogów i przyjaciół, rywalizując ze swym podłym kuzynem Yrkoonem o panowanie nad baśniową krainą. Elryk z Melniboné jest jednym z tych gigantów fantasy, którzy wstrząsnęli gatunkiem. Może nie tak znany jak Conan czy Gandalf, ale mimo to jest w tym samym nielicznym klubie postaci wymienianych jako przełomowe dla opowieści spod znaku magii i miecza. Fantasyliterature.com W TOMIE ELRYK Z MELNIBONÉ PERŁOWA FORTECA ŻEGLARZ NA MORZACH PRZEZNACZENIA KLĄTWA BIAŁEGO WILKA
Aleksandra Borowiec
W powstałym po katastrofie ekologicznej postindustrialnym mieście Pattium, w którym woda jest towarem luksusowym, a dzielnicę biedoty, Mizerię, od reszty miasta odgradza wysoki mur, popularnością cieszą się wynalezione przez Inżyniera empatajzery urządzenia, które pozwalają zapisywać i odtwarzać skrajne emocje i przeżycia Sara Schwartz, policjantka z miejskiej obyczajówki, dostaje nową sprawę. Na platformie empatajzerów ktoś umieścił nagranie, na którym bierze prysznic. Problem w tym, że dostęp do wody w Pattium jest ściśle limitowany. W dodatku nagranie wrzucono z konta jednego z pracowników firmy Empathy, produkującej urządzenia. Śledztwo toczy się raczej leniwie, bo i sprawa nie jest początkowo zbyt dużego kalibru. Po kilku dniach pojawia się kolejne nagranie. Tym razem ktoś pije na nim wino - które również jest nielegalne. Większego ciężaru sprawa nabiera wówczas, kiedy - również z konta jednej z pracownic firmy - ktoś wrzuca w sieć nagranie, na którym jakaś kobieta umiera z pragnienia. Tropy prowadzą na Mizerię, dzielnicę biedoty. Sprawę zaciemniają nagrania, które udostępnia performerka Bea Gerwich - na nich także umierają ludzie. W dodatku na Mizerii wybucha dziwaczny bunt Przebudzeni, których znakiem rozpoznawczym jest wytatuowana na policzku łza, kontestują empatajzery jako urządzenia dostarczające jedynie namiastek prawdziwych uczuć i namawiają ludzi, by w proteście umierali z pragnienia
Marcin Wolski
Tekst, który wraz z upływem czasu zyskuje wciąż nowe znaczenia, jest wręcz proroczy. Można go odbierać jako zwykłą (bardzo dobrą) rozrywkę, a także doszukiwać w nim głębszych znaczeń i analogii do współczesności. W „Enklawie” znaleźć można kilka wątków, które pod koniec łączą się ze sobą, aby stworzyć spójną całość. I tak mamy tutaj nawiedzonych sekciarzy-apokaliptyków, wierzących w rychły koniec świata, milionera, młodą narkomankę ze skłonnościami do nimfomanii, podejrzanego pustelnika i tajne służby specjalne. A cały świat, w którym toczy się akcja, zmierza ku zagładzie, którą mogą przetrwać tylko wybrani – mieszkańcy tytułowej Enklawy. WOJCIECH GOŁĄBOWSKI (esensja.pl): „Enklawa” zawiera zadziwiająco prorocze opisy rozwoju socjalizujących krajów Zachodu i sporą dawkę typowego dla Marcina Wolskiego humoru. Młody potentat finansowy, Walter Swampson, katapultuje się ze spadającego samolotu, lądując na bezludnej wyspie, na dachu wieżowca. To znaczy, w samotni ekscentrycznego Jeremiasza, który, wykupiwszy dach najwyższego w okolicy biurowca i odseparowawszy się od najwyższych pięter kilkoma metrami betonu, urządził tam sobie pustelnię. Wzajemne towarzystwo bynajmniej nie cieszy żadnej ze stron. A wyjścia – poza desperackim skokiem z krawędzi – nie ma, wszystkie drogi odcięte. Żadnych telefonów, spadochronów, wyjść ewakuacyjnych… Co gorsza, Jeremiasz zdaje się nie być tym, za kogo się podaje. Wkrótce akcja zaczyna toczyć się błyskawicznie i wielowątkowo, wciągając czytelnika coraz bardziej. PABLO (www.podsluch.wordpress.com): „Enklawa” to historia opowiadająca o bliżej niesprecyzowanej przyszłości. Akcja toczy się nieokreślonym miejscu i opowiada o pewnym proroku – geniuszu i naukowcu Jeremiaszu, który na dachu wieżowca urządził sobie dziewiczą oazę – Enklawę. Na wysepce tej, wskutek zamachu, ląduje potentat i milioner imieniem Walter. Okazuje się, że jej opuszczenie jest niemożliwe i nasz bohater zmuszony jest poznać bliżej wspomnianego Jeremiasza. Jednocześnie super tajny agent Tim wraz z ekipą, tropią grupę religijnych separatystów. W pewnym momencie do zabawy dołącza jeszcze siedemnastoletnia Zuzia, szukająca silnego męskiego ramienia, tajemniczy Piętaszek i ninja Nakayama. W „Enklawie” odnalazłem dużo punktów wspólnych z „Nowym wspaniałym światem” Huxleya, który w powieści Wolskiego nie jest ani nowy ani tym bardziej wspaniały. Przedstawione realia autor opierał – jak sam przyznaje, na swoim wyobrażeniu zachodu (powieść pisana była w 1977 roku) i w zamyśle miała być to karykatura naszego rodzimego PRL-u. Efekt tego eksperymentu okazał się niesłychanie ciekawy, trafiony i wręcz proroczy. Aktualność treści „Enklawy” zaskoczy jeszcze zapewne niejednego czytelnika. Przesłania, które wyłaniają się po skończonej lekturze, są dobitne i co najcenniejsze – zmuszają czytelnika do zastanowienia się nad tą z pozoru banalną historią. „Enklawa” to kawał naprawdę solidnej literatury. Najlepsze jednak jest to, że można czytać tę książkę jako zwykłą fantastykę i bez doszukiwania się analogii, bawić się równie wspaniale. Moja ocena: 8,5/10. Książka ta jest zapisem nadawanego w odcinkach, radiowego serialu „Enklawa” emitowanego w latach 70. XX stulecia, w Radiowej Trójce, w ramach kultowej audycji „60 minut na godzinę”. Mimo upływu wielu lat, tekst ten jest nadal żywy. Można go wręcz uznać za proroczy. Nota: przytoczone powyżej opinie są cytowane we fragmentach i zostały poddane redakcji. Projekt okładki: Karolina Lubaszko.