Dramat
Sofokles
Antygona to dramat Sofoklesa, największego obok Ajschylosa i Eurypidesa tragika starożytnej Grecji. Antygona nazywana jest tragedią władzy i klasyfikowana jako chronologicznie ostatnia z cyklu trzech tragedii tebańskich (Król Edyp, Edyp w Kolonie, Antygona) opartych na mitach o tebańskim rodzie Labdakidów. Utwór jest powszechnie uznawany za arcydzieło dramaturgii światowej.
Janusz Głowacki
Emigrant to ktoś, kto stracił wszystko oprócz akcentu. Każda epoka ma taką tragedię, na jaką zasługuje. Teraz coraz bardziej ciągnie mnie w stronę nieszczęścia. Pewnie z wiekiem. A może też w związku z Nowym Jorkiem. W Ameryce, której chorobą, ale i zasadą istnienia, jest sukces, katastrofa jest bardzo widoczna. Nieszczęście i sukces chodzą po Manhattanie pod rękę. Dosyć zręczna imitacja nieba z Park Avenue wymaga istnienia całkiem realnego piekła z Lower East Side czy South Bronx. Oczywiście także o życiowych katastrofach staram się pisać tak zabawnie, jak umiem. Beckett napisał kiedyś, że nie ma nic śmieszniejszego niż nieszczęście. Moja ostatnia sztuka to taka komedyjka o beznadziejnych marzeniach i spełnionej rozpaczy. Janusz Głowacki Tekst pełen humoru. Nikt nie stara się moralizować. Każdy musi odnaleźć swoją prawdę. Wspaniałe. Michael Bourcet Tragizm współczesnej Antygony nie polega na tym, że nie mogła ona pogodzić ze sobą dwóch przeciwstawnych, ale równorzędnych racji, jak to było u Sofoklesa. Rodzi się on z poczucia absudru współczesnego świata, w którym rozproszeniu podlegają podstawowe wartości, nawet te, jak gwarantowana w konstytucji równość praw i obowiązków [...] Głowacki pokazuje, że można kupić każdą ideę, i że człowiek współczesny skazany na swoją kaleką świadomość, przestrzeń między prawem, ideologią, a rzeczywistością może zapełnić tylko własnym sumieniem, odruchem moralnym. Tak jak portorykańska analfabetka może upomnieć się o ludzką tożsamość wbrew panującemu prawu, lub tak jak przedstawiciele publicznego porządku może prawo naginać dla własnych korzyści i upodobań. Elżbieta Baniewicz, Antygona wśród gwiazd "Antygona w Nowym Jorku" została przetłumaczona na przeszło dwadzieścia języków, uzyskała status dzieła wybitnego.Prapremiera odbyła się w Arena Stagew Waszyngtonie w 1993 roku. ostała wystawiona na całym świecie m.in. w teatrach Pragi, St. Petersburga, Bonn, Budapesztu, Moskwy, Mexico City, Ostrawy, Belgradu, Kowna, Kazachstanu i na Syberii, w Yale Repertory Theatre oraz w Vineyard Theatre w Nowym Jorku(w reżyserii Michaela Meyera). Polska premiera odbyła się w Teatrze Ateneum. W1993 Time Magazine uznał ją za jeden z dziesięciu najlepszych tekstów dramatycznych roku, a w1998otrzymałaNagrodęStowarzyszenia Francuskich Krytyków Teatralnych dla najlepszej sztuki sezonu zrealizowanej w małym teatrze (Teatr Proscenium, Paryż). Głowacki przeniósł do zamieszkanego przez bezdomnych parku antyczną tragedię Sofoklesa i dopełnił ją absurdem rodem z Becketta, sprawiając, że nabrała wymiaru okrutnej, ale i śmiesznej tragifarsy.
Pierre De Marivaux
Pierre Carlet de Chamblain de Marivaux (1688-1763), francuski pisarz i dramaturg urodzony w Paryżu. Uważany za najwybitniejszego dramaturga francuskiego XVIII wieku. Pisał komedie dla Comédie-Française i Comédie-Italienne w Paryżu. Arlekin w szkółce miłości to komedia romantyczna. Po raz pierwszy została wystawiona 17 października 1720 roku przez Comédie Italienne. W tej sztuce wróżka próbuje zmusić Arlekina do zakochania się w niej. Zamiast tego Arlekin zakochuje się w pasterce Sylwii. Z pomocą służącego wróżki Trywelina, tej dwójce udaje się oszukać wróżkę i żyć długo i szczęśliwie.
Eurypides
Bachantki lub Bakchantki ostatnia z tragedii Eurypidesa (406 p.n.e.), wystawiona podczas agonu roku 405 p.n.e., krótko po śmierci autora. Utwór jest adaptacją bachicznego mitu o początkach kultu Dionizosa oraz opozycji i kontrowersjach, jakie wśród co bardziej konserwatywnych mieszkańców Hellady wywoływały żywiołowe praktyki jego zwolenników. Utwór przedstawia dramatyczne dzieje króla Teb Penteusza, który swój sprzeciw wobec nowych, burzących stary porządek praktyk, przypłacił życiem. Wątek, wykorzystany już wcześniej przez Ajschylosa (Pentheus), wzbogacony został o element zemsty Dionizosa na siostrach swojej tragicznie zmarłej matki, publicznie podających w wątpliwość fakt jego boskości. (Za Wikipedią).
Juliusz Słowacki
Jak mało malin! a jakie czerwone / By krew. - Jak mało - w którą pójdę stronę? / Nie wiem... A niebo jakie zapalone / Jak krew... Czemu ty, słońce, wschodzisz krwawo? / Noc wolę ciemną niż taki poranek... / Gdzie moja siostra?... musiała na prawo / Pójść i napełnić malinami dzbanek; / A ja śród jagód chodzę obłąkana / Jakąś rozpaczą i łzy gubię w rosie. (fragment)
Juliusz Słowacki
„Balladyna” to dramat autorstwa Juliusza Słowackiego, obok Adama Mickiewicza uznawanego powszechnie za największego przedstawiciela polskiego romantyzmu. Balladyna i Alina to siostry, mieszkające wraz z matką w ubogiej chacie w lesie. Nimfa, królowa jeziora Goplana, zakochana w kochanku Balladyny, Grabcu, przez swą zazdrość miesza się w ludzkie sprawy i gmatwa ich losy. Do chaty sióstr przyjeżdża bogaty książę Kirkor, wiedziony tam przez sługę Goplany, Skierkę. Goplana ma nadzieję, że Kirkor zakocha się w Balladynie, a wtedy Grabiec zostanie tylko dla niej. Jednak jej sługa, Skierka, sprawia, że książę zakochuje się w obu siostrach.
Balladyna. Tragedia w pięciu aktach
Juliusz Słowacki
Balladyna – dramat romantyczny w pięciu aktach, napisany przez Juliusza Słowackiego w Genewie w 1834 roku, a wydany w Paryżu w roku 1839. Balladyna i Alina to siostry, mieszkające wraz z matką w ubogiej chacie w lesie. Nimfa, królowa jeziora Gopła, Goplana, zakochana w kochanku Balladyny, Grabcu, przez swą zazdrość miesza się w ludzkie sprawy i gmatwa ich losy. Do chaty sióstr przyjeżdża bogaty hrabia Kirkor, wiedziony tam przez sługę Goplany, Skierkę. Goplana ma nadzieję, że Kirkor zakocha się w Balladynie, a wtedy Grabiec zostanie tylko dla niej. Jednak jej sługa, Skierka, sprawia, że hrabia zakochuje się w obu siostrach. Żeby zdobyć męża, dziewczęta współzawodniczą w zbieraniu malin. Ta z sióstr, która pierwsza zbierze pełny dzbanek, ma wziąć Kirkora za męża. Gdy okazuje się, że Alina wygrywa, Balladyna zabija ją nożem. Jedynym świadkiem tej zbrodni jest Grabiec przemieniony przez Goplanę w płaczącą wierzbę. W domu Balladyna tłumaczy nieobecność swej siostry tym, iż Alina uciekła z kochankiem. O zbrodni przypomina Balladynie krwawa plama na czole, niedająca się zmyć, oraz dręczące ją koszmary i wyrzuty sumienia. Ciało Aliny odnajduje pasterz Filon i zakochuje się w martwej dziewczynie. (za Wikipedią). A co było dalej, bo to zaledwie początek opowieści, dowie się Czytelnik po przeczytaniu całego utworu. Polecamy!
Mirek Konieczny
Mirosław Konieczny: "BASQUIAT – CZARNY PICASSO" czyli przyczynek do badań terenowych nad jakością heroiny w NY, w okresie schyłkowego Andy'ego Warhola, w trzech aktach prozą, z kwaśnym Intro. Mirosław Konieczny - ostatni hippis PRL-u, od dwudziestu lat niepełnosprawny, opisuje w powieściach stracone pokolenie polskich free-menów uzależnionych od narkotyków. O czym jest sztuka teatralna "BASQUIAT – CZARNY PICASSO"? O Jean-Michel Basquiacie – czarnym Kreolu, synu Haitańczyka i Portorykanki, który dzięki swojej pracowitości i determinacji, aby być sławnym na cały świat, wdarł się przebojem do panteonu mistrzów sztuki współczesnej. Był nazywany Czarnym Picasso. Ogromna ilość jego dzieł powstała głównie dzięki napędowi jaki dawała mu heroina, od której był mocno uzależniony i która spowodowała jego wyniszczenie i śmierć. Basquiat żył krótko: od 22 grudnia 1960 r. do 12 sierpnia 1988 r. Był więc, jak łatwo policzyć, artystą z grona „pokolenie 27”. Nazywa się tak artystów o wielkiej sławie, a więc: Jimiego Hendrixa, Janis Joplin, Curta Cobaina i Amy Winehouse. Wszyscy członkowie tego elitarnego klubu zmarli przez narkotyki i wszyscy dożyli jedynie 27 lat.