Verleger: 8
Antonina Kasprzak
Gdy mama Poli i Bułeczki trafia na kilka miesięcy do szpitala, życie dziewczynek bardzo się zmienia. Zapracowany, często wyjeżdżający służbowo tata nie może im poświęcić zbyt wiele czasu, muszą więc stać się bardziej samodzielne, szczególnie rozsądna i odpowiedzialna Pola, która opiekuje się roztargnioną i beztroską młodszą siostrą. Pola i Bułeczka natrafiają na trop dziwnej dziewczynki, zamkniętej w domu przez surową matkę. Ukrywa ona pewną tajemnicę, należy bowiem nie do gatunku ludzi, ale tajemniczych, smoczych istot – Wił. Kochająca, ale apodyktyczna matka-smoczyca pragnie, by córka zrealizowała jej plany i ambicje, nie licząc się z uczuciami dziewczynki. Poli, Bułeczce i tajemniczej Wiłce udaje się jednak rozwiązać problemy, z którymi dorośli w obydwu rodzinach nie umieli sobie dać rady. Dla dzieci w wieku 7-12 lat. Książka została laureatką 26. Ogólnopolskiej Nagrody Literackiej im. Kornela Makuszyńskiego – jury dziecięce również wybrało tę książkę:)
Krzysztof Kamil Baczyński
Wina Wśród drzew, co są jak płaskie, zielone motyle, święty Jerzy cwałuje po czerwonej ścieżce na koniu, co się wznosi, a za nimi w tyle czeka mała dziewczynka, włosy ma niebieskie. Smok się wydął i oczy błękitne wyłupił, zanim go dopadł rycerz -- trzykroć blaskiem rzucił i zginął. Głupi smoku! O rycerzu głupi, to wszystko takie krótkie, a już się nie wróci ani tobie pełzanie po zaklętych sadach, ani tobie modlitwa w czarnych winogradach. Truchło leży, paruje z niego zieleń śliska, jeszcze się gwiazdki jakieś z łusk przebitych sypią, i rycerz zadumany stoi, mieczem błyska, tak pół czuje niepokój, a pół gorzką litość. [...]Krzysztof Kamil BaczyńskiUr. 22 stycznia 1921 r. w Warszawie Zm. 4 sierpnia 1944 r. w Warszawie Najważniejsze dzieła: Pokolenie, Historia, Bez imienia, Dwie miłości, Z głową na karabinie Poeta, rysownik. Twórczość poetycką rozpoczął już jako uczeń gimnazjum im. Stefana Batorego w Warszawie, gdzie w 1939 r. zdał maturę. Związany ze środowiskiem młodzieży lewicowej, m.in. z organizacją Spartakus działającą półlegalnie w szkołach średnich. W czasie okupacji niemieckiej zbliżył się do ugrupowań socjalistycznych, wydających podziemne pisma ?Płomienie? i ?Droga?. Od 1943 r. uczestniczył w tajnych kompletach polonistycznych, w tymże roku wstąpił do Harcerskich Grup Szturmowych, które stały się zalążkiem batalionu AK ?Zośka? oraz ukończył konspiracyjną szkołę podchorążych rezerwy. Uczestnik powstania warszawskiego; poległ w walce przy Placu Teatralnym (Pałac Blanka); w parę tygodni później zginęła w powstaniu żona poety Barbara, którą poślubił w 1942 r. Nie licząc dwóch zbiorków odbitych na hektografie w 7 egzemplarzach w 1940 r. i kilku wierszy w antologiach Pieśń niepodległa i Słowo prawdziwe, zdążył ogłosić, pod pseudonimem Jan Bugaj, dwa konspiracyjne zbiory: Wiersze wybrane (1942) i Arkusz poetycki (1944) wydane nakładem ?Drogi?. Kupując książkę wspierasz fundację Nowoczesna Polska, która propaguje ideę wolnej kultury. Wolne Lektury to biblioteka internetowa, rozwijana pod patronatem Ministerstwa Edukacji Narodowej. W jej zbiorach znajduje się kilka tysięcy utworów, w tym wiele lektur szkolnych zalecanych do użytku przez MEN, które trafiły już do domeny publicznej. Wszystkie dzieła są odpowiednio opracowane - opatrzone przypisami oraz motywami.
Opracowanie zbiorowe
Najważniejszą cechą wina jest wyjątkowość smaków, zapachów oraz kolorów. Wina domowe, wyrabiane z różnych owoców, dają możliwość stworzenia własnej kompozycji, którą można zmieniać i wzbogacać według upodobań.
Wina domowe. Najlepsze przepisy
Łukasz Fiedoruk
Książka zawiera ponad 100 sprawdzonych przepisów na wina wyrabiane tradycyjnymi metodami w domowym zaciszu. Wśród nich receptury na wina z owoców uprawianych w ogrodzie (jabłka, gruszki, wiśnie, porzeczki morele), a także z owoców leśnych i dziko rosnących, suszonych oraz mieszane. Ciekawym uzupełnieniem są receptury bazujące na miodzie, a także oryginalne ponadstuletnie przepisy z dawnych ksiąg kucharskich. W części wstępnej autor opisuje warsztat winiarza - naczynia i sprzęty potrzebne do wyrobu wina, warunki, w jakich należy wyrabiać wino oraz kolejne etapy - od zbioru owoców, przez nastawianie po butelkowanie i sezonowanie.
Wina domowe. Najlepsze przepisy
Łukasz Fiedoruk
Książka zawiera ponad 100 sprawdzonych przepisów na wina wyrabiane tradycyjnymi metodami w domowym zaciszu. Wśród nich receptury na wina z owoców uprawianych w ogrodzie (jabłka, gruszki, wiśnie, porzeczki morele), a także z owoców leśnych i dziko rosnących, suszonych oraz mieszane. Ciekawym uzupełnieniem są receptury bazujące na miodzie, a także oryginalne ponadstuletnie przepisy z dawnych ksiąg kucharskich. W części wstępnej autor opisuje warsztat winiarza – naczynia i sprzęty potrzebne do wyrobu wina, warunki, w jakich należy wyrabiać wino oraz kolejne etapy – od zbioru owoców, przez nastawianie po butelkowanie i sezonowanie.
Barbara Jakimowicz-Klein
E-book – "Wina i nalewki lecznicze". Seria książki kucharskie. Wino z pieprzu lub z korzeni czerwonej papryki na uporczywy kaszel, orzechówka na schorzenia przewodu pokarmowego, a nalewka z dziurawca na dobry humor? Czy to jest możliwe? Oczywiście! Winami i nalewkami, które swój niepowtarzalny smak i aromat zawdzięczają owocom, ziołom i korzennym przyprawom, można się nie tylko delektować, ale i łagodzić wiele dolegliwości. Przyprawy ziołowe są bowiem nieocenione we wspomaganiu leczenia różnych schorzeń oraz w ich profilaktyce. Są one skarbnicą mikroelementów, soli mineralnych i witamin, niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Dlatego warto je wykorzystać, przyrządzając pokrzepiające, wzmacniające, uzdrawiające duszę i ciało wina, nalewki, a także oleje i octy. Barbara Jakimowicz-Klein podaje w swojej książce nie tylko receptury łatwych do wykonania domowym sposobem wyśmienitych trunków, ale i proste przepisy na ziołowe oleje i octy, podnoszące walory zdrowotne potraw, do których są dodawane. A zatem... Na zdrowie! Pamiętając jednak, że – co za dużo, to niezdrowo... Recenzja książki: Francuzi do każdego obiadu wypijają lampkę wina, bowiem wspomaga trawienie i jest zdrowe na serce. Potwierdzono to naukowo i nie budzi to najmniejszych sprzeciwów opinii publicznej. Jednak nie każdy wie o innych właściwościach leczniczych win i innych alkoholi (oczywiście jeżeli nie spożywa się ich w nadmiarze). Wina i nalewki zawdzięczają swój niepowtarzalny smak i aromat owocom, ziołom i korzennym przyprawom. Pijąc je można nie tylko delektować się ich smakiem, ale i jednocześnie łagodzić wiele dolegliwości zdrowotnych! Wino z pieprzu lub korzeni czerwonej papryki na uporczywy kaszel, orzechówka na schorzenia przewodu pokarmowego, a nalewka z dziurawca na dobry humor? To działa! Współczesna nauka potwierdziła lecznicze właściwości roślin przyprawowych, a także sposoby utrwalania czy wręcz wywoływania tychże poprzez wyrób nalewek, win czy ziołowych olejów i octów. Dzieje się tak z prostego powodu. Wszelkiego rodzaju zioła i przyprawy są nieocenione we wspomaganiu leczenia różnych schorzeń i w profilaktyce. To olbrzymia skarbnica mikroelementów, soli mineralnych i witamin, które z kolei są niezbędne każdemu człowiekowi do prawidłowego funkcjonowania jego organizmu. Barbara Jakimowicz-Klein ze znaną sobie wnikliwością i humorem prezentuje chyba najprzyjemniejszy sposób leczenia naturalnego! Opisuje jak przyrządzić wina i nalewki pokrzepiające, wzmacniając oraz uzdrawiające duszę i ciało. Obok receptur trunków, łatwych do przygotowania w domowych warunkach, autorka podzieliła się bogatą wiedzą na temat prostych przepisów przyrządzania ziołowych olejów i octów, które znacznie podnoszą walory zdrowotne potraw, do których są dodawane. Autor recenzji Dariusz Kardela
Wina, kara, polityka. Rozliczenia ze zbrodniami II Wojny Światowej
Andrzej Paczkowski, Machcewicz Paweł
Najkrwawszy konflikt w historii i jego długi cień. Czy sprawiedliwość po wojnie w ogóle jest możliwa? Zgładzeni w obozach śmierci, zagłodzeni w gettach, zabici podczas czystek etnicznych, rozstrzelani w publicznych i potajemnych egzekucjach, spaleni żywcem we własnych domach, piwnicach i stodołach, spopieleni podczas bombardowań... Katalog zbrodni drugiej wojny światowej zdaje się nie mieć końca. Ile jest ofiar? Nawet nie umiemy tego policzyć! Dziesiątki milionów... Większość spośród nich to cywile. Ci, którzy przeżyli, wychodzą z konfliktu nie z bliznami, ale z otwartymi ranami, Zanim się zagoją, potrzebna jest sprawiedliwość, albo choć odwet i zemsta. Bo bezprecedensowa jest nie tylko liczba ofiar, ale i sprawców. Czy uda się ukarać choćby dziesięć procent z nich? Ilu trzeba postawić przed sądem, ilu rozstrzelać, żeby sprawiedliwości stało się zadość? Wybitni historycy Andrzej Paczkowski i Paweł Machcewicz zadają pytanie, jak świat poradził sobie z rozliczeniami. I czy na pewno ukarano tych, którzy na to najbardziej zasługiwali? Czy wina spotkała się ze słuszną karą? No i co ma do tego wszystkiego polityka. Powyższy opis pochodzi od wydawcy.
Wincentego Skrzetuskiego "Prawo polityczne narodu polskiego"
Wojciech Organiściak
Polski pijar Wincenty Skrzetuski, żyjący w latach 1745-1791, był uznanym historykiem, prawnikiem, pisarzem politycznym, nauczycielem oraz tłumaczem doby stanisławowskiej. Do jego ważniejszych dzieł należy zaliczyć "Mowy o głowniejszych materiach politycznych" oraz historie Szwecji i starożytnej Grecji. W swoich pracach Skrzetuski niejednokrotnie nawiązywał do zagadnień moralno-etycznych, stawiając sobie za cel wychowanie dobrego obywatela łączącego w sobie światopogląd chrześcijański, idee humanitarne, oświeceniowe, nowożytne koncepcje prawnonaturale i etykę opartą na podstawach racjonalnych. Skrzetuski pozostawał pod silnym wpływem republikańskiej ideologii Mably’ego i Rousseau oraz innych myślicieli oświeceniowych z Monteskiuszem i Beccarią na czele. Najważniejszym dziełem Skrzetuskiego, wydanym w latach 1782-1784, było "Prawo polityczne narodu polskiego". Pijar spopularyzował w nim obraz ustroju i prawa Rzeczypospolitej obowiązujący przed Sejmem Czteroletnim, propagując konieczność dalszych reform politycznych, społecznych i ekonomicznych w państwie szlacheckim. Swoją pracę Skrzetuski oparł częściowo na erudycyjnym dziele Gotfryda Lengnicha "Ius publicum Regni Poloniae", które uzupełnił o nowe rozwiązania ustrojowe wprowadzone w Rzeczypospolitej po 1764 roku. Dokonana w przedmiotowej rozprawie analiza "Prawa politycznego narodu polskiego" pozwala na stwierdzenie, że było to solidne kompendium wiedzy o ustroju Rzeczypospolitej szlacheckiej, mające miejscami cechy traktatu politycznego. W swym stosowanym w szkołach podległych Komisji Edukacji Narodowej podręczniku Skrzetuski zaprezentował szerokie spektrum zagadnień odnoszących się zarówno do ustroju politycznego, społecznego oraz gospodarczego, jak i ustroju sądów. Podobnie jak dla Monteskiusza, dla polskiego pijara prawo polityczne było tą gałęzią prawa, która regulowała system rządów. Według Skrzetuskiego, na prawo polityczne składały się: sposób sprawowania władzy ustawodawczej, wykonawczej i sądowniczej, obrady publiczne oraz prawa i obowiązki wszystkich stanów, funkcjonowanie różnych organów i urzędów, religia, skarb, wojsko, handel, ludność, a także traktaty i umowy z obcymi państwami. Przeprowadzona w rozprawie analiza "Prawa politycznego narodu polskiego" pozwala na stwierdzenie, że pijar prezentował własne oceny i postulaty reform, które niejednokrotnie były kontynuacją głosów i myśli poprzedzających go pisarzy politycznych na czele ze Stanisławem Konarskim. Analiza poglądów Skrzetuskiego pozwala przyznać mu poczesne miejsce wśród polskich pisarzy politycznych doby stanisławowskiej, szczególnie tych tworzących przed Sejmem Wielkim ‒ propagatorów, a nawet projektodawców niektórych reform.