Wydawca: 8

Ryszard Kilvington. Nieskończoność i geometria

Robert Podkoński

Już autorzy średniowiecznych tekstów zapoczątkowali proces, który zwykło się nazywać rewolucją naukową. Czy siedemnastowieczna rewolucja naukowa zaistniałaby bez poprzedzających ją scholastycznych dysput, których niektórzy uczestnicy doszukiwali się w pomysłach średniowiecznych przyrodników antycypacji idei nowożytnych fizyków. Inni natomiast stwierdzali, że nauka siedemnastowieczna w najmniejszym stopniu nie była kontynuacją filozofii przyrody wieków średnich, nawet pomimo tego, iż wiele jej elementów uderzająco przypominało koncepcje uznane przez fizykę nowożytną. Należy tutaj podkreślić, że zwolennicy zarówno jednej, jak i drugiej opcji za kryterium nowoczesności uznawali głównie wykorzystanie matematyki do opisu i rozwiązywania problemów fizycznych. Wysiłki historyków nauki próbujących rozwiązać tę kwestię ujawniły jednakże wiele zaskakujących i ciekawych aspektów średniowiecznej filozofii przyrody. Dzięki ich pracy wypełnionych zostało przynajmniej kilka pustych miejsc w skomplikowanej i wielopoziomowej układance, jaką jest obraz historii ludzkiego geniuszu. Celem niniejszej pracy jest zapełnienie kolejnej luki w tym obrazie. 

Ryszard Wagner w Bayreuth

Friedrich Nietzsche

Ry­szard Wa­gner w Bay­reuth 1 Dwóch po­trze­ba wa­run­ków, że­by zda­rze­nie by­ło wiel­kie: wiel­kie­go umy­słu tych, któ­rzy go do­ko­ny­wa­ją, i wiel­kie­go umy­słu tych, któ­rzy je prze­ży­wa­ją. Wy­da­rze­nie sa­mo przez się nie po­sia­da wiel­ko­ści; choć­by zni­ka­ły ca­łe gwiaz­do­zbio­ry, lu­dy gi­nę­ły, cho­ciaż­by pań­stwa roz­le­głe za­kła­da­no i pro­wa­dzo­no woj­ny z ol­brzy­mi­mi si­ła­mi i stra­ta­mi -- tchnie­nie hi­sto­rii roz­wie­wa spra­wy te­go ro­dza­ju, jak płat­ki śnie­gu. I zda­rza się, że czło­wiek po­tęż­ny ude­rza, a cio­sy bez­sku­tecz­nie od­ska­ku­ją od twar­dej ska­ły; krót­ki, ostry od­głos -- i wszyst­ko mi­ja. Hi­sto­ria i o ta­kich, jak­by stę­pia­łych wy­da­rze­niach pra­wie nic nie mó­wi. Więc tro­ska na­pa­da na te­go, kto wi­dzi nad­cho­dzą­ce wy­da­rze­nie, tro­ska, czy ci, któ­rzy je prze­ży­wa­ją, bę­dą go god­ni. Na tę wza­jem­ną od­po­wied­niość czy­nu i zdol­no­ści przy­ję­cia go li­czy­my i do niej na każ­dym kro­ku zmie­rza­my; kto chce da­wać, niech zwa­ża, by zna­lazł od­bior­ców, któ­rzy by od­po­wia­da­li tre­ści je­go da­ru. Dla­te­go też czyn po­je­dyn­czy wiel­kie­go na­wet czło­wie­ka nie jest wiel­ki, gdy jest krót­ki, tę­py i nie­płod­ny, gdyż czło­wie­ko­wi te­mu w chwi­li, gdy czyn speł­niał, bra­kło głę­bo­kie­go ro­zu­mie­nia, że czyn ów te­raz wła­śnie jest ko­niecz­ny: nie dość cel­nie mie­rzył, nie dość do­kład­nie po­znał i wy­brał czas: przy­pa­dek stał się je­go pa­nem; pod­czas gdy być wiel­kim i mieć po­czu­cie ko­niecz­no­ści -- to rze­czy ści­śle ze so­bą zwią­za­ne. [...]Friedrich NietzscheUr. 15 października 1844 w Röcken Zm. 25 sierpnia 1900 w Weimarze Najważniejsze dzieła: Narodziny tragedii czyli hellenizm i pesymizm, Tako rzecze Zaratustra, Ludzkie, arcyludzkie, Poza dobrem i złem, Zmierzch bożyszcz, Antychryst, Ecce Homo, Wola mocy. Filozof, filolog klasyczny, pisarz. W latach szkolnych z zamiłowaniem oddawał się poznawaniu niemieckiej muzyki klasycznej od Bacha i Mozarta po Beethovena oraz poezji romantycznej (szczególnie wielkie wrażenie zrobiły na nim utwory nowo odkrytego Hölderlina). Studiował filologię klasyczną, teologię, historię Kościoła i historię na uniwersytecie w Bonn (1864-1865) i w Lipsku (od 1865). Jako filolog klasyczny zyskał wielkie uznanie, wśród jego pierwszych publikacji znalazły się m. in. komentarze do Arystotelesa; w 1869 roku został profesorem nadzwyczajnym w katedrze filologii klasycznej uniwersytetu w Bazylei. Początkowa popularność w środowisku uczelni przygasła po krytycznym przyjęciu koncepcji dionizyjskości i apollińskości wyłożonej w Narodzinach tragedii (1872). Jeszcze przed podjęciem pracy akademickiej Nietzsche odbył obowiązkową służbę wojskową. Wkrótce potem wymówił obywatelstwo pruskie i od 1869 roku pozostawał ?bezpaństwowcem?. Bardzo istotny wpływ na myśl Nietzschego miało zetknięcie się z filozofią Artura Schopenhauera oraz muzyką Ryszarda Wagnera, z którym blisko przyjaźnił się na początku lat 70 XIX wieku (później doszło do rozluźnienia stosunków ze względów światopoglądowych; komentarzem do istoty tego rozdźwięku jest napisana przez filozofa w 1888 r. rozprawa Nietzsche kontra Wagner). Charakterystyczne w stylu pisarskim Nietzschego jest pisanie aforyzmami (począwszy do dzieła Ludzkie, arcyludzkie z 1878 r.). Po części wynikało to z choroby, na którą cierpiał od lat młodzieńczych, a która objawiała się niezwykle silnymi, wielodniowymi atakami migreny, po części jednak był to świadomy wybór formy literackiej: ?Kto krwią i w przypowieściach pisze, nie chce, by go czytano, żąda, by się go na pamięć uczono? - pisał w najbardziej znanym ze swych tekstów, Tako rzecze Zaratustra (1883-1885). Choroba zmusiła go do zrezygnowania z pracy uniwersyteckiej w 1879 roku. Od tego czasu wiele podróżował, po Włoszech, Niemczech i Szwajcarii, gdzie przebywał najchętniej. Na przełomie 1888 i 1889 roku nasilenie choroby doprowadziło do obłędu; Nietzsche trafił na rok do kliniki psychiatrycznej, najpierw w Bazylei, a następnie w Jenie. W 1890 matka zabrała go w rodzinne strony, do Naumburga; ostatnie trzy lata życia spędził samotnie w Weimarze. Został pochowany w Röcken, obok swego ojca, pastora luterańskiego. Ostatnim dziełem Nietzschego jest autobiograficzna książka Ecce Homo (1888); pośmiertnie została wydana jeszcze z notatek Wola mocy.Kupując książkę wspierasz fundację Nowoczesna Polska, która propaguje ideę wolnej kultury. Wolne Lektury to biblioteka internetowa, rozwijana pod patronatem Ministerstwa Edukacji Narodowej. W jej zbiorach znajduje się kilka tysięcy utworów, w tym wiele lektur szkolnych zalecanych do użytku przez MEN, które trafiły już do domeny publicznej. Wszystkie dzieła są odpowiednio opracowane - opatrzone przypisami oraz motywami.

Ryszard, z Bożej łaski

Sharon Kay.Penman

Fascynujące zwieńczenie trylogii o Ryszardzie III, ostatnim angielskim władcy z linii Yorków, królu, który - jak się po latach okazuje niesłusznie przeszedł do historii jako krwiożerczy potwór, a w rzeczywistości był władcą niezwykle sprawnym, odważnym i wrażliwym. W tej błyskotliwie napisanej powieści, stanowiącej umiejętne połączenie historii i fikcji, Ryszard III, wbrew powtarzanemu od wieków stereotypowi, jawi się jako znakomity i inteligentny władca, którego miejsce w historii jako mordercy dwóch swoich poprzedników na tronie: szalonego Henryka VI, jego syna, księcia Edwarda Westminstera, a także swoich dwóch bratanków oraz inne zarzucane mu drobniejsze występki, jak zmuszenie Anny Neville do poślubienia go, a następnie zamordowanie jej, bo stała się przeszkodą w ożenku władcy z własną bratanicą, zawdzięcza  czarnemu PR ze strony współczesnych wrogów oraz późniejszych kronikarzy tamtych burzliwych czasów, w tym samego Szekspira. Urodzony w niebezpiecznych czasach spisków i zdrad, wychowany latach bratobójczej wojny zwanej Wojną Dwóch Róż, Ryszard dorastał się w cieniu swojego charyzmatycznego brata, króla Edwarda IV. Lojalny wobec swoich przyjaciół i namiętnie zakochany w jednej kobiecie, która została mu odmówiona, staje się utalentowanym graczem w świecie dworskich intryg. W końcu, uznawany dziś za ostatniego wojownika na tronie angielskim, staje na polu bitwy pod Bosworth przeciwko odwiecznym wrogom Yorków Lancasterom, pod dowództwem Henryka Tudora "Ci, którzy znają postać Ryszarda III z Szekspira, znajdą w powieści Sharon Kay Penman obraz angielskiego monarchy całkowicie kontrastujący z tym utrwalonym przez słynnego dramaturga. Ryszard jest tu nieomal romantycznym bohaterem, pełnym dylematów, który idealnie nadaje się raczej do naszych współczesnych standardów niż wyobrażeń na temat pełnego okrucieństwa i mściwości władcy późnośredniowiecznej Anglii. I właśnie ta psychologiczna wiarygodność, poparta latami wnikliwych badań nad historycznymi źródłami, czyni z powieści Penman fantastycznie ciekawą książkę. The New York Times Book Review

Ryta

Stanisław Antoni Wotowski

Dalszy ciąg historii opowiedzianej przez Wotowskiego w powieści "Grzesznica". Pisarz Otocki ulega czarowi kolejnej kobiety - Very. Jakież jest jednak jego zdziwienie, gdy na zorganizowanym przez nią spotkaniu spotyka... tajemniczą niewiastę, która zostawiła u niego skórzaną walizkę. Przedstawia mu się ona jako Ryta Stratyńska i w bezpośredniej rozmowie wypiera się jakiejkolwiek znajomości z Otockim. Mężczyzna opowiada o swoim odkryciu Verze podczas schadzki. Kochanka demonstracyjnie dziwi się tym rewelacjom. Z trudem ukrywa fakt, że wie o Rycie dużo więcej, niż jej partner mógłby podejrzewać. Idealna lektura dla miłośników kryminałów retro w stylu Marka Krajewskiego.

Ryta. Powieść sensacyjna

Stanisław Antoni Wotowski

Wciągnij się w pełną intryg i tajemnic kontynuację historii z powieści "Grzesznica". W "Rycie", Stanisław Antoni Wotowski ponownie zabiera nas w świat zagadek i nieoczekiwanych zwrotów akcji. Pisarz Otocki, uwiedziony urokiem tajemniczej Very, nie spodziewa się, że na organizowanym przez nią spotkaniu napotka dawną znajomą - enigmatyczną kobietę, która kiedyś zostawiła u niego skórzaną walizkę. Przedstawia się ona jako Ryta Stratyńska, a w rozmowie zaprzecza, by kiedykolwiek znała Otockiego. Zaintrygowany Otocki dzieli się swoimi odkryciami z Verą, lecz jej reakcja jest pełna udawanego zdziwienia, ukrywając jednak swoją wiedzę o Rycie. Ta złożona sieć kłamstw i pozorów prowadzi bohaterów w coraz mroczniejsze zakamarki ich przeszłości i teraźniejszości. "Ryta" to idealna lektura dla miłośników klasycznych kryminałów w starym stylu, pełna atmosfery dawnych lat, gdzie każdy krok bohaterów prowadzi do kolejnych pytań. Przekonaj się, jak Otocki poradzi sobie w tym labiryncie intryg i kto naprawdę stoi za tajemniczą postacią Rity Stratyńskiej. Pozwól, by ta powieść sensacyjna porwała Cię w wir nieprzewidywalnych zdarzeń i emocjonujących odkryć.

Rytm i technika gry na gitarze dla bystrzaków

Desi Serna

Dowiedz się, jak: opanować podstawy czytania muzyki, liczenia rytmów oraz uderzania strun palcami i piórkiem, poprawić swoje umiejętności rytmicznej gry i wyczucia rytmu, rozwinąć techniki stosowane w takich stylach, jak pop, rock, blues, folk i funk. Przygnębia Cię słaba gra rytmiczna? Mistrzowie gitary wyglądają, jakby granie nie sprawiało im wysiłku, ale opanowanie rytmu i technik wymaga naprawdę sporej dawki ćwiczeń. Ten przyjazny poradnik ułatwi Ci zrealizowanie marzenia o tym, by grać jak zawodowy muzyk. Znajdziesz tu mnóstwo praktycznych i szczegółowych instrukcji na każdy temat, od gry akordowej po palcowanie i piórkowanie. Znajdź swój rytm — naucz się czytać i grać podstawowe rytmy, popraw umiejętność bicia i graj z większym groove’em. Piórko lub kostka — poznaj zalety i wady gry piórkiem i opanuj crosspicking, sweeping oraz piórkowanie naprzemienne i ekonomiczne, aby piórko nie miało dla Ciebie tajemnic. Zrób to palcem — zagraj popularne schematy palcowania i aranżacje w stylu melodii z akordami oraz naucz się gry hybrydowej i perkusyjnego slappingu. Doszlifuj warsztat — poćwicz hammering, pull-off, slide i podciągnięcia strun, rozwijając przy tym zręczność i synchronizację palców. Poznaj lepiej dostępne narzędzia — dowiedz się, jak korzystać z piórka, rurki slide i wajchy tremolo. Rozwiń swoje umiejętności i poznaj wiele przydatnych technik gitarowych! W książce znajdziesz: tajniki utrzymywania rytmu, popularne schematy bicia, techniki ulepszania groove’u, sposoby artykulacji i ekspresji, mechanikę piórkowania, ćwiczenia rozwijające umiejętności czytania nut i gry na gitarze, piosenki i gitarzystów, którzy zainspirują Twój rozwój rytmiczny i techniczny, nagrania i filmiki dostępne na stronie poświęconej książce. Desi Serna jest twórcą prężnie działającej platformy internetowej, na której działa jako przekonujący i kontaktowy guru gitary. Ma na koncie ponad 10 000 godzin doświadczenia w prowadzeniu prywatnych lekcji i zajęć z gitary i został ochrzczony przez magazyn „Rolling Stone” „ekspertem teorii muzyki”.

Rytm zagubionych serc

Karolina Rudnik

Czy dwoje pokrzywdzonych przez los ludzi zdoła sobie zaufać? Łucja po dramatycznych wydarzeniach szuka zapomnienia i pocieszenia w alkoholu oraz imprezach. Żyje chwilą, bo wie, co to znaczy stracić coś nieodwracalnie. Aż pewnej nocy poznaje Kamila, który wypełnia pustkę i przynosi spokój, jakiego nie czuła od dawna. Kamil niedawno zakończył związek i nie zamierza wiązać się ponownie. Zwłaszcza, gdy jego była dziewczyna nie chce pogodzić się z rozstaniem. Rzuca się w wir pracy, nauki i przypadkowych znajomości. Do czasu, aż spotyka Łucję, która burzy wszystkie jego postanowienia. Dwoje zagubionych młodych ludzi, którzy nie byli gotowi na to, co ich spotkało. Czy miłość zdoła ich ocalić? Debiut Karoliny Rudnik to pełna wzruszeń i emocji historia o tym, jak jeden wieczór może zmienić całe nasze życie.

Rytm życia

Antoni Kępiński

Rytm życia zawiera eseje z pogranicza filozofii i medycyny, rozważające mechanizm powstawania i rozwoju patologicznych form ludzkiego postępowania w różnych sytuacjach życiowych np. sprawowania władzy czy uwięzienia. Antoni Kępiński (1918-1972)- legendarny lekarz, jeden z najwybitniejszych polskich psychiatrów i filozofów współczesnych, życie poświęcił bez reszty chorym psychicznie, dwa lata przed śmiercią, nieuleczalnie chory, zapisał przemyslenia wieloletniej praktyki lekarskiej. Tak powstały klasyczne nie tylko w psychiatrii, ale i we współczesnej humanistyce książki: Psychopatologia nerwic, Rytm życia, Schizofrenia, ż psychopatologii życia seksualnego, Melancholia, Lek, Psychpatie.