Wydawca: KtoCzyta.pl
E.T.A. Hoffmann
Baśniowa opowieść o małej Klarze, która w wigilijny wieczór jest świadkiem niezwykłych wydarzeń: otrzymany w prezencie Dziadek do Orzechów staje na czele armii ołowianych żołnierzyków, aby stoczyć nierówną walkę z Królem Myszy. Choć nikt nie wierzy dziewczynce, wydarzenia mają dalszy ciąg. Wkrótce okaże się, kim tak naprawdę jest Dziadek do Orzechów...
Adam Mickiewicz
Utwór dramatyczny należący do cyklu dramatów Dziady. Powstawał w latach 18201821 w Kownie. Ze względu na miejsce powstania niekiedy określany mianem Dziadów wileńsko-kowieńskich. Akcja utworu toczy się w Dzień Zaduszny. Nocą, w kaplicy zebrała się grupa ludzi z pobliskiej wioski. Trwa ludowy obrzęd Dziadów, któremu przewodniczy Guślarz. Zebrani wzywają kolejno dusze czyśćcowe. Na ich wezwanie przybywają trzy rodzaje duchów: lekkie, ciężkie i pośrednie. Wieśniacy starają się w miarę swoich możliwości ulżyć cierpieniu pojawiających się duchów. Gdy obrzęd dobiega końca, nieoczekiwanie zjawia się jednak kolejny duch, który nie reaguje na wezwania i przekleństwa Guślarza i reszty... Druga część Dziadów to utwór o charakterze moralnym. Reprezentowana tu moralność wynika z ludowych przekonań o winie i karze. Określona kategoria grzechów pociąga za sobą rodzaj kary. Cierpiącym duszom należy pomóc w osiągnięciu zbawienia. Jest to wynikiem wierzeń prostych ludzi w możliwość kontaktów ze światem nadprzyrodzonym. Wiarę tę włączyli do swego programu romantycy.
Adam Mickiewicz
Utwór dramatyczny należący do cyklu dramatów Dziady. Powstawał w latach 1832 w Dreźnie. Ze względu na miejsce powstania niekiedy określany mianem Dziadów drezdeńskich. Dramat cechuje nieciągłość, fragmentaryczność i otwarta, swobodna kompozycja. Żaden z licznych wątków fabularnych nie został ukończony. Do całego cyklu nawiązuje scena IX (obrzęd tytułowych Dziadów). Plan historyczny utworu dzieli się na dwie części jawną (oficjalny wymiar rzeczywistości) i ukrytą (martyrologia, spiski i walka narodowowyzwoleńcza). W części jawnej poeta staje się bezlitosnym analitykiem i krytycznym obserwatorem zaprezentowanej w utworze zbiorowości. W części ukrytej autor zawarł swoją drezdeńską koncepcję martyrologicznej historii Polski. Przez badaczy trzecia część Dziadów jest uznawana za arcydzieło polskiego dramatu romantycznego, m.in. ze względu na połączenie w jednym utworze problematyki polityczno-historycznej z metafizyczną.
Bolesław Prus
Powieść Dzieci to utwór poświęcony rewolucji 1905-07. Autor przedstawił schyłkowy okres rewolucji i towarzyszące przegranej rozprzężenie. Kazimierz Świrski, 18-letni uczeń, organizuje tajny związek Rycerzy Wolności o programie niepodległościowym i niesprecyzowanych celach rewolucyjnych. Związek staje się wkrótce terenem działalności prowokatorów, bandytów i psychopatów. Inicjatorom ruchu pisarz nie odmawia ideowego zaangażowania, oskarża ich jednak o brak orientacji politycznej i działanie pod wpływem impulsu, bez rozeznania w rzeczywistości. Autora interesuje raczej problematyka moralna działań rewolucyjnych niż ich aspekt praktyczny.
Jules Verne
Powieść przygodowa, będąca pierwszą częścią tzw. dużej trylogii Juliusza Vernea. W trakcie rejsu jachtu Dunscan, który należy do lorda Glenarvanea, zostaje złowiony rekin. Podczas patroszenia drapieżnika załoga statku odnajduje list w butelce. Jego treścią jest apel o pomoc. Autorem listu jest kapitan Grant, którego statek zaginął dwa lata wcześniej. Rozpoczynają się poszukiwania...
Zofia Rogoszówna
Dzieci Pana Majstra to pisana wierszem opowieść o sześciu pociechach majstra Tygodnia i jego żony Niedzieli. Zofia Rogoszówna (18811921) napisała kilkanaście książek dla dzieci. Przepełniają je zrozumienie spraw i przeżyć dzieci, duże poczucie humoru, ciekawe pomysły oraz kunszt literacki. Często w swojej twórczości inspirowała się folklorem i tradycjami ludowymi.
Janusz Korczak
Powieść Janusza Korczaka opublikowana w 1901 roku. Początkowo drukowana w odcinkach w Czytelni dla Wszystkich. Powstała na bazie doświadczeń gromadzonych przez Korczaka w ciągu kilku lat obcowania z dziećmi i dorosłymi mieszkańcami Powiśla, Starego Miasta, Woli, Ochoty. Przebija z niej doskonała znajomość dzielnic, w których toczy się akcja, a także realistyczne opisy dzieci wałęsających się po mieście, szukających środków utrzymania dla siebie, rodzeństwa i rodziców.
Janusz Korczak
Powieść Janusza Korczaka z 1906 roku zawierająca wątki autobiograficzne. Stanowią one literackie opracowanie jego osobistych przeżyć i doświadczeń związanych z przebywaniem w mieszkaniach najbiedniejszej ludności Warszawy. Janusz Korczak, właśc. Henryk Goldszmit (18781942), polsko-żydowski lekarz i pedagog, pisarz i publicysta. W swoich utworach propagował prawa dziecka oraz nowoczesne metody wychowawcze. Materiały do twórczości literackiej czerpał z bezpośredniej pracy dziećmi.
Dzieje burzliwego okresu. Od szczytu do otchłani
Ferdynand Antoni Ossendowski
Ferdynand Antoni Ossendowski (18781945) to polski pisarz i dziennikarz, któremu materii twórczej dostarczały liczne podróże. Zaangażowany społecznie i politycznie, często zmieniał miejsce zamieszkania, odbywał też wyprawy badawcze. W twórczości odmalowywał odległe, różnorodne krainy z Europy, Azji i Afryki. W centrum zainteresowania zawsze stawiał jednak spotkanie z człowiekiem doświadczonym przez los, odmiennym, a jednak tak bardzo podobnym. Ossendowski w okresie międzywojennym cieszył się ogromną popularnością był drugim po Sienkiewiczu najczęściej tłumaczonym polskim autorem. Po wojnie podlegał ścisłej cenzurze.
Stefan Żeromski
Tragiczne dzieje Ewy Pobratymskiej. Dziewczyna pochodzi ze zubożałej szlacheckiej rodziny. Ma romans z żonatym Łukaszem, któremu jej matka wynajmuje pokój. Kiedy mężczyźnie nie udaje się uzyskać rozwodu, zostawia Ewę i wyjeżdża z miasta. Ewa wpada na jego ślad i podąża za nim. Żeromski ukazuje zawikłane losy kobiety, która poprzez porzucenie przez ukochanego popada w depresję i stacza się. Morduje swoje dopiero co narodzone dziecko, spotyka się z podejrzanymi mężczyznami, zostaje prostytutką. Dzieje grzechu w momencie publikacji wywołały sprzeczne oceny. Wśród publiczności literackiej powieść stała się niezwykle popularna. Krytyka zaskoczona tematyką utworu dopatrywała się dewiacji znakomitego talentu. Orzeszkowa podejrzewała pisarza o erotomanię, a Reymont uważał powieść za pozbawiony sensu i idei pomysł. Wszystkie te reakcje wywołało pierwsze tak odważne w polskiej literaturze ukazanie tematyki seksualnej i destrukcyjnej siły miłości. Warto przekonać się po latach, co było przyczyną tak skrajnych emocji.
Joseph Bédier
Tristan i Izolda to bohaterowie celtyckiej legendy związanej z opowieściami z cyklu arturiańskiego. Tristan jest siostrzeńcem i wasalem króla Kornwalii, Marka. Władca chce poślubić właścicielkę złotego włosa i wysyła na poszukiwania Tristana. Rycerz odnajduje Izoldę Złotowłosą i wyrusza z nią w podróż powrotną do Kornwalii. W czasie podróży główni bohaterowie wypijają przypadkowo napój miłosny, przygotowany przez matkę królewny dla niej i dla króla...
Dziennik Franciszki Krasińskiej
Klementyna Hoffmanowa
Akcja tej powieści historycznej umiejscowiona jest u schyłku panowania Augusta III Sasa. Autorka skupia się na przedstawieniu sylwetki głównej bohaterki Franciszki Krasińskiej. Utwór ma formę listów i pamiętników. Na pierwszy plan wysuwa się emocjonalność i wewnętrzne przeżycia bohaterki, natomiast wydarzenia historyczne i polityczne są tylko tłem dla rozterek kobiecego serca.
Józef Kopeć
Józef Kopeć to polski oficer urodzony w roku 1763 w powiecie pińskim. Sławę zyskał jako etnograf oraz badacz substancji psychoaktywnych. Za walkę w obronie ojczyzny został zesłany na Kamczatkę, gdzie prowadził badania na temat kultury dalekiej Północy. Całą drogę oraz pobyt na zesłaniu opisał w swoim dzienniku, który stanowił pierwsze tak obszerne opracowanie dotyczące tamtych rejonów. Ponadto spisał również zeznania naocznych świadków ucieczki Maurycego Augusta Beniowskiego.
Dziewczę ze Słonecznego Wzgórza
Bjrnstjerne Bjrnson
Opowieść Bjrnstjerne Bjrnsona przenosi nas do norweskiej wioski połowy XIX wieku, gdzie splatają się losy dziewczyny o imieniu Synnve tytułowego dziewczęcia ze Słoneczego Wzgórza i chłopca o imieniu Torbjrn. Ich młodzieńcza miłość oraz towarzyszące jej perturbacje ukazane są na tle wiejskich zwyczajów, kultury ludowej Norwegii i działań sekty Haugego, która determinuje ich życie.
Dziewica Orleańska. Tragedia romantyczna w pięciu aktach z prologiem
Fryderyk Schiller
Dziewica Orleańska to dramat pisany wierszem, datowany na rok 1801. Przedstawia historię Joanny dArc, zwanej Dziewicą Orleańską, która jako bardzo młoda kobieta złożyła śluby czystości i wstąpiła do wojska, gdzie zasłynęła walecznością. Po śmierci zaś została kanonizowana przez Kościół katolicki. Autor dramatu zmienia jednak niektóre wątki jej biografii, dodając do nich rozterki miłosne, oraz podaje inne okoliczności śmierci głównej bohaterki.
Tadeusz Boy-Żeleński
Tadeusz Boy-Żeleński, obok twórczości literackiej i krytycznej, zasłynął także jako postępowy i liberalny działacz społeczny. Był propagatorem świadomego macierzyństwa, edukacji seksualnej, antykoncepcji, oraz postulował legalizację aborcji, mającą doprowadzić do likwidacji niebezpiecznego podziemia aborcyjnego. Działalność ta przysporzyła mu wielu wrogów w środowiskach konserwatywnych oraz katolickich. Pisane w latach 19291932 felietony społeczno-obyczajowe poruszają między innymi głośny i mocno krytykowany temat dostępu do aborcji oraz pomocy dla matek w złej sytuacji życiowej.